Standing Room

ความจริงทำให้เจ็บปวด

2009-10-10T22:23:00.003+07:00

~~~

ความจริงทำให้เจ็บปวด แต่การไม่ยอมรับความจริงเจ็บปวดยิ่งกว่า

The painful truth can increase the painful when you refuse.

~~~

วรวิช ทรัพย์ทวีแสง

ตุลาคม 2552

ในวันที่ไม่มีแฟน

2009-10-10T22:13:00.005+07:00

~~~

ในวันที่ไม่มีแฟนเรามีเพื่อน ในวันที่มีแฟนเราก็ยังมีเพื่อน

You have a friend even if you have girlfriend or boyfriend.

~~~

วรวิช ทรัพย์ทวีแสง

ตุลาคม 2552

ถ้าจะทำอะไรสักอย่าง

2009-10-08T15:03:00.005+07:00

~~~

ถ้าจะทำอะไรสักอย่างให้สำเร็จ จงเริ่มต้นทำมันตอนที่ยังไม่ได้เริ่ม

If you chase the successful, just do it when you are nothing.

~~~

วรวิช ทรัพย์ทวีแสง

ตุลาคม 2552

ที่แท้

2009-03-24T16:03:00.005+07:00

ท้องฟ้าแสนจะกว้างใหญ่หนทางยังคงยาวไกล แล้วเธอนั้นก็เดินจากไป เหลือเพียงเราที่ต้องห่างกับวันเวลาที่แสนเลือนลางกลับคืนมาเงียบเหงาอ้างว้างอย่างเคย สุดท้ายเรื่องราวว่างเปล่าในใจ ต้องเจอต้องเป็นแล้วจะเห็น ใช่ไหม ท้องฟ้ายังอยู่ห่างไกลแล้วตัวเธอก็จากไป สายตาพลันสว่างขึ้นมา ฝนโปรยปรายและผ่านไป เห็นความจริงที่ผ่านมาย้ำเตือนฉันจำเอาไว้ทุกเวลา ถึงเวลาที่ฉันนั้นควรสงบใช้ปัญญาที่เหลือทบทวนที่ผ่านมาให้เข้าใจ สุดท้ายเรื่องราวว่างเปล่าต่อไป ต้องเจอต้องเป็นแล้วจะเห็น ใช่ไหม ท้องฟ้ายังอยู่ห่างไกลแล้วตัวเธอก็จากไป สายตาพลันสว่างขึ้นมา ฝนโปรยปรายและผ่านไป เห็นความจริงที่ผ่านมาย้ำเตือนฉันจำเอาไว้ทุกเวลา ที่แท้ ที่แท้ ที่แท้ สุดท้ายเรื่องราวว่างเปล่าในใจ ต้องเจอต้องเป็นแล้วจะเห็น ใช่ไหม ท้องฟ้ายังอยู่ห่างไกลแล้วตัวเธอก็จากไป สายตาพลันสว่างขึ้นมา ฝนโปรยปรายและผ่านไป เห็นความจริงที่ผ่านมาย้ำเตือนฉันจำเอาไว้ทุกเวลา ที่แท้ ที่แท้ ที่แท้ ที่แท้ ที่แท้ (ตาสว่าง: moderndog)

ที่แท้มันเป็นอย่างนี้เอง

ออสการ์เหรอ?...เดาได้

2009-02-22T22:04:00.024+07:00

นึกได้ว่าพรุ่งนี้ออสการ์จะประกาศแล้ว เลยอยากจะสนุกกับการเดาผลเสียหน่อย เพราะครั้งนี้ได้ดูหนังที่เข้าชิงเยอะเป็นพิเศษ หรืออย่างน้อยก็ได้ดูตัวอย่างหนังไปบ้าง ไปกันที่รางวัลแรกกันเลยดีกว่า

Best Motion Picture of the Year
ก็ไม่รู้สึกแปลกใจอะไรแล้วถ้า The Curious Case of Benjamin Button จะได้รางวัลหนังยอดเยี่ยมในการประกาศผลรางวัลออสการ์ครั้งที่ 81 นี้ไปครอง เพราะตัวเรื่องเองนั้นมีองค์ประกอบทางศิลปะมากมายที่จะได้รับแรงโหวตจากคณะกรรมการซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญทางศิลปะและภาพยนตร์ อีกทั้งยังมีเนื้อหาที่เกี่ยวกับโศกนาฏกรรมพายุเฮอริเคนแคทาลินาถล่ม ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่สะเทือนใจคนสหรัฐฯ นอกจากนั้นหนังเองก็ยังส่งความรู้สึกและความปรารถนาต่อเหตุการณ์ในครั้งนี้ด้วย เอาเป็นว่าเด็กสลัมคงจะต้องแพ้แรงโหวตไปแน่นอน แต่แน่นอนมันก็ไม่ได้เป็นตัวตัดสินว่าเรื่องที่ได้รางวัลเป็นหนังที่ดีกว่า

ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม - Slumdog Millionaire

Best Performance by an Actor in a Leading Role
ได้ดูเบนจามิน กับ นักมวยปล้ำ แต่คิดว่ารางวัลนี้ Sean Penn น่าจะได้ไปเพราะ ว่าคนโหวตคงจะอินกับบทนี้ได้มาก อีกทั้งครั้งที่เขาได้เข้าชิงในบทแซม พ่อออทิสติก นั่นก็พลาดไปจนโดนเอามาแซวใน Tropic Thunder ซะเละแล้ว น่าจะได้คะแนนสงสารจากตรงนี้แหละ

นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม - Sean Penn จาก Milk

Best Performance by an Actress in a Leading Role
ถ้าดูในเรื่องคุณภาพการแสดงของ Kate Winslet ใน The Reader ก็ต้องบอกว่าอยู่ในขั้นปกตินะ แต่กระแสของเธอมาแรงจริงๆ ในเรื่องของการโหวตแล้วกระแสมันก็มีส่วนช่วยได้เยอะ แต่มันก็มีส่วนที่จะเป็นบ่อนทำลายคะแนนได้เหมือนกันถ้าไม่เจ๋งจริงๆ ดูจากรายชื่อและคุณภาพของการแสดงของเคทแล้ว ครั้งนี้อาจมีการพลิกโผได้ แต่ถ้าเทียบแล้วเธอน่าจะรับบทหนักกว่าใครๆ ก็ให้เธอไปก็แล้วกัน

นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม - Kate Winslet จาก The Reader

Best Performance by an Actor in a Supporting Role
Heath Ledger for The Dark Knight (2008) ประกาศก่อนได้เลย
นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม - ฮีธ เลดเจอร์ จาก The Dark Knight

Best Performance by an Actress in a Supporting Role
สองคนนี้คงจะไม่ได้แล้วล่ะ
Marisa Tomei for The Wrestler (2008) ก็เป็นบทแบบมีหน้าฉากหลังฉาก แต่ก็น่าจะอยู่ในมาตรฐานการแสดงอยู่แล้วไม่ได้ท้าทายอะไรมาก
Taraji P. Henson for The Curious Case of Benjamin Button (2008) อืมมีตอนที่ไม่ค่อยเชื่อนะว่าเธอเป็นแม่จริงๆ คิดว่าไม่น่าจะได้แหละ

นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม - เพเนโลปี ครูซ จาก Vicky Cristina Barcelona

Best Achievement in Directing
Danny Boyle for Slumdog Millionaire พลาดจากรางวัลหนังยอดเยี่ยมแล้วรางวัลนี้คงปลอบใจให้ได้

ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม -Danny Boyle จาก Slumdog Millionaire

Best Writing, Screenplay Written Directly for the Screen
In Bruges เรื่องนี้อด หนังตลกออสการ์ไม่ค่อยให้หรอก
WALL·E มันก็ไม่ถึงกับขนาดจะได้รางวัลนี้หรอก น้ำเสียงมันสั่งสอนอบรมไปหน่อย

บทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยม - ดัสติน แลนซ์ แบล็ก จาก Milk

Best Writing, Screenplay Based on Material Previously Produced or Published
ที่แน่ๆ The Reader ไม่ได้แน่นอน ไม่เจ๋งพอจะบอกอารมณ์ได้หมด ดูแล้วคิดว่าถ้าอ่านคงได้อารมณ์มากกว่านี้
บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม - ไซมอน โบฟอย จาก Slumdog Millionaire

Best Achievement in Cinematography
The Curious Case of Benjamin Button ก็ดีจริงแหละ

การถ่ายภาพยอดเยี่ยม - Slumdog Millionaire

Best Achievement in Editing
The Dark Knight ตัดได้เร้าใจ ตัดแล้วช่วยให้ตื่นเต้นได้เยอะเลย เก่งๆ

การลำดับภาพยอดเยี่ยม - Slumdog Millionaire

Best Achievement in Art Direction
The Curious Case of Benjamin Button อาร์ตหลายยุคมาก แนวทางต้องชัดเจนมาก ทำงานยาก ให้โหวต

กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม - The Curious Case of Benjamin Button

Best Achievement in Costume Design
The Curious Case of Benjamin Button เหมือนกันกับข้อที่แล้ว

ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม - The Duchess

Best Achievement in Makeup
The Curious Case of Benjamin Button อันนี้ก็ด้วย
แต่งหน้ายอดเยี่ยม - The Curious Case of Benjamin Button

Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Score
Slumdog Millionaire ให้เขาไป

ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม - Slumdog Millionaire

Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Song
Slumdog Millionaire กระแสมาแรงจริง

เพลงประกอบยอดเยี่ยม - Slumdog Millionaire - Sampooran Singh Gulzar("Jai Ho")

Best Achievement in Sound
WALL·E ช่วงที่เป็นหนังเงียบนั่นก็เจ๋งจนโดดเด่นขึ้นมาได้ล่ะ เสียงรอบๆ เสียงเวลาที่หุ่นมันเล่นซนก็น่าจะได้ไป

มิกซ์เสียงยอดเยี่ยม - Slumdog Millionaire

Best Achievement in Sound Editing
The Dark Knight เท่าที่ดูมาโดดเด่นที่สุดนะ มันเป็นแอ็คชั่นซึ่งทำยากเหมือนกันที่จะทำให้มันไม่ล้นออกมากเกินไป แบบว่าเพลงมันจะตื่นเต้นไปไหนอะไรทำนองนี้ แล้วมันตัดไปตัดมา คงตัดยากอยู่

ตัดต่อเสียงยอดเยี่ยม - The Dark Knight

Best Achievement in Visual Effects
The Dark Knight ก็เยอะอยู่ก็เนียนดี

เทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม - The Curious Case of Benjamin Button

Best Animated Feature Film of the Year
WALL·E เจ้าประจำถึงจะมีแพนด้ามาชิงตำแหน่งแต่ประเด็นก็ยังสู้หุ่นรักษ์โลกและมีความรักไม่ได้หรอก

ภาพยนตร์แอนนิเมชั่นยอดเยี่ยม - WALL-E

ส่วนรางวัลที่เหลือยากเกินจะเดาจริงๆ ครับ อ่านถึงตรงนี้แล้วอย่าได้ืถือเอาเป็นสาระอะไรมาก เดากันเพลินๆ นะครับ อย่างที่บอกไป หนังออสการ์ใช่ว่าจะเป็นเรื่องคุณภาพล้วนๆ มันเป็นเรื่องของคะแนนนิยมและรสนิยมส่วนตัวในแบบของออสการ์ เหมือนอย่างที่ปู่คลินต์ กำลังหมดศรัทธากับรางวัลนี้แล้วนั่นแหละ เพราะหนังปู่ไม่ได้เข้าชิงอะไรกับเขาเลย ให้ตายสิ ฮ่าๆ

รางวัลอื่นๆ ที่ไม่ได้เดาไว้
ภาพยนตร์ขนาดสั้นยอดเยี่ยม - Spielzeugland (Toyland)
ภาพยนตร์สารคดียอดเยี่ยม - Man on Wire
ภาพยนตร์สารคดีขนาดสั้นยอดเยี่ยม - Smile Pinki

ภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเียี่ยม - Okuribito จากญี่ปุ่น

**อักษรสีแดงคือผู้ได้รางวัลตัวจริง**

มือของเรา

2008-12-25T23:13:00.001+07:00

~~~
มือของเรานั้นใหญ่กว่าปาก
Your hands are bigger than your mouth.

~~~

วรวิช ทรัพย์ทวีแสง
2544

ผู้ยิ่งใหญ่

2008-12-09T10:09:00.005+07:00

~~~

ผู้ยิ่งใหญ่ คือ ผู้เปลี่ยนแปลงตนเองไปสู่สิ่งที่ดี

The self changer is the great man.

~~~
วรวิช ทรัพย์ทวีแสง

ธันวาคม 2551

สงสัยคนอ่าน

2008-11-19T11:53:00.003+07:00

ก็อย่างที่เห็น นานๆ จะมาอัพบล็อกสักที โดยเฉพาะช่วงสองเดือนให้หลังมานี้ จริงๆ ก็หลายช่วงก่อนหน้านี้แล้วล่ะที่ไม่ได้อัพอย่างต่อเนื่องเหมือนตอนเพิ่งเปิดบล็อก

แต่ที่สงสัยก็คือคนเข้าบล็อกนี้ จริงๆ ก็อยากรู้นะว่าใครมาแอบอ่านอยู่ แต่ว่าอยากรู้ไม่เท่าว่า ทำไมถึงเข้ามาอ่าน อ่านอะไรกันบ้าง คือเพราะคิดว่าตัวเองเขียนอะไรที่มันเป็นตัวเองมากๆ (แต่ก็ตั้งใจให้คนที่เข้ามาอ่านเข้าใจด้วยนะ) หรือความคิดอะไรที่มันอาจจะไม่จำเป็นต้องไปใคร่คิดถึงมันอย่างนี้แล้ว จะมีคนเข้ามาอ่านมันด้วยหรือ

แอบใส่ตัวเก็บสถิติไว้ ก็เลยพอจะรู้ว่าวันๆ หนึ่งมีคนเข้าบล็อก 2-3 คน ทั้งที่ไม่ได้อัพเดตอะไร แต่บางวันก็ไม่มีใครเข้าเลย ไม่ได้มาดูบล็อกตัวเองทุกวันหรอก แต่นานๆ เข้าทีก็เห็นสถิติเป็นอย่างนั้น

ขอสรุปเองเลยดีกว่าว่า สองสามคนนั้นคงหลงเข้ามา ฮ่าๆ

สึนามิข้างใน

2008-11-17T10:20:00.004+07:00

ดั่งคลื่นถาโถมโหมเข้าใส่
ให้ดวงใจไหวหวั่นสั่นระริก
จะเย็นชื่นฤาหนักหน่วงในห้วงคิด
ยากพิชิตสันดานคนดลจากใจ

ธรรมชาติคือผู้สร้างศิลปะ

2008-08-28T18:59:00.008+07:00

2
~~~
ธรรมชาติคือผู้สร้างศิลปะ

มนุษย์เป็นเพียงเครื่องมือและผลงานของธรรมชาติเท่านั้น

The nature is a creator, human is only tool and creation.
~~~

วรวิช ทรัพย์ทวีแสง

สิงหาคม 2551

โชคของคนทำหนังสือ

2008-08-14T18:26:00.000+07:00

ผมมักจะได้ยินประโยคซึ่งพูดให้กับผมว่า

"ดีนะ ที่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ"
"โชคดีจัง ที่รู้ว่าตัวเองอยากทำอะไรแล้วก็ได้ทำ"

ผมเชื่อว่า ลึกๆ แล้วคนที่พูดก็ไม่ได้หมายความว่าเป็นเรื่องของ 'โชค' จริงๆตามคำที่ออกมานั่นหรอก ผมเองก็เชื่ออย่างนั้นเช่นกัน มันไม่ใช่เรื่องของโชคชะตาฟ้าลิขิตอะไร มันขึ้นอยู่กับว่าเราเลือกที่จะทำอะไรหรือไม่ทำอะไรมากกว่า

เมื่อผมเลือกที่จะเดินเข้าสู่หนทางของการเขียน ผมมีความแน่วแน่ว่าจะไม่เสียเวลาไปกับอาชีพด้านอื่นแม้แต่น้อย เมื่อทำงานในวงการนิตยสาร ก็พบว่าแท้จริงแล้วการผลิตนิตยสารแต่ละเล่มที่ผมได้สัมผัสมานั้นไม่ได้เป็นการผลิตด้วยความตั้งใจอันแรงกล้าในการนำเสนอสารที่บริสุทธิ์ให้แก่ผู้อ่านอย่างที่ผมคิด เพื่อความอยู่รอดและผลกำไรที่ทำให้นิตยสารต่างๆ ในท้องตลาดนั้น ต้องทำงานตอบโจทย์ลูกค้าและความต้องการของเอเจนซี่โฆษณาซึ่งเป็นผู้ที่ตัดสินใจว่าจะลงโฆษณาดีหรือไม่

ด้วยปัจจัยเหล่านี้ก็ทำให้ทัศนคติในการทำงานในวงการขีดเขียนแบบนี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็เป็นส่วนที่สำคัญที่สุด คือผมมองการทำงานในนิตยสารจำพวกนี้เป็นงานประจำที่ไม่ได้ตอบความต้องการภายในของผมได้อย่างที่คิดไว้ เป็นงานที่ผมทำเพื่อหาเลี้ยงชีพและเพื่อว่าจะได้ไม่ห่างไกลจากวงการหนังสือเท่านั้น และจะได้รู้จักคนที่อยู่ในวงการนี้อย่างกว้างขวางมากขึ้น

สิ่งที่ตอบความต้องการภายในของผมท้ายสุดแล้วมันก็คือ งานที่ผมเขียนเองนอกเวลางานอยู่ดี เป็นงานจำพวกบันทึกบ้าง เรื่องสั้นบ้าง

สำหรับคนที่ใฝ่ฝันจะเข้ามาประกอบอาชีพขีดเขียนในธุรกิจนิตยสารแล้วก็ต้องเข้าใจและยอมรับสภาพแบบนี้เสียก่อน มิใช่ว่าจะได้เขียนอะไรๆ อย่างที่ใจอยากได้อย่างอิสระปราศจากการครอบงำของแหล่งทุนได้

ผมจึงได้ตระหนักถึงความจริงใจข้อนี้และเกิดคำถามขึ้นว่า แท้จริงแล้วการผลิตนิตยสารเพื่อผู้อ่านโดยแท้นั้นเป็นอย่างไร จำเป็นด้วยหรือที่ต้องอิงแอบกับแหล่งทุน เขียนบางสิ่งที่เราไม่เชื่อเพื่อให้ได้มาซึ่งเงิน อย่างนั้นแล้วการทำนิตยสารก็ไม่ต่างอะไรกับการขายสินค้าด้วยการโฆษณาให้ผู้อ่านหลงเชื่ออย่างแนบเนียน ใช่หรือไม่?

เพราะผมจำเป็นต้องกินและใช้ การมีรายได้ที่แน่นอนย่อมเป็นสิ่งที่ดีกว่า แต่สิ่งที่อยู่ภายในผมมันเรียกร้องและโหยหาการทำนิตยสารโดยปราศจากเงื่อนไขทางด้านการเงินมาครอบงำ และอิสระจากแนวหนังสือที่ต้องมีส่วนของการขายสินค้าแก่ผู้อ่าน กระตุ้นให้ผู้อ่านได้จับจ่ายใช้เงินเพื่อเพิ่มยอดขายแต่กลับไม่กระตุ้นให้ผู้อ่านใช้ปัญญาอย่างจริงจังและเต็มที่ อย่างน้อยก็ในแง่ของธุรกิจหรือทุน นิตยสารจำพวกนี้จะไม่พูดถึงพิษภัยของทุนอย่างแน่นอน แม้ว่าในใจจะรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร สินค้าใดควรสนับสนุนหรือสินค้าใดไม่ควรสนับสนุน

ตัวผมเองไม่ได้รังเกียจแหล่งทุนแต่อย่างใด เมื่อมีแหล่งทุนเป็นผู้สนับสนุนนั่นเป็นสิ่งที่ประเสริฐมากสำหรับคนที่ประกอบกิจการนิตยสาร แต่บางครั้งการบูชาแหล่งทุนเป็นพระเจ้า ต้องการให้เขียนหรือไม่เขียนอะไรก็ต้องทำตาม อย่างนั้นแล้วผมคิดว่า ผมก็เพียงทำหน้าที่เป็นผู้เขียนคำโฆษณาให้แหล่งทุนนั้นๆ เท่านั้นเอง และเรียกตัวเองได้อย่างไม่เต็มปากว่าเป็น 'คนทำหนังสือ'

แม้ว่าจริงๆ แล้วผมก็ไม่ต้องการจะเขียนแสดงออกเพื่อกล่าวโทษว่าแหล่งทุนดีไม่ดีอย่างไรก็ตาม แต่ด้วยความรู้สึกเสมือนถูกกดทับอยู่ ปิดปากเอาไว้ไม่ให้พูดเรื่องนั้นเรื่องนี้ แค่นั้นก็เพียงพอที่ทำให้ผมในฐานะคนทำหนังสืออยากจะออกไปจากความครอบงำนั้นโดยทันที

ดังนั้นแล้วผมกับพรรคพวกที่พูดคุยเรื่องนิตยสารที่เราอยากเห็นกันมาระยะหนึ่ง จึงรวมตัวกันและทำนิตยสารที่เป็นอุดมคติของพวกเราขึ้นมา ชื่อว่า 'หมดปัญญา' เป็นนิตยสารออนไลน์ที่ทำขึ้นเพื่อให้ผู้อ่านดาวน์โหลดอ่านฟรี

อินเตอร์เน็ต คือ เทคโนโลยีที่ทำให้คนทำหนังสืออย่างผมมีทางออกให้กับตัวเอง ไม่ต้องพบกับทางอันตีบตันซึ่งก็คือแหล่งทุนที่เป็นดั่งกำแพงสูงบดบังทางสว่างในการนำเสนอสารถึงผู้อ่าน

ดังที่ผมกล่าวไว้ตอนต้น สิ่งที่ผมอยากทำจริงๆ แม้คนอื่นเห็นว่าผมได้ทำมันแล้ว ก็คือได้ทำงานในวงการขีดเขียน แต่เมื่อเข้ามาก็พบว่าไม่ใช่สิ่งที่ตนต้องการ ผมก็ยังกระเสือกกระสนไปให้ถึงในสิ่งที่ต้องการได้ หาได้เป็นเรื่องของโชคไม่

เช่นเดียวกันผู้ที่คิดค้นอินเตอร์เน็ตขึ้นมา, ผู้ผลิตโปรแกรม Flash ขึ้นมา, ผู้เขียน Component ซึ่งเป็นส่วนประกอบให้ผมได้ผลิตนิตยสารออนไลน์ขึ้นมาได้ เรื่องเหล่านี้ก็หาได้เป็นเรื่องของโชคไม่

เพื่อความอยู่รอด

2008-06-15T21:50:00.005+07:00

พวกแสวงหาเสรีภาพด้วยการบินสูง เมื่อยิ่งบินสูงก็ยิ่งอันตราย มีพวกคนคอยจ้องตีตะปบ ผู้ใฝ่หาเสรีภาพคงต้องพลีชีพขณะล่องลม บ้างติดอกติดใจในความอิสระบินอยู่อย่างนั้นไม่กินอาหารจนหมดเรี่ยวแรง

พวกแสวงหาความอุดมสมบูรณ์มั่งคั่ง เมื่อถึงเวลาอาหารหมด เมื่อนั้นพวกมันก็เริ่มเสี่ยงหาแหล่งอาหารใหม่อีกครั้ง แต่โชคก็ไม่ได้เข้าข้างพวกมันทุกครั้งไป หากแขวนชีวิตไว้บนความเสี่ยงคงเลี่ยงการเจ็บป่วยล้มตายไม่ได้

พวกที่กลัวความไม่แน่นอนอาศัยอยู่ที่เดิม เมื่อถูกกวาดต้อนก็ยังสู้อดทนก็ยังมีความสูญเสียให้เห็น พยานได้แก่ศพที่ร่วงกราวลงพื้นน้ำ ล่องลอยไปอย่างไร้จุดหมาย บ้างดิ้นรนไม่ท้อถอยก็พาตัวให้พ้นกระแสน้ำรอดกลับมาได้

บางส่วนจาก ‘เพื่อความอยู่รอด’
วรวิช ทรัพย์ทวีแสง

รายละเอียดการสั่งซื้อ http://understandbooks.wordpress.com

สายฝนหะแรก

2008-06-03T14:38:00.008+07:00

ฝนลงหนาเม็ดขึ้น ลมพัดแรงสาดเม็ดฝนกระเซ็นมาแปะที่หน้ากระดาษของหนังสือที่ถือกางอยู่ในมือ กระดาษย่นเป็นวงตามขนาดเม็ดฝน เสียงฟ้าร้องและแสงฟ้าแลบเคล้ามากับเมฆเทาจางๆ และฝ้าฝนพร่ามัว

บังคับให้ต้องปิดประตูหลังห้องที่เปิดไว้ให้ลมและแสงธรรมชาติผ่านโกรกเข้าห้อง เพราะกระหายสิ่งที่เป็นธรรมชาติมานานวัน แสงสว่างจากหลอดไฟและความยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศมิได้ทำให้รู้สึกถึงความมีชีวิตเท่าใดนัก

หลังจากปิดห้องมิดชิด ความมืดก็เข้าปกคลุม มีเพียงแสงรำไรที่ผ่านบานกระจกซึ่งฝุ่นละอองได้ฉาบไว้ แล้วเสียงฝนด้านนอกก็รุกดังขึ้น ฟ้าคำรามหนักอื้ออึงคะนึงติดต่อกันจนสดับรับเสียงใดๆ ไม่ได้ แม้ในห้วงคิดก็มีเพียงเสียงแห่งธรรมชาติที่ไม่ได้รับฟังมาเนิ่นนาน

ครั้นได้สัมผัสใกล้ชิดด้วยความรื่นรมย์อย่างที่ไม่เคยมาก่อน แม้ในครั้งที่เดินทางในฤดูฝนจะได้สัมผัสรับรู้ว่าทั้งเปียกและเย็นเพียงใด ทว่าไม่เคยได้รื่นรมย์สมใจกับความรู้สึกนั้นแม้แต่น้อย มีเพียงความขุ่นมัวกับอุปสรรคของการเดินทางที่ทั้งชื้นแฉะและเสี่ยงต่อการเจ็บไข้ มิได้ใส่ใจกับเสียงธรรมชาติใดๆ นั่นเลย

หลังฝนตก ภายนอกไร้ลำแดดสาดแสง เป็นแต่เพียงแสงสว่างนวลนิ่ง เมื่อเปิดประตูหลังห้องให้ลมโกรกผ่านห้อง ไอเย็นเข้าปะทะต้นแขนและใบหน้า สะท้านไปถึงข้างใน

วันที่ชีวิตกลับเป็นของตัวเองอีกครั้ง

2008-06-02T10:55:00.010+07:00

สวัสดี 'วันที่ชีวิตกลับเป็นของตัวเองอีกครั้ง' เหมือนในวันแรกที่เริ่มเขียนบันทึกเรื่องราวของตัวเอง

ที่เกิดความอยากเขียนเรื่องราวของตัวเองขึ้นมาคงเป็นเพราะว่าเป็นวันที่ไม่ต้องผจญการจราจรและผู้คนไปนั่งยังโต๊ะอีกตัวหนึ่งบนตึกสูง ไม่ต้องจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์พร้อมอินเทอร์เน็ตความเร็วสูง แต่ความคิดในสมองความเร็วต่ำ และน้ำย่อยในกระเพาะอาหารกำลังกัดกินผนังของมันเองเพราะไม่มีอาหารเช้าตกถึงท้อง

หรืออาจจะเป็นอีกเหตุผลเพราะว่าเกิดความรู้สึกว่าได้ชีวิตกลับคืนมา จึงทำให้อยากเขียนเรื่องตัวเองขึ้นมาบ้างก็ไม่ทราบได้

วันที่มีโอกาสได้มองความยุ่งเหยิ่งของบรรดาสิ่งของในห้อง มันบอกได้ว่าชีวิตที่ผ่านมาเร่งรีบและไร้ระเบียบมากแค่ไหน หนังสือ นิตยสาร กระดาษ ใบปลิวที่ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้ กลาดเกลื่อนกองสุมบนโต๊ะเขียนหนังสือซึ่งเคยใช้ตามหน้าที่ของมันเมื่อนานมาแล้ว ก็ตั้งแต่เพื่อการดูหนังสือสอบวิชาทางวิศวกรรมตอนปีสองหรือสามกระมัง บัดนี้มันได้กลายเป็นที่วางของ ชั้นหนังสือและถังขยะ รวมทั้งไฟล์บนหน้าจอเดสก์ทอปที่วางอยู่เต็มพรืดไปหมดด้วย

สิ่งที่น่าจะทำในวันนี้คงเป็นการจัดระเบียบของสิ่งต่างๆ รอบตัวทั้งที่มองเห็นอย่างสิ่งของต่างๆ และสิ่งที่มองไม่เห็นแต่แนบชิดติดตัว อย่างเวลาและความคิด เพื่อให้ชีวิตในวันต่อๆ ไปนั้นไปตามแนวที่แน่นอนและไปตามทางที่ชัดเจน ไม่สะเปะสะปะให้เสียเวลา

ยิ่งเราเหมือนกันมากขึ้น

2008-05-16T11:37:00.012+07:00

~~~

ยิ่งเราเหมือนกันมากขึ้น เรายิ่งถึงจุดจบเร็วขึ้น

The more we are the same type, the faster we go to the end.

~~~

วรวิช ทรัพย์ทวีแสง

พฤษภาคม 2551

เรื่องราวในความฝัน

2008-02-07T23:23:00.001+07:00

ผมจะไม่บอกว่า 'โลกของความฝัน' นั้นมีหรือไม่มีอยู่จริง แต่ผมจะบอกว่า 'โลกของความฝัน' กับ 'โลกที่เราตื่น' นั้นมีความเชื่อมโยงกันอยู่

โลกของความฝันที่ผมกล่าวถึงก็คือ โลกใบที่ผุดขึ้นยามที่เราเข้าสู่ห้วงนิทรา เรื่องราวต่างๆ เหล่านั้นไม่ได้เป็นไปตามความต้องการของเราทุกครั้งไป ถึงแม้บางคนเคยพูดไว้ว่า สามารถบังคับความฝันให้เป็นไปตามที่ใจคิดก็ตาม

แต่จุดริเริ่มของความฝันมันก็ไม่ได้เกิดจากความคิดริเริ่มของเรา ความฝันเหล่านั้นผุดพรายขึ้นมาเองทั้งนั้น

การที่บอกว่าสามารถบังคับความฝันได้นั้นก็หมายถึงว่า เมื่อความฝันได้ผุดขึ้นมาและดำเนินเรื่องราวของมันไปก่อน เราจึงจะสามารถบังคับมันได้

หาใช่ความสามารถในการบังคับให้เริ่มฝันเรื่องนั้นเรื่องนี้ได้เอง หรือแม้แต่การบังคับให้ตัวเองฝันหรือไม่ฝันในการหลับใหลในแต่ละครั้งก็ทำไม่ได้

ดังนั้นที่มา เนื้อหาและเรื่องราวของความฝันที่ปรากฏขึ้นมาในขณะที่เราหลับนั้นจึงน่าสนใจ ว่าแท้จริงแล้วมันก่อร่างสร้างเรื่องมาได้อย่างไร แล้วความฝันมีเรื่องราวและเนื้อหาสาระอะไรบ้าง

หากจะแบ่งความฝันออกเป็นตามเนื้อหาของมันตามประสบการณ์ที่ผมเคยประสบมาแล้วก็พอจะแบ่งได้เป็นสองแบบใหญ่ๆ

ความฝันแบบแรกคือ ความฝันที่อิงจากสถานการณ์ทางความคิดที่เราหมกมุ่นอยู่ในช่วงเวลานั้นๆ ไม่ว่าจะเป็นปัญหา ความคาดหวัง ความต้องการ ฯลฯ สิ่งเหล่านี้จะแปรสภาพมาเป็นเรื่องราวในความฝัน โดยมีการแต่งแต้มด้วยฉาก ตัวละคร ซึ่งแตกต่างกันออกไปตามแต่ประสบการณ์และสภาพแวดล้อมของแต่ละคน

ยกตัวอย่าง ถ้ามีคนสองคนคิดหมกมุ่นในเรื่องเดียวกัน ประเด็นเดียวกัน สมมุติว่าให้มันเหมือนกันทุกประการ หากแต่ในความฝันเรื่องนั้นๆ ประเด็นนั้นๆ ก็จะถูกแปรสภาพไปเป็นความฝันที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงก็เป็นไปได้

ความฝันแบบนี้จึงเป็นเครื่องยืนยันได้ว่า 'โลกของความฝัน' นั้นไม่ได้เป็นอิสระจาก 'โลกที่เราตื่น' มันถูกยึดโยงอยู่ด้วยความคิด สภาพแวดล้อม อะไรก็ตามจาก 'โลกที่เราตื่น' โดยตรง

แม้ว่า 'โลกของความฝัน' จะฉาบชุบเอาไว้ด้วยฉากและเทคนิคพิเศษ สเปเชียลเอฟเฟ็กต่างๆ ที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ใน 'โลกที่เราตื่น' ก็ตามที

ความฝันอีกแบบหนึ่งก็คือ ความฝันที่เราคิดว่ามันไม่มีต้นสายปลายเหตุ แต่มันมี มันมักจะพาเราไปในสถานที่ที่เราไม่เคยไป พาเราไปพบเจอใครที่เราไม่รู้จัก และไม่อยู่ในขอบเขตของจินตนาการที่เราคิดถึง อาจจะเคยคิดไว้แต่ก็ได้ลืมมันไปหมดสิ้นแล้ว

ซึ่งแท้จริงแล้วมันยังคงฝังอยู่ภายในจิตใต้สำนึกของเรา และมันมักจะผุดขึ้นมาในวันที่เราลืมเรื่องราวเหล่านั้นไปหมดแล้ว หรืออาจเพราะเราไม่ได้เก็บเรื่องราวเหล่านั้นมาคิดอย่างจริงจังแต่เก็บมันใส่จิตใต้สำนึกโดยไม่รู้ตัว

ความฝันแบบนี้เป็นตัวแสดงว่า 'โลกของความฝัน' พยายามแยกตัวออกจาก 'โลกที่เราตื่น' อย่างสิ้นเชิง

หากเราไม่มีองค์ความรู้เกี่ยวกับจิตใต้สำนึก นั่นแปลว่าเราจะไม่สามารถอธิบายปรากฏการณ์ความฝันแบบนี้ได้เลย และอาจจะบอกว่ามันเป็นความฝันที่ไม่มีที่ไปที่มา เพราะเรายังไม่เคยได้ไปในที่เหล่านั้นเลยสักครั้ง และเราก็ไม่รู้จักคนคนนั้นเลยสักที อาจจะคิดเลยเถิดไปได้ว่า ภาพที่เราเห็นในความฝันนั้นอาจเป็นสถานที่แห่งใดในอีกโลกหนึ่ง

แต่เมื่อมนุษย์มีองค์ความรู้เรื่องจิตใต้สำนึกเราจึงบอกได้ว่า ถึงอย่างไร 'โลกของความฝัน' ก็ไม่มีทางเป็นโลกที่อิสระจาก 'โลกที่เราตื่น' ได้

เพราะถ้าหาก 'โลกของความฝัน' เป็นอิสระจาก 'โลกที่เราตื่น' ได้จริง คือ ไม่มีความเกี่ยวโยงยึดโยงกันเลยนั้น ความฝันในแบบแรกก็ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ มันน่าจะเป็นสถานที่หรือเหตุการณ์พิสดารประหลาดโลกไปเลย หรืออาจมีเรื่องราวและชีวิตที่เติบโต เกิดประสบการณ์ใหม่ๆ ที่ไม่เคยคาดคิดใน 'โลกที่เราตื่น' เลยนั้นควรเข้ามาหาเราได้ใน 'โลกของความฝัน'

แต่มันก็เป็นไปได้ที่จะคิดว่า

'โลกของความฝัน' เป็นโลกใบที่เป็นอิสระจาก 'โลกที่เราตื่น'

และ

'โลกของความฝัน' ใบนั้นก็ไม่ได้แตกต่างหรือพิสดารไปกว่า 'โลกที่เราตื่น' เลย มันเหมือนกันแต่ทว่าอิสระจากกัน เป็นโลกใบที่คู่ขนานกันไป เราข้ามไปข้ามมาระหว่างสองโลกนี้ได้ด้วย 'ยานแห่งการหลับใหล'

แนวคิดแบบนี้ก็จะทำให้ 'โลกของความฝัน' เป็นอิสระจาก 'โลกที่เราตื่น' ได้อย่างสมบูรณ์ แนวคิดนี้กระบวนการทางวิทยาศาสตร์จะบอกกับเราว่า มันคือ จินตนาการสำหรับใช้เป็นพล็อตเรื่องในการสร้างนิยายเท่านั้น

แต่ข้อสรุปจากวิทยาศาสตร์ที่ได้ก็ไม่ได้หมายความว่า แนวคิดนี้ไม่มีโอกาสที่จะเป็นเรื่องจริง

กายไม่ไหวแต่ข้างในยังตื่น

2008-02-05T19:42:00.001+07:00

ปกติผมไม่ใช่คนหลับยากแต่ก็ไม่ได้ง่ายขนาดว่าหลับได้ทุกที่ทุกเวลา เรียกว่าเป็นคนที่หลับได้อย่างปกติธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ต้องอาศัยยานอนหลับเมื่อถึงเวลาที่ควรนอน

แต่ครั้งที่ไม่ปกติ ในขณะที่สมองกำลังจดจ่อกับอะไรบางอย่างที่สามารถทำให้ความคิดพุ่งพล่านอยู่อย่างไม่หยุดนิ่ง ใจเต้นระรัวด้วยความระทึก ไม่เหมือนความรู้สึกที่ได้จากหนังสยองขวัญหรือฆาตกรรมอะไรทำนองนั้น แต่มันเหมือนว่ากำลังตื่นเต้นกับอะไรบางอย่าง บางอย่างที่ผุดมาจากข้างในตัวผม เป็นความคิดสร้างสรรค์อะไรบางอย่าง อาจเป็นพล็อตเรื่องสั้นสักเรื่อง หรือการจัดวางทางศิลป์ที่อยากจะลองจัดให้กับเว็บไซต์สักแบบ หรืออาจเป็นแค่ปริศนาในวีดีโอเกมที่ไขออกและเนื้อเรื่องกำลังจะดำเนินต่อไป เหล่านี้เป็นความตื่นเต้นที่ทำให้ใจระทึกอย่างที่ผมว่า

ครั้งหนึ่งผมต้องตื่นแต่เช้าตรู่ในวันรุ่งขึ้น ผมยังนอนไม่หลับซึ่งมันก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว ผมจำเป็นต้องพักผ่อนด้วยการนอนหลับให้เร็วที่สุด

ทั้งที่ร่างกายของผมบอกว่าควรนอนหลับพักผ่อนได้แล้ว แต่ความไม่ปกติของความคิดด้วยหลายหลายเหตุผลที่ผมกล่าวมา มันบอกว่า ‘ข้างใน’ ของผมยังตื่นอยู่แบบตาสว่าง เสมือนว่านี่เป็นเวลาเที่ยงวันมิใช่เที่ยงคืนอย่างที่เป็นอยู่ ผมปิดไฟและล้มตัวลงบนที่นอน ซึ่งผมคิดเสมอว่ามันช่างเป็นพื้นที่อันน่าภิรมย์สำหรับการพักผ่อนยิ่งนัก

แม้ว่าดวงตาของผมอยากจะปิดตัวลงเพียงใด ขมับทั้งสองข้างล้าและปวดจวนระเบิดด้วยความอ่อนเพลียสักแค่ไหน แต่ผมกลับนอนไม่หลับ โดยใช้เวลาอยู่เป็นชั่วโมงในการพลิกหาท่านอนที่สบาย ตะแคงซ้ายที ตะแคงขวาที จนท้องน้อยรู้สึกถึงปริมาณน้ำที่บรรจุอยู่ในกระเพราะปัสสาวะ ทนไม่ไหวจึงต้องลุกเดินไปเข้าห้องน้ำ

ผมมักจะแนะนำใครต่อใครที่ประสบปัญหานอนไม่หลับให้อ่านหนังสือที่มีเนื้อหาหนักๆ เน้นไปทางด้านการใช้ความคิดความเข้าใจสูง เรียกง่ายๆ ว่าต้องใช้สมาธิและความนิ่งในการอ่านสูงกว่าปกติก่อนที่จะเข้านอน หนังสือเกี่ยวกับธรรมะคงเป็นคำตอบที่เหมาะสมที่สุด

แต่เมื่อประสบปัญหานั้นกับตัวเองโดยมีอาการปวดขมับ ดวงตาล้า และมึนหัวเข้ามาเพิ่มหลังจากที่นอนพลิกไปพลิกมาอยู่นาน ก็ได้หันหลังให้กับวิธีของตัวเองโดยสิ้นเชิง ไม่หันมองไปที่ชั้นหนังสือแม้หางตา

กว่าจะหลับได้นับเวลาที่พยายามข่มตานอนรวมแล้วก็ไม่ต่ำกว่าสองชั่วโมง ไม่ใช่เพราะว่าสงบจิตสงบใจลงได้แต่เพราะว่าพลิกตัวจนเหนื่อยจนล้าเต็มทีทำให้สลบไสลไปมากกว่า

ผมจึงเข้าใจได้ในทันทีว่า ที่ผมหลับลงอย่างง่ายดายไปทุกวันๆ นั้น โดยที่ร่างกายไม่ได้เหนื่อยอ่อน คงมาจาก 'ข้างใน' สั่งให้ผมหลับมากกว่า

'ห้วงเวลา' ที่ถูกค้นพบยามอดนอน

2008-02-02T10:38:00.001+07:00

เป็นระยะเวลารวม 38 ชั่วโมงเต็มที่ผมไม่ได้หลับหรืองีบแม้สักนาที แต่ผมยังต้องลืมตาตื่นเพื่อเดินทางกลับห้องพักของตัวเองให้ได้ ผมเดินบนทางเท้าริมถนนด้วยอาการที่ยังเรียกได้ว่าปกติเมื่อเทียบกับจำนวนชั่วโมงที่ผิดปกติของการไม่ได้พักผ่อนนั่นแล้ว

ความรู้สึกนั้นอยากกลับถึงห้องและล้มตัวลงนอนให้เร็วที่สุด หากว่าต้องนั่งนิ่งรอคอยรถประจำทางสายที่จะพาผมไปถึงที่หมาย ด้วยการมองรถคันแล้วคันเล่าผ่านไปผ่านมาอาจทำให้ผมหลับไปโดยไม่รู้ตัวอย่างแน่นอน

ผมจึงตัดสินใจโบกเรียกรถแท๊กซี่แทน โดยไม่ได้คิดถึงว่าการนั่งบนเบาะอันหนานุ่มที่สอดรับสรีระร่างกายอย่างพอดีและอากาศเย็นฉ่ำนั้นจะให้ผลลัพธ์ไม่ต่างกัน

ผมไม่รู้ตัวว่าตนเองกำลังแค่กระพริบตาตามจังหวะธรรมชาติ หรือเปลือกตานั้นกำลังคล้อยต่ำลงเป็นเวลานานกว่าชั่วพริบตาธรรมดา เหมือนยังรู้สึกตัวแต่ดวงตาปิดสนิท กระพริบตาครั้งนี้ จึงลึกล้ำและยาวนาน

ในความรู้สึกผมได้เข้าสู่ค่ำคืนอันแสนยาวนาน นิ่งสนิท โลกแห่งความจริงปิดสนิท โลกแห่งความฝันก็ไม่เปิดต้อนรับ ผมอยู่ในห้วงที่สงบสงัดยิ่ง

เหมือนผมได้สาปสูญไปจากโลกทั้งสองโดยสิ้นเชิง หายเข้าไปในห้วงอะไรสักอย่าง ไม่ปรากฏร่างความคิด หรือตัวตนอะไรเลย โลกที่สัมผัสได้หายวูบไปทันทีเหมือนโดนยาสลบ แต่ต่างกันที่ไม่มีความฝันอยู่ในนั้น ไม่มีอะไรทั้งสิ้น

จริงๆ แล้วย่อหน้านี้ผมจะต้องปล่อยให้ว่างเปล่าเอาไว้ เพื่ออธิบายความว่างเปล่าของห้วงเวลาดังกล่าวนั้นได้ถูกต้องตามความว่างเปล่าของมัน แต่นั่นอาจเป็นการอธิบายที่ไม่สื่อกับผู้อ่านเท่าใด

จากบริเวณที่ผมขึ้นแท๊กซี่ขึ้นมานั้นถึงบริเวณนี้ เป็นระยะทางประมาณห้าร้อยเมตรเห็นจะได้ แต่กลับรู้สึกเหมือนได้ผ่านค่ำคืนแห่งการหลับใหลมาและกำลังลืมตาตื่นขึ้นพบกับรุ่งเช้าอันเบิกบานและแจ่มใส

แต่เมื่อลืมตาขึ้นพบกับความจริงว่า ผมยังอยู่บนแท๊กซี่คันเดิมที่จอดนิ่งสนิทบริเวณสี่แยกเพื่อรอสัญญาณไฟเขียวอยู่ ในยามค่ำของวันที่อากาศค่อนข้างเย็นวันหนึ่ง ฟ้ามืดสนิทแสงสว่างที่เจิดจ้าอยู่ภายนอกรถนั้นมากจากแสงไฟรายทางถนน จากไฟหน้ารถที่วาบผ่านไป และไฟตามตึกรามบ้านช่อง หาใช่แสงสีส้มของอาทิตย์ยามเช้าไม่ มาตรบอกค่าโดยสารปรากฏตัวเลขราคาค่าโดยสาร 37 บาทเท่านั้น และผมได้งีบไปไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำ

ความปรารถนาของผมได้สมใจเมื่อเวลาจากนาฬิกาแขวนในห้องผมบอกว่า เลยเวลาสี่ทุ่มมาประมาณครึ่งชั่วโมงแล้ว ผมอยู่บนที่นอนและพร้อมที่จะเข้าสู่ห้วงแห่งการหลับใหลอันแสนรื่นรมย์เสียที

ปฏิทิน

2008-01-26T10:18:00.000+07:00

ทั้งๆ ที่มันเป็นเครื่องมือบ่งบอกเวลาแต่ผมกลับจำไม่ได้ว่าครั้งล่าสุดที่ผมพลิกดูปฏิทินนั้นเป็นวัน เดือน ปีอะไร

หากไม่ใช่ด้วยหน้าที่การงานแล้ว ปฏิทินกับผมคงไม่มีวันได้พบกัน เป็นเพราะว่าผมไม่ค่อยใส่ใจกับวันเวลาเท่าไหร่ นอกจากมันคอยเตือนว่าผ่านไปแล้วอีกปี มันทำให้ผมย้อนคิดกลับไปว่าปีที่ผ่านมาผมทำอะไรไปบ้าง ได้สร้างสรรค์อะไรให้กับอย่างน้อยก็ตัวเองบ้าง

สิ่งที่หวังสิ่งที่ตั้งใจ เมื่อปีที่แล้วจะย้อนกลับมาหาผมอีกครั้ง และทวงถามผมว่าได้ทำมันสำเร็จหรือไม่ แล้วในปีที่จะมาถึงจะสำเร็จมันลงได้หรือเปล่า

แต่นั่นมันก็ไม่ใช่เพราะว่าผมพลิกดูปฏิทิน

**นี้คือข้อความที่เขียนในชั้นเรียนการเขียนหนึ่งเมื่อวันที่ 19.1.51 โดยกำหนดคำมาให้จำนวนหนึ่ง ให้เลือกเอาคำที่กระทบใจแล้วให้เขียนภายในเวลา 30 นาที ผมใช้เวลาประมาณ 20 นาทีไปกับการคิดว่าจะเขียนแง่มุมใดดีกับคำๆ นี้ทั้งที่เลือกคำได้ตั้งแต่นาทีแรก แต่กว่าจะลงมือก็เหลือเพียง 10 นาทีสุดท้ายเท่านั้น ได้เท่านี้ล่ะครับ**

บทความจากขยะ

2007-10-06T10:27:00.000+07:00

ความรู้สึกผิดต่อโลกใบนี้ถาโถมเข้าสู่ใจของผมทันทีที่ผมเปิดสิ่งพิมพ์ที่เรียกตัวเองว่า Free Copy Weekly Newspaper นั้นครบทุกหน้า พลิกไปพลิกมาอีกสามสี่ตลบความรู้สึกนั้นยิ่งรุนแรงขึ้นเป็นเท่าทวี

ไม่ใช่ว่าบทความในสิ่งพิมพ์นั้นทำให้ผมสำนึกรักษ์โลกมากขึ้น และไม่ใช่บทความตีแผ่การกระทำที่เลวร้ายของมนุษย์ที่ทำให้โลกร้อนด้วยการใช้ทรัพยากรอย่างฟุ่มเฟือยแบบไม่เหลือเผื่อแผ่ให้ลูกหลาน แต่ถึงแม้จะมีบทความประเภทนี้อยู่ในสิ่งพิมพ์มันก็ไม่ทำให้ผมเกิดความรู้สึกผิดต่อโลกได้มากมายนักหรอก หรืออาจจะไม่รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ

จริงๆ แล้ว มันเกือบไม่ได้มาอยู่ในมือผม ถ้าหากว่าผมเดินผ่านพนักงานที่หยิบยื่นสิ่งพิมพ์นี้ให้ผู้ผ่านไปผ่านมาบริเวณสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสนั้นไป ผมกลับเหลียวหลังกลับและยื่นมือออกไปรับมันมาไว้ ด้วยธรรมชาติของคนทำงานในแวดวงสิ่งพิมพ์ เมื่อเห็นสิ่งพิมพ์ที่แปลกตาก็อยากสำรวจทั้งเรื่องเนื้อหา สำนวนการเขียน ใครเป็นบรรณาธิการ และรูปเล่มการจัดหน้าเป็นอย่างไร ผู้ผลิตต้องการนำเสนออะไร ฯลฯ

แต่สิ่งที่ผมได้เจอในสิ่งพิมพ์เล่มนั้น กว่า 70 เปอร์เซ็นต์เป็นโฆษณา ในจำนวนนั้นรวมปกหน้า ปกหลัง รองปกหน้า และรองปกหลังไปแล้ว ซึ่งผมก็ไม่สนใจอ่านมันอยู่แล้ว จึงเปิดข้ามไปในสิ่งที่เป็นเนื้อหาและสิ่งที่คนทำอยากนำเสนอ แต่ก็พบว่าเนื้อความเหล่านั้นก็เป็นเพียงโฆษณาแฝงประเภทสถานออกกำลังกายในร่ม(fitness) สถานคลายร่างกาย(spa) กระตุ้นการจับจ่ายใช้สอยสินค้าประเภทอุปโภคบริโภค เพื่อให้มนุษย์เพิ่มการใช้ เพิ่มขยะให้กับโลก

ผมมองสิ่งพิมพ์ที่อยู่ในมือ ที่ผมอยากทำความรู้จักเนื่องจากมันบอกตัวเองว่าเป็นหนังสือพิมพ์ และหลังจากที่เปิดดูผ่านๆ จนครบมันก็กลายเป็นเพียงโฆษณาประเภทสิ่งพิมพ์ และตอนนี้มันเป็นเพียงขยะที่ผมจะโยนมันทิ้งลงถังขยะทันที ทั้งหมดนี้เป็นความรู้สึกที่เกิดในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที เริ่มต้นตั้งแต่ผมขึ้นรถไฟขบวนนั้นจนมันพาไปส่งยังอีกสถานีหนึ่ง

ผมยังกำแผ่นกระดาษขยะเหล่านั้นไว้ในมือ และนึกย้อนไปถึงช่วงชีวิตที่ผ่านมา เลยไปถึงช่วงวัยเรียน ผมมักจะตัดกระดาษที่เหลือจากสมุดที่ใช้ไม่หมดเก็บไว้เพื่อจะเย็บเป็นสมุดบันทึกต่อไป ยังมีกระดาษที่ใช้เพียงด้านเดียวผมก็จะเก็บไว้ขีดเขียนอะไรไปเรื่อยเปื่อยตามอารมณ์และความนึกคิด ผมไม่ได้นึกรักษ์โลกแต่อย่างใด แค่ผมเสียดายมันก็เท่านั้นเอง

แต่ระยะเวลาหลังๆ มานี้ เป็นเวลาห้าหกปีที่ผ่านมาเห็นจะได้ ผมเริ่มที่จะเอนเอียงไปทางเหตุผลในสำนึกรักษ์โลกขึ้นมาบ้าง ผมมักปฏิเสธการใช้ถูกพลาสติกโดยไม่จำเป็น เช่นการซื้อของเล็กๆ น้อยๆ ที่พอจะถือหรือใส่กระเป๋าได้ หรือการซื้อน้ำที่บรรจุในแก้วผมจะปฎิเสธที่จะหุ้มด้วยถุงพลาสติกเล็กๆ อีกชั้นหนึ่งเสมอ เป็นต้น

มีบางครั้งที่ผมซื้อสินค้าแล้วผมก็ปฏิเสธที่จะใส่ถุงพลาสติกตามปกติ แต่พ่อค้าและแม่ค้าก็ยัดเยียดถุงให้ผมโดยให้เหตุผลว่า "เดี๋ยวใครเขาถามว่าซื้อที่ไหนมาไม่ใส่ถุงให้มันน่าอาย" หรือบางคนก็ให้เหตุผลด้วยน้ำเสียงแกมบังคับว่า "ใส่ไปเถอะจะได้สวยๆ" ทั้งๆ ที่ถุงพลาสติกก็ไม่ได้มีการออกแบบอะไรเป็นเพียงถุงเรียบๆ ธรรมดา ผมก็ต้องจำใจยอมรับถุงนั้นมาแต่โดยดี

แต่ครั้งนี้ไม่มีใครจับสิ่งพิมพ์นั่นยัดใส่มือผม มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิด ที่ผมกลับเพิ่มขยะให้กับโลกไปในชั่วพริบตาและไม่เกิดประโยชน์อันใดต่อตัวผมและโลกเลยแม้แต่น้อย เมื่อเทียบกันแล้ว เป็นเวลานานเท่าไรที่กว่าผมจะลดการใช้ ลดขยะได้ครั้งละเล็กครั้งละน้อยจนมีปริมาณเท่าที่ผมจะทิ้งไปในวันนี้

ผมตัดสินใจเก็บสิ่งพิมพ์ฉบับนี้ไว้เพื่อหาประโยชน์จากมันให้ได้ เพื่อผมจะไม่รู้สึกผิดที่เพิ่มขยะโดยที่ยังไม่ได้หาประโยชน์อะไรจากมันเลย

ผมยังใช้มันรองกันเปื้อนตอนที่ผมกินข้าวแต่ก็ยังไม่ได้โยนมันทิ้ง และมีสองครั้งที่แขกไม่ได้รับเชิญบินและไต่เข้ามาให้ห้อง ผมก็ม้วนมันเป็นกระบองแข็งตีแขกตายคาที่

และอีกหนึ่งประโยชน์ก็คือบทความนี้ด้วย

สมมติว่าวันนี้เป็นวันที่ 7/7/07

2007-07-07T13:06:00.000+07:00

เหตุผลประการหลักเลยที่ทำให้ผมนึกอยากเขียนในวันนี้ เพราะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันเสาร์ที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2550

ทำไม?

เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์ ซึ่งเป็นวันที่ 'เจ็ด' ในสัปดาห์ถ้าท่องนับอย่างเด็กฝรั่งหรือในชั้นเรียนภาษาอังกฤษ (Sunday Monday Tuesday Wednesday Thursday Friday Saturday) วันที่ 'เจ็ด' เดือนกรกฎาคมซึ่งเป็นเดือนในลำดับที่ 'เจ็ด' และคริตส์ศักราชที่ สองพัน 'เจ็ด'

แท้จริงแล้ววันนี้ในทางด้านกายภาพนั้นไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรที่เป็นพิเศษอื่นๆเลย ไม่มีดาวดวงใดเคลื่อนตัวมาอยู่ในแนวเดียวกัน ไม่มีดาวหางมีชื่อดวงไหนโครจมาปรากฏให้เห็นบนท้องฟ้า ฯลฯ มันก็แค่เป็นวันปกติธรรมดาวันหนึ่ง ที่เราสมมติให้มันมีความหมายขึ้นมา

เรื่องสมมติที่ 1 - เราสมมติให้ตัวเลขแทนวัน-เดือน-ปีเมื่อสองพันกว่าปีก่อนหน้านี้ และนับลำดับเรื่อยมา
เรื่องสมมติที่ 2 - เราสมมติให้มีการเขียนวันที่อย่างย่อแบบตัวเลขเป็นซึ่งจะเขียนได้ว่า 7/7/07
เรื่องสมมติที่ 3 - ตัวเลข 7 เป็นเลขที่มีค่า, เลข 0 ไม่มีค่าจึงว่าทำเสมือนว่ามองข้ามผ่านมันไป

จากเรื่องสมมติซึ่งยังไม่นับ สมมติเรื่องอักขระภาษาที่เราคิดขึ้นเพื่อประโยชน์ในการสื่อสาร จะได้เป็นเรื่องสมมติสามข้อที่ทำให้เราให้ความสำคัญกับวันนี้ มันคือวันที่เลขเจ็ดมาตรงกันอย่างมีนัยยะ ซึ่งแล้วแต่ว่าใครจะตีความ ว่ามันเป็นวันที่สุดแสนมงคลเพราะถูกโฉลกกับเลขเจ็ดเป็นทุนเดิม หรืออัปมงคลมหาศาลเพราะความผิดบาปทั้งเจ็ดประการในพระคัมภีร์ ฯลฯ

ผมเองก็ยังเป็นหนึ่งที่ติดอยู่ในเรื่องสมมติทั้งสามนั้น แต่ผมไม่ได้บอกกับตัวเองว่ามันมงคลหรืออัปมงคลอย่างไร แค่อยากทำอะไรที่บ่งบอกว่าตัวเองนั้นรับรู้ถึงการโคจรของเลขเจ็ด

หากผมเขียนถึงเรื่องการโคจรของเลขเจ็ดแล้วล่ะก็ จะทำให้ตัวผมเองมีภาพเป็นคนช่างคิด ช่างสังเกต เป็นบุคคลที่สนใจสิ่งเล็กน้อยรอบตัว เป็นคนที่มีความคิดลึกซึ้ง เพื่อแสดงความดีเด่นที่ตัวเองมีให้ใครๆได้รู้ว่า ผมสังเกตเห็นการโคจรของเลขเจ็ดและได้เฝ้าดูมันอยู่ คุณ(ผู้อ่าน)คงไม่สังเกตเห็นล่ะสิ ลองอ่านชื่อเรื่องของผมเสียก่อนเห็นไหมว่าผมรู้อะไรๆดีกว่าคุณ ผมรู้ว่าวันนี้เป็นวันที่ 7/7/07 ผมอาจจะบรรยายภาพที่ผมสร้างเกิดจริงไปสักหน่อย แต่ทั้งหมดนั่นก็เป็นเรื่องสมมติที่จะตามมาด้วยเรื่องสมมติอีกมากมาย

ที่ผมกำลังบอกไม่ได้หมายความว่าเรื่องสมมติดีหรือไม่ดีอย่างไร ผมเพียงคิดว่าบางครั้งเรารวมถึงตัวผมเองด้วยก็ลืมไป ลืมว่ารอบกายเราเต็มไปด้วยสิ่งที่เราสมมติขึ้น เผลอคิดว่ามันเป็นจริงเป็นตัวเป็นตนขึ้นมา เป็นอารมณ์ และก็ยึดติดกับเรื่องสมมติจนถอนตัวไม่ขึ้น แสดงออกทั้งทางอารมณ์และทางกายอย่างรุนแรงและสุดขั้ว คำว่ารุนแรงที่ผมใช้หมายความว่า 'เกินไป'

มีเรื่องราวอะไรในชีวิตให้ดีใจ ภูมิใจ สนุกสนาน รื่นเริง เรียกว่าเป็นคนมีความสุขคนหนึ่ง ก็แสดงออกมาด้วยสีหน้าท่าทาง รอยยิ้ม อย่างร่าเริงบันเทิงใจ แสดงออกมาอย่างเต็มที่ มีความสุขเกินไป

หรือในทางกลับกันเรื่องราวในชีวิตพาให้ โศกเศร้าเสียใจ เพราะความรู้สึกด้านลบทั้งหลายแหล่ ไม่ว่าจะเป็นเจ็บป่วยทั้งทางกายทางใจ อกหัก เหงา ชีวิตไม่เป็นอย่างที่ตั้งหวังไว้ ก็จมอยู่กับน้ำตาแห่งความทุกข์ เก็บตัวไม่พบปะใคร เบื่อข้าวปลาอาหาร อาจเลยเถิดไปจนถึงขั้นฆ่าตัวตาย เรียกว่าทุกข์เกินไป

คำถามต่อมาคือ เกินไปนั้นเกินไปจากอะไร?

มันก็จะวนกลับไปสู่จุดเริ่มต้นที่ว่า 'ทั้งหมดทั้งสิ้นมันเป็นเรื่องสมมติไม่ใช่หรอกหรือ?' แล้วเราจะไปจริงจังอะไรกับเรื่องสมมตินัก

ซ้อมไดรฟ์

2007-06-03T16:37:00.000+07:00

ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน แต่สำหรับวันนี้เรา-กองบรรณาธิการทั้งกอง จะพักมือจากการงานลงแต่เพียงเท่านี้ เพื่อจะออกไป 'สนามฝึกซ้อมกอล์ฟ' (Driving Range) หรือเรียกกันติดปากกันว่า 'สนามไดรฟ์' พร้อมกับอุปกรณ์ครบชุดพร้อมกระเป๋าที่เพิ่งได้มา เป็นเหล็กของ Srixon จำนวนสองชุด จุดหมายของเราคือสนามซ้อม Tee Off ซึ่งเป็นสนามซ้อมที่ใกล้ที่ทำงานมากที่สุด

ในบรรดาคนในกองบรรณาธิการไม่มีใครเรียกได้ว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องกอล์ฟในระดับที่เรียกว่าโปรเลยแม้สักคน สำหรับบรรณาธิการน่าจะมีความได้เปรียบที่สุดเพราะได้เรียนกับโปรและได้ออกรอบตามงานที่เชิญผู้สื่อข่าวไปอยู่บ่อยครั้ง และนอกเหนือจากโปรก็ยังมีพี่ 'ตระนท' ที่คอยให้คำแนะนำพอให้คลายสงสัยและแนะนำได้บ้าง

พี่ตระนทแกอยู่ฝ่ายโปรดักชั่น แต่แกพอจะมีความรู้และฝีมือด้านกอล์ฟอยู่บ้าง เพราะแกเคยได้เรียนกับโปรโดยตรง แกเล่าให้ฟังว่า ที่แกอยากเล่นกอล์ฟก็เพราะว่าแกเล่น เกมส์ไทเกอร์ วูดส์ มาก่อน แล้วเกิดอาการอยากเล่นบ้าง จึงไปเรียนกับโปรแต่ก็ไม่ได้จริงจังจนถึงขั้นสอบเป็นโปรเสียเอง แต่ก็ซ้อมอยู่เรื่อยๆ มาช่วงนี้ก็ได้ออกรอบอยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากไปเป็นเหมือนพี่เลี้ยงให้บ.ก.ตามงานแถลงข่าวที่เชิญผู้สื่อข่าวออกรอบเพื่อทดสอบสนาม

หลังจากที่ผมจับเหล็กเจ็ดวาดวงสวิงครั้งแรกในงานไรเดอร์คัพนั้น ผมมีความต้องการพิสูจน์ฝีมือในการเล่นกอล์ฟของผมและคิดไกลไปว่าถ้าเกิดครั้งแรกที่หวดออกไปนั้น เป็นเพราะพรสวรรค์ที่ติดตัวผมมาแล้วล่ะก็ ผมจะต้องสอบเพื่อเป็นโปรให้ได้ จึงไม่รีรอและลังเลที่จะมาลองทดสอบวงสวิงในสนามซ้อมให้ประจักษ์กับตาตัวเองอีกครั้ง

พี่ตระนทให้ผมซ้อมเหล็กเจ็ดซึ่งแกบอกว่า เพิ่งเริ่มหัดควรใช้เหล็กเจ็ด หรือเหล็กหกไปก่อนอย่างเพิ่งใช้หัวไม้หรือไดรเวอร์เพราะจะทำให้วงสวิงเพี้ยนไปจากที่มันควรจะเป็นได้ ผมเชื่อฟังคำสั่งนั้นอย่างว่าง่าย หยิบเหล็กเจ็ดขึ้นมาลองหวดลมดูสักสองสามครั้งก่อนจะกดลูกจากเครื่องตั้งลูกออกมาทดสอบวงสวิง

ผมหวดไปครั้งแรก ลูกกอล์ฟที่ตั้งอยู่บนทียังคงตั้งอยู่ที่เดิม ลมจากเหล็กเจ็ดที่ผมหวดไปพัดผ่านลูกกอล์ฟไปซึ่งมันไม่ทำให้ลูกกอล์ฟขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย รู้สึกไม่ผิดคาด เพราะว่าจริงๆแล้วผมไม่ได้มีพรสวรรค์ติดตัวมาแต่อย่างไร คิดว่าครั้งแรกที่ตีโดนนั้นเป็นเพราะความบังเอิญมากกว่า หรืออาจจะเป็นเพราะว่าไม่ได้คิดและไม่ได้มีความรู้สึกเกร็งอะไรทั้งสิ้น เหมือนอย่างวันนี้ที่คิดว่าจะโดนหรือไม่โดนลูก สร้างความกดดันให้ตัวเอง ทำให้พลาดเป้าไป

ครั้งหนึ่งผมไปงานข่าวกอล์ฟแล้วบังเอิญได้ไปคุยกับพี่ผู้สื่อข่าวด้านกอล์ฟคนหนึ่ง แกอธิบายการเล่นกีฬากอล์ฟสำหรับผู้ที่เพิ่งหัดว่า กอล์ฟเป็นกีฬาที่ฝืนธรรมชาติการเคลือนไหวของมนุษย์เพราะการวาดวงสวิงให้มั่นคงและแม่นยำนั้นต้องอาศัยระเบียบร่างกายที่ถูกต้อง การจดจำความรู้สึกของการบังคับกล้ามเนื้อ ยกตัวอย่างง่ายๆ อย่างเช่น การขี่จักรยานสองล้อ ถ้าลองได้ขี่ได้แล้วก็จะทรงตัวอยู่ได้โดยไม่ล้ม มันเป็นความรู้สึกที่สามารถฝึกหัดได้ เหมือนอย่างวงสวิงวาดอย่างไรให้นิ่งและแน่นอนหากตีได้อย่างถูกต้องแล้วก็จะไม่พลาดอีก ในทางกลับกันหากว่าวาดวงสวิงอย่างผิดท่าผิดทางแล้วก็จะแก้ไขได้ไม่ง่ายเช่นกัน

วันนั้นผมหวดลูกไปประมาณถาดกว่าเห็นจะได้ เพราะคิดว่ากล้ามเนื้อคงจะจดจำการเคลื่อนไหวที่ถูกต้องได้บ้างหวดไปโดยไม่หยุดพัก จนไม่มีลูกกอล์ฟเหลือให้ตีอีกแล้วจนเหงื่อชะโลมกายไปทั่วร่างอย่างไม่รู้ตัว รู้สึกกระหายน้ำ คอแห้งแต่ไม่ถึงกับเป็นผง พวกพี่ๆ ที่พักเหนื่อยจากการไดรฟ์สั่งเบียร์ไว้เป็นเครื่องดับกระหาย ผมจึงไม่มีทางเลือกที่จะกระดกเบียร์ในแก้วของผมนั้นอย่างกระหืดกระหายลงคอไป

วันรุ่งขึ้นหลังจากที่ผมระดมหวดวงสวิงอย่างต่อเนื่อง อาการตึงปวดไม่ได้ปรากฏให้เห็นแต่ปรากฏขึ้นในความรู้สึกขณะที่ขยับแขน ขา ก้ม ก้าวเดิน ยกแขน ถอดเสื้อ ฯลฯ เรียกว่าระบมไปทั่วทั้งตัวก็ไม่ผิด ตั้งแต่สันคอทั้งสองด้าน ต่ำลงมาที่หัวไหล่ ข้างแขน บริเวณซี่โครง เรื่อยลงมาที่โคนขา ต้นขา น่อง จนไปข้อเท้า และเท้า เป็นประสบการณ์ที่ผมไม่คิดว่าจะเจอะเจอได้มากมายขนาดนี้ เพราะถึงแม้ว่าผมจะไม่ใช่คนที่ออกกำลังกายเป็นกิจลักษณะอยู่เป็นประจำ แต่ในวันๆหนึ่งผมก็เดินติดต่อกันได้เป็นกิโลๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ผลที่เกิดขึ้นทำให้ผมเข้าใจได้ว่ากีฬากอล์ฟที่เห็นว่าไม่ค่อยได้ออกแรงกำลังเท่าใดนักนั้น แท้จริงแล้วใช้กล้ามเนื้อเกือบทุกส่วนของร่างกาย โดยเฉพาะใช้กล้ามเนื้อที่เราไม่ค่อยได้ใช้ในชีวิตประจำวันเท่าใด ดังนั้นผู้เริ่มเล่นกอล์ฟ เริ่มหัดวาดวงสวิง ก็เตรียมรับความเจ็บปวดทำนองนี้ไว้ได้เลย หรืออีกทางหนึ่งคือการไม่หักโหมซ้อมจนมากเกินไป เพื่อทำให้กล้ามเนื้อนั้นค่อยๆปรับตัวอย่างค่อยเป็นค่อยไป

หลังจากซ้อมเสร็จผมตรงไปโรงภาพยนตร์ตามที่ทำการนัดหมายไว้ โดยไม่รู้ตัวว่าวันรุ่งขึ้นจะเกิดอะไรกับกล้ามเนื้อและร่างกาย เพราะอาการที่ว่านั้นจะไม่เกิดขึ้นฉับพลันทันใด

ลงสนามข่าว

2007-05-22T22:48:00.000+07:00

ไม่บ่อยครั้งที่ไทยจะได้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาในระดับโลก แต่ถือว่าบ่อยครั้งที่ไทยเราได้เป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬากอล์ฟระดับโลกอย่างรายการ 'จอห์นนี่ วอล์คเกอร์ คลาสสิก' (Johnnie Walker Classic) นี้ ซึ่งจัดมา15 ครั้งแล้ว ไทยเคยเป็นเจ้าภาพมาแล้วทั้งสิ้น 6 ครั้ง โดยนับรวมการแข่งขัน จอห์นนี่ วอล์คเกอร์ คลาสสิก ครั้งที่ 16 นี้เอาไว้ด้วย ซึ่งจัดขึ้นที่สนาม บลูแคนยอน คันทรี่ คลับ จังหวัดภูเก็ต ระหว่างวันที่ 1-4 มีนาคม 2550

ถือเป็นครั้งแรกที่ผมได้เดินทางไปเยือนจังหวัดภูเก็ตเป็นครั้งแรก รวมทั้งได้ลงสนามข่าวเป็นครั้งแรกด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นี่เป็นการแข่งขันกอล์ฟระดับโลกเลยทีเดียว

ในฐานะผู้สื่อข่าวสายกีฬากอล์ฟ ผมควรมีความรู้เรื่องกEกติกาการแข่งขันกอล์ฟบ้าง หรืออย่างน้อยระบบการนับคะแนนแบบต่างๆ แต่ผมไม่มีซึ่งก็ทำให้ผมคิดหนักใจอยู่ในที และน่าจะหาใครที่รู้เรื่องและสามารถอธิบายให้ผมฟังได้บ้าง

โดยปกติผมเป็นคนขรึม นอกจากจะอยู่กับเพื่อนฝูงหรือคนที่เคยเจอหน้ากันก็จะพยายามสรรหาเรื่องมาคุยไม่ให้ต่างฝ่ายเกิดอาการเก้อเขินกัน แต่ในการเดินทางครั้งนี้ผมไปโดยลำพัง จึงต้องเก็บอาการขรึมนั้นไว้ในกระเป๋าและห้ามหยิบออกมาเด็ดขาด แต่ลึกๆแล้วผมก็คิดว่าบางทีผมอาจจะได้เจอคนรู้จัก หรือ อย่างน้อยก็คนที่คุ้นหน้าบ้าง เพราะคนในแวดวงสื่อสารมวลชนต่างก็ใช้ชีวิตวนเวียนอยู่ไม่ไกลกันเลย เมื่อไปทำงานเจอหน้ากันตามแหล่งข่าว บ่อยๆเข้าก็เริ่มคุ้นหน้า จนได้พูดคุยกันก็จะรู้จักเริ่มคุยกันอย่างสนิทสนมขึ้น ยิ่งเป็นนักข่าวสายเดียวกัน ก็จะยิ่งรู้จักกันรวดเร็วขึ้นเนื่องจากงานเป็นสถานการณ์ที่บังคับให้ต้องมาเจอกัน และรู้จักกันจนได้แม้ไม่ตั้งใจ

ถึงแม้ว่าความสัมพันธ์จะเป็นอย่างที่ผมว่า และถึงแม้ว่าผมจะมาจากคนทำหนังสือเช่นกัน แต่ผมไม่ได้อยู่ในสายกีฬามาก่อน คงจะมีโอกาสน้อยมากที่จะเจอคนรู้จัก แต่ในใจก็หวังลึกๆว่าจะได้เจอคนคุ้นหน้าจากครั้งที่ผมไปดูการแข่งขัน 'โรยัล โทฟี' บ้าง แต่สุดท้ายก็ไม่มีเลยสักคน ผมจึงต้องพยายามแนะนำตัวเองกับผู้สื่อข่าวท่านอื่นๆ ซึ่งกำลังคุยกันเหมือนว่าอยู่ในงานรวมรุ่นซึ่งผมอยู่คนละรุ่นกับพวกเขา

ข้างๆผมมีพี่คนหนึ่งแบกเลนส์ตัวใหญ่ขนาดพอๆกับหัวของพี่ที่กำลังประคองมันอยู่ และกระเป๋าเป้อยู่ด้านหลังซึ่งคงเป็นอะไรอื่นไปไม่ได้นอกจากกล้อง จึงมั่นใจได้ว่าไม่ใช่เป็นผู้โดยสารทั่วๆไปแน่นอนและน่าจะเป็นผู้สื่อข่าวและช่างภาพของสำนักไหนสักสำนัก

แกชื่อพี่ 'ปุ้ม' เป็นช่างภาพ ฝ่ายอาชญากรรมของหนังสือพิมพ์ 'คม ชัด ลึก' ในเครือเนชั่น ยังไม่ทันที่แกจะพูดจบผมก็เกิดความสงสัยในทันทีว่า 'แล้วมาได้อย่างไร?' หรือคิดว่าจะเกิดเหตุด่วนเหตุร้ายขึ้น ประเภทลูกกอล์ฟลอยตกใส่หัวผู้เล่นจนทำให้พ่ายแพ้ไป มันก็คงเป็นไปไม่ได้และไม่น่าจะคาดการณ์ได้ขนาดที่ว่าต้องส่งช่างภาพฝ่ายอาชญากรรมมา แล้วแกก็เฉลยเหตุผลที่แท้จริงว่า "หัวหน้ามอบหมายงานให้มาถ่ายการแข่งขันนี่แหละ" เป็นอันว่าไม่ได้มาถ่ายภาพสยองแต่ประการใด

จากนั้นผมจึงตามติดพี่ปุ้มไปตลอดจนถึงเวลาขึ้นเครื่อง ด้วยแกเป็นคนคุยง่ายๆ คุยสนุก ท่าทางเป็นมิตร ไม่วางท่า ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ผมได้รู้จักผู้สื่อข่าวในการเดินทางครั้งนี้แล้วอย่างน้อยก็หนึ่งคน แม้จะไม่ใช่สายกีฬาก็ยังดีกว่าตัวคนเดียวแน่นอน

อีกประมาณไม่ถึง 2 ชั่วโมง พวกเรา-ผู้สื่อข่าวก็ถึงสนามบินภูเก็ตเป็นที่เรียบร้อย ก็นั่งรถตู้ต่อไปยังสนามบลูแคนยอนในทันทีซึ่งขณะนั้นเป็นเวลาประมาณ 10 โมงเห็นจะได้ ผมนึกในใจ มันเป็นช่วงเวลาที่ผมมักจะมาถึงที่ทำงานตามวันปกติไม่ต่างกันเลย

ในห้องศูนย์ข่าว (Press Center) มีนักข่าวทั้งไทยและต่างชาตินั่งกันอยู่เกือบเต็มที่นั่งที่ทางผู้จัดงานเตรียมไว้ จากการประเมินด้วยสายแล้วไม่น่าจะต่ำกว่า 80 ที่นั่ง เบื้องหน้าเป็นตารางคะแนนขนาดใหญ่ที่แสดงผลคะแนนอย่างเป็นทางการซึ่งมีเจ้าหน้าที่ประมาณ 5 คนเดินไปมาเพื่อกรอกคะแนนลงในตารางตลอดเวลาการแข่งขัน

สำหรับระบกการสื่อสารที่อำนวยความสะดวกให้ผู้สื่อข่าวที่จำเป็นต้องติดต่อกับสำนักข่าว หรือ หาข้อมูลต่างๆเพิ่มเติมนั้น มีอินเตอร์เน็ตความเร็วสูงที่เชื่อมต่อแบบใช้สายและไร้สาย จำนวน 3 เซิฟเวอร์ด้วยกันเพื่อป้องกันการเกิดปัญหาผู้ใช้หนาแน่นเกินไป เพราะส่วนใหญ่ผู้สื่อข่าวจะนำคอมพิวเตอร์ของตัวเองมาใช้งาน

อีกฟากหนึ่งของห้องศูนย์ข่าวเป็นห้องสำหรับสัมภาษณ์และถ้าเดินต่อไปตามทางเดินจะเป็นห้องอาหารซึ่งจะมีเครื่องดื่มประเภทน้ำเปล่า ชาร้อน-เย็น กาแฟร้อน-เย็น ไว้บริการตลอด และมีอาหารว่างระหว่างมื้ออาหารหลักไว้บริการด้วย

ระหว่างการแข่งขันงานหนักจะตกไปอยู่ที่ช่างภาพ โดยเฉพาะช่างภาพของสื่อรายวันจำพวกหนังสือพิมพ์ หรือเว็บไซต์ ที่จะต้องเก็บภาพสวยๆ ของผู้นำของวันนั้นๆ ปัญหาก็คือไม่มีใครรู้ว่าใครจะเป็นผู้นำของวัน และผู้ที่ออกตัวนำไปก่อนก็ใช่ว่าจะจบลงด้วยตำแหน่งผู้นำของวันนั้น แต่ช่างภาพเหล่านี้จำเป็นต้องมีภาพของนักกอล์ฟเหล่านั้น จึงทำให้ต้องติดตามผลคะแนนของนักกอล์ฟแต่ละคนไปด้วยความตื่นเต้น หากมีม้านอกสายตาจะต้องรีบตามไปที่สนามเพื่อเก็บภาพไว้ จะให้ได้ใช้เป็นภาพเด่นสำหรับลงหน้าหนึ่งของหน้ากีฬา เพราะการที่จะแบกเลนส์ตัวเท่าหัววิ่งตามถ่ายนักกอล์ฟทุกคนที่น่าจะเป็นผู้นำในพื้นที่ 18 หลุมของสนามกอล์ฟคงไม่สนุก และเป็นการเสียแรงไปเปล่าๆ

ในระหว่างที่ผมนั่งอยู่ที่ห้องศูนย์ข่าวนั้นพี่ปุ้มก็โทรศัพท์เข้ามาถามแนวโน้มผู้นำอยู่เนืองๆ เนื่องจากในสนามนั้นจะไม่รู้ว่าใครเป็นผู้นำหรือผู้ตามเลย

ผู้สื่อข่าวที่เป็นผู้รายงานข่าวหรือผู้เขียนข่าวก็ต้องติดตามการแข่งขันอย่างใกล้ชิดเช่นกัน เพื่อที่จะเขียนข่าวได้อย่างถูกต้อง ถึงแม้ว่าทางเจ้าหน้าที่ของศูนย์ข่าวประจำการแข่งขันจะคอยทำเอกสารสรุปคะแนน หรือแม้แต่มีนักกอล์ฟคนใดถอนตัวก็จะพิมพ์ใส่กระดาษแจกจ่ายแก่ผู้สื่อข่าวทุกคนแล้วก็ตาม แต่ส่วนสำคัญคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างการแข่งขันซึ่งจะต้องเป็นหน้าที่ของผู้สื่อข่าว

ส่วนผม-ในฐานะผู้สื่อข่าวสื่อรายเดือน ก็แค่รอดูผลการแข่งขันวันสุดท้ายว่าใครจะเป็นผู้ชนะ ชนะด้วยผลคะแนนเท่าไหร่ ภาพถ่ายบรรยากาศการแข่งขัน หรืออาจจะติดตามผู้เล่นที่เด่นๆอย่าง อดัมส์ สก็อตต์, รีทรีฟ กูเซ็น, พอล เคซี่ ฯลฯ เท่านั้นก็ถือว่าครบถ้วนตามหน้าที่แล้ว

เป็นความโชคดีบวกด้วยความตั้งใจตั้งแต่แรกที่ได้ทำความรู้จักช่างภาพขาลุยอย่างพี่ปุ้ม กรุณาอนุญาตให้เอาภาพถ่ายของแกไปใช้ได้ ซึ่งทำให้ผมไม่ต้องออกไปถ่ายภาพในสนามด้วยตัวเอง เท่ากับว่าการแข่งขันรายการนี้ผมมาในฐานะผู้สังเกตการณ์โดยแท้

นานๆครั้งห้องสัมภาษณ์จะถูกใช้สักครั้งหนึ่ง เพื่อให้ผู้สื่อข่าวพูดคุยกับนักกอล์ฟที่เสร็จจากการแข่งขัน เพราะไม่ใช่นักกอล์ฟทุกคนจะได้รับความสนใจจากผู้สื่อข่าว นอกเสียจากว่านักกอล์ฟผู้นั้นทำผลงานได้โดดเด่นเตะตาจริงๆ เพราะมิฉะนั้นก็จะไม่มีประเด็นที่จะซักถาม

ผมใช้เวลาอยู่ในห้องศูนย์ข่าวนี้ตลอดการแข่งขันเป็นเวลา 4 วัน จึงทำให้รู้จักกับผู้สื่อข่าวสายกีฬามากขึ้น ซึ่งไม่ใช่แค่นักข่าวสายกีฬากอล์ฟเท่านั้น และมีความรู้สึกอิจฉาขึ้นมาเล็กๆ เนื่องจากผู้สื่อข่าวสายกีฬานั้นมันจะได้เดินทางไปต่างประเทศตามแต่ที่รายการแข่งขันจะมีขึ้นอย่างเช่น กีฬาซีเกมส์ เอเชียนเกมส์ โอลิมปิคเกมส์ ฯลฯ

ในการแข่งขันวันสุดท้าย ที่หลุมสุดท้ายของการแข่งขัน ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น เมื่อ โอลิเวอร์ วิลสัน, ริชชาร์ด สเติร์น และ แอนดัน เฮก ทำคะแนนรวมทั้งการแข่งขันเท่ากันคือ 275 จึงต้องดวลเพลย์ออฟกันที่หลุม 18 และม้ามืดอย่าง แอนตัน เฮก ที่มีคะแนนตามทั้งสองมาตลอดจนเล่นได้อย่างยอดเยี่ยมพาตัวเองขึ้นมาดวลเพลย์ออฟได้และสามารถพัตต์เบอร์ดี้เอาชนะได้อย่างเหลือเชื่อและเป็นการแข่งขันที่ทำให้คนไม่เคยดูกอล์ฟอย่างผมลุ้นไปกับผลการแข่งขันได้

ซึ่งบรรดาผู้สื่อข่าวในห้องศูนย์ข่าวนั้นก็ลุ้นตัวโก่งไม่แพ้กัน เพราะทางผู้จัดงานได้ให้ผู้สื่อข่าวทายผลการแข่งขันว่าใครจะเป็นผู้ชนะ ด้วยผลคะแนนเท่าไหร่ โดยมีของรางวัลเป็นเหล้าบลูเลเบิลที่ทั้งแพงและไม่ได้หาซื้อกันง่ายๆ เพราะมีจำนวนจำกัด เหล้าทุกขวดต้องมีใบรับรองว่าเป็นของแท้จากผู้บ่มเหล้า (Blender) แต่แล้วก็มีผู้โชคดีได้รับรางวัลไป แอบเสียใจอยู่เล็กน้อยเพราะผมทายชื่อของนักกอล์ฟที่เป็นผู้ชนะถูกแต่ผลคะแนนห่างไกลจาก 275 ไปเยอะเชียว

การลงสนามข่าวครั้งนี้ทำให้รู้จักกับเพื่อร่วมอาชีพอีกหลายต่อหลายคน เป็นประสบการณ์ที่ดีแบบครั้งหนึ่งในชีวิต ทำให้ผมได้ค้นพบความสนุกของการดูการแข่งขันกอล์ฟจากเดิมที่ 'คิดเอาเอง' ว่ามันเป็นกีฬาที่น่าเบื่อ ซึ่งทำให้ผมกลับมาคิดกับตัวเองว่า อะไรก็ตามที่เราคิดว่าน่าเบื่อ แล้วยังไม่ได้ลองทำหรือไม่ได้ให้ความสนใจกับมันมากพอ มันจะต้องมีบางสิ่งที่เป็นเสน่ห์ซ่อนอยู่อย่างแน่นอน เหมือนอย่างที่ผมได้เจอจากกอล์ฟ

แต่เรื่องที่จะ 'ชอบ' หรือ 'ไม่ชอบ' นั้นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

แรกสวิง

2007-04-29T14:14:00.000+07:00

ครั้งที่รายการแข่งขันกอล์ฟเดอะ รอยัล โทรฟี 2007(The Royal Trophy 2007) ซึ่งเป็นการแข่งขันกอล์ฟระหว่างทีมยุโรปและทีมเอเชีย มาจัดการแข่งขันที่สนาม 'อมตะ สปริง คันทรี คลับ' เมื่อวันที่ 12 – 14 มกราคม 2550 ผมได้มีโอกาสไปดูการแข่งขันแบบติดขอบสนามเป็นครั้งแรก และได้มีโอกาสหวดวงสวิงเป็นครั้งแรกอีกเช่นกัน

ด้วยคอลัมน์ที่ได้รับมอบหมายให้แนะนำหนังสือซึ่งจำเป็นต้องแนะนำหนังสือที่เกี่ยวกับกอล์ฟด้วยอย่างน้อยหนึ่งเล่มต่อเดือน จึงได้มีโอกาสเปิดหนังสือที่เกี่ยวกับกอล์ฟอยู่หลายเล่ม อย่างประเภทที่สอนการเล่นกอล์ฟสำหรับผู้หัดเล่นไปจนถึงเทคนิคสำหรับพัฒนาฝีมือให้เทียบเท่าชั้นโปรกอล์ฟเลยทีเดียว และด้วยความใคร่รู้อยากรู้ว่าการจับกริพ (grip คือบริเวณที่เราจับไม้กอล์ฟ หรือ วิธีจับไม้กอล์ฟ) นั้นจับกันอย่างไร บวกกับได้ขอคำแนะนำกับคนที่เล่นเป็นอยู่บ้างจึงได้ความรู้ในการจับกริพมาซึ่งจะแบ่งวิธีจับเป็นสามแบบคือ

Baseball grip เหมาะสำหรับคนที่ยังจับไม่แข็ง เพราะนิ้วทั้งสิบจะกระชับกริพ

Interlock grip เหมาะสำหรับคนที่นิ้วสั้น มือเล็ก โดยเฉพาะผู้หญิง

Overlap grip เหมาะสำหรับคนที่มีกำลังนิ้วมือมาก เป็นท่าที่โปรนิยมใช้กันมากที่สุด

และในวันนั้นเองขณะที่นักกอล์ฟทั้งสองทีมกำลังออกรอบแข่งขันอยู่นั้น ผมเดินเข้าไปที่ซุ้มของผู้สนับสนุนต่างๆ ซึ่งแต่ละซุ้มก็มีเกมส์ของนักกอล์ฟให้ได้ลองฝีมือกัน เกือบทุกซุ้มจะเป็นการประลองการพัตต์ลูก การประลองการชิพ(Chip คือการตีลูกโด่งจากรอบกรีนขึ้นบนกรีน) ได้ของรางวัลเล็กๆ น้อยๆ ติดมือกลับไป มีอยู่ซุ้มหนึ่งเป็นเครื่องทดสอบวงสวิงพร้อมจอภาพสนามจำลอง เมื่อตีลูกไปแล้วเครื่องจะบอกทั้งความเร็วลูก ระยะที่ได้ ทิศทางที่ลูกวิ่งไป ฯลฯ

ตอนแรกก็กล้าๆ กลัวๆ เพราะเกรงว่าจะหวดผิดหวดถูกไปโดนใครเขาเข้า แต่พี่บก.บอกว่าตีให้โดนก็พอแล้ว ผมนึกในใจว่าแค่ตีให้โดนมันจะไปยากอะไร ตอนนั้นไม่รู้ว่ามันยากง่ายแค่ไหนเพราะไม่เคยลองสวิงมากก่อน ก็คิดว่าลองสวิงดูเสียหน่อยคงไม่เสียหายอะไร

ก่อนสวิงได้คำแนะนำจากพี่ที่ไปด้วยกันว่า "ให้แขนซ้ายตึง หน้าตรง แล้วก็หวดไป" ปรากฏว่าหวดครั้งหนึ่งแบบเกร็งๆ ไม่กล้าตีแบบเต็มกำลัง โดนลูกเต็มใบลูกโด่งขึ้นไปกระทบผ้ายางที่ใช้เป็นฉากขาวรับภาพจากเครื่องฉายภาพ แสดงระยะร้อยกว่าหลา ผมโล่งใจตั้งแต่ดีลูกโดนและไม่วิ่งไปโดนใครเข้าและเรียกว่าสร้างความมั่นใจและเพิ่มแรงดึงดูดระหว่างผมกับกีฬากอล์ฟได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

บางทีผมน่าจะหาเวลาไปสนามไดร์ฟเพื่อจะได้สวิงให้รู้ไปเลยว่าลูกที่ออกไปจากวงสวิงของผมจะวิ่งไปไกลและตรงแค่ไหน

ส่วนผลการแข่งขันเดอะ รอยัล โทรฟี 2007 ในวันนั้นทีมยุโรปเอาชนะทีมเอเชียไปได้ 12½ ต่อ 3½

นักเขียนสายกอล์ฟ

2007-04-29T09:23:00.001+07:00

นักเขียนที่ดีจะต้องรู้และเข้าใจในสิ่งที่ตนเองเขียนอย่างดีที่สุดก่อน ซึ่งจะถ่ายทอดสารเหล่านั้นให้กับผู้อ่านได้อย่างดี เป็นคำพูดที่นักเขียนหรือนักอยากเขียนทุกคนจำใส่ใจไว้เสมอ แต่ถ้าสถานการณ์บังคับให้ต้องเขียนในสิ่งที่ไม่รู้และไม่เคยสนใจเอาเสียเลย นักเขียนมีหน้าที่หาข้อมูลอย่างหนักหน่วง เพื่อให้ได้มาซึ่งความคิดรวบยอดและถ่ายทอดสู่ผู้อ่านอีกทอดหนึ่ง

แล้วสถานการณ์บีบบังคับเช่นนั้นก็ตกมาสู่ผม เมื่อผมที่ไม่รู้และไม่สนใจเรื่องกอล์ฟมาก่อน เรียกว่าผมไม่แยแสเรื่องกอล์ฟแม้แต่น้อย ต้องมาเขียนคอลัมน์เกี่ยวกับกอล์ฟ ผมเริ่มเห็นอุปสรรคอันใหญ่วางขวางอยู่บนทางที่ผมจะเดินไปข้างหน้าเสียแล้ว

แต่เมื่อได้ฟังแนวคิดของคอลัมน์เป็นเพียงแค่การแนะนำรายการแข่งขันที่จะจัดแข่งในแต่ละเดือน พอลงมือเขียนจริงๆ กลับไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะลำพังเพียงแค่วันแข่งขัน ชื่อรายการที่แข่งขัน เงินรางวัล แชมป์เก่า สนามที่จัดแข่ง ไม่เพียงพอต่อข้อมูลที่จะเขียน จะต้องให้เหตุผลด้วยว่ารายการนี้น่าสนใจอย่างไร หรือว่าใครจะล้างตากับใคร ใครมีสถิติดีเลวอย่างไร และใครจะขึ้นอันดับมือวาง หรือ ตกอันดับไป ฯลฯ ซึ่งชื่อนักกอล์ฟที่อยู่ในสารบบของผมมีแต่ ไทเกอร์ วู้ดส์ เท่านั้นทำให้งานที่ดูเหมือนจะง่ายดายนั้นกลับตาลปัตรเป็นตรงกันข้ามเลยทีเดียว

เช่นกันกับอีกคอลัมน์ที่ผมต้องรับผิดชอบคือคอลัมน์แนะนำสนามและสถานที่ท่องเที่ยวใกล้เคียง หรือในละแวกสนามไปพร้อมกัน ดูคล้ายว่าจะเป็นเหมือนคอลัมน์แนะนำสถานที่ท่องเที่ยวแต่มันก็มีอะไรมากกว่าที่ผมคิดไว้อยู่ดี

การที่จะแนะนำสนามได้นั้นอย่างน้อยควรจะเป็นคนที่เล่นกอล์ฟเป็น เมื่อขับรถดูเลย์เอาท์ของสนามแล้วจะสัมผัสถึงความยากง่ายของสนามได้ ที่มากกว่านั้นคือจะต้องเคยออกรอบที่สนามแห่งนี้แล้วจึงถ่ายทอดออกมาเป็นตัวหนังสือว่าหลุมไหนยากง่ายอย่างไร อุปสรรคที่ซ่อนอยู่ในสนามนั้นคืออะไร อย่างนี้จึงจะแนะนำสนามนั้นๆ ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

วิธีแก้ปัญหาของผมคือสอบถามกับคนที่เคยออกรอบที่สนานนั้น เช่น สตาร์ทเตอร์(starter คือผู้ดูแลจัดเวลาการออกรอบของนักกอล์ฟในแต่ละสนามนั้นๆ) ซึ่งผมคิดว่าจะต้องเคยออกรอบในสนามที่ตัวเองดูแลอย่างแน่นอน ซึ่งก็ทำให้ผมได้ข้อมูลมากพอที่จะเขียนแนะนำสนามได้บ้าง

แต่ผมก็รู้สึกสนุกกับการทำคอลัมน์นี้ เหตุผลหนึ่งเพราะผมได้ออกจากโต๊ะทำงานไปนั่งรถของสนามเพื่อขับพาช่างภาพหามุมสวยๆ ของสนามถ่ายภาพ อย่างการถ่ายภาพสนามกอล์ฟซึ่งแตกต่างจากการถ่ายภาพทัศนียภาพ คือจะต้องเน้นให้เห็นแฟร์เวย์ (fairway คือ บริเวณที่หญ้าได้รับการตัดแด่ง จะเป็นเส้นทางที่เหมาะสมซึ่งวางตัวอยู่ระหว่างทีออฟ(tee off คือจุดตั้งลูกเพื่อตีครั้งแรกของหลุมนั้นๆ) และ กรีน (green คือบริเวณที่ใกล้หลุม หญ้าจะใด้รับการตัดแต่งให้สั้นเป็นพิเศษ) ) หรือกรีนอย่างชัดเจน บ่อยครั้งผมก็เก็บภาพทัศนียภาพสวยๆ จากสนามลงในกล้องของผม ส่วนใหญ่จะเป็นภาพฟ้าสีส้มที่ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า ภาพต้นไม้ใหญ่ ภาพดอกไม้หลากสีสัน ฯลฯ

ผมคิดว่าคุณสมบัติของคนทำหนังสือหรือคนเขียนหนังสือที่ยอดเยี่ยมนั้นควรเขียนออกมาได้ทุกเรื่องราว นั่นหมายความจะต้องมีความสามารถในการเรียนรู้ และรู้ให้กว้างที่สุด และหากจำเป็นต้องลงลึกในรายละเอียดก็ต้องทำให้ได้ ผมคิดว่าส่วนใหญ่ที่พูดว่า ทำไม่ได้ ไม่รู้เรื่องนั้น มาจากความไม่สนใจที่จะเรียนรู้เสียมากกว่า เพราะอาจมองว่ายากเกินตัว ไม่ได้เรียนมา หรือว่าไม่มีความสนใจเอาเสียเลย จนต้องมีสถานการณ์บังคับก่อนจึงจะทำได้ หรือมีสิ่งล่อใจอย่างอื่นที่ดึงดูดเอาไว้ให้สามารถทำได้ต่อไป

เหมือนอย่างที่ผมกำลังโดนบีบบังคับให้เขียนอยู่ แต่ก็ไม่ได้ฝืนกับความรู้สึกของผมแต่อย่างใด เพราะถ้าฝืนผมคงจะออกไปตั้งแต่เดือนแรกที่เข้าทำงานแล้ว ผมมีความอยากลองในสิ่งที่ผมไม่เคยมากก่อน อยากรู้ในสิ่งที่ไม่เคยรู้มาก่อน แล้วอีกอย่างตอนที่ผมสัมภาษณ์งานก่อนที่จะเข้ามาทำนิตยสารกอล์ฟนี้ ก็รู้อยู่แล้วว่าจะต้องลงไปคลุกกับกอล์ฟอย่างเต็มที่ จะต้องดีกอล์ฟให้เป็นและในอนาคตจำเป็นต้องออกรอบให้ได้

แต่ตอนนี้แม้แต่การจับไม้ผมก็ยังทำไม่เป็น