Standing Room

น้ำพริก

2011-10-17T20:10:00.000+07:00

ผมได้น้ำพริกถ้วยนี้มาจากการเดินทางทำงานต่างจังหวัด เป็นน้ำพริกเห็ดแครงจากสุราษฎร์ธานี

ตอนอยู่กับชาวบ้านในพื้นที่ ผมสนใจเรื่องการเพาะเห็ดเท่านั้น ว่ามันจะเพาะด้วยวีธีเดียวกับเห็ดทั่วไปหรือไม่ ซึ่งอาจจะต้องนำมาใช้ในการเขียนบทโทรทัศน์

แม้ว่าเขาจะเตรียมอาหารที่มีเห็ดแครงเป็นส่วนผสมเอาไว้แล้ว แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจว่าเขานำเห็ดแครงไปทำอะไรกันบ้าง สำหรับผมอยากให้ช่างภาพถ่ายให้เสร็จแล้วเราจะได้กลับไปพักผ่อน เพื่อเตรียมร่างกายให้พร้อมรับงานในวันรุ่งขึ้น

แต่แล้วน้ำพริกเห็ดแครงหนี่งกระปุกก็มาอยู่ในมือผมจนได้ เมื่อแรกพบ พี่บอล - ช่างภาพประจำกองยื่นกระปุกน้ำพริกกลมๆ ความจุประมาณเต็มถ้วยใบใหญ่นี้มาให้ บอกให้ผมเอาไปกิน ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันได้มาตอนไหน และมันคือน้ำพริกอะไร แต่ผมก็รับมันไว้ และบอกตัวเองและพี่บอลว่า ผมคงไม่กินมันหรอก แต่จะเอาไปฝากอาแทน

หลังจากนั้น ผมนำกระปุกน้ำพริกไปร่วมโต๊ะกับอาในมื้อเย็นวันหนึ่ง ซึ่งมีเพียงหมูปิ้งหนึ่งไม้ แตงกวา และมะเขือสองสามลูก กับข้าวสวยร้อนๆ มันทำให้ผู้รู้ว่า น้ำพริกเห็ดแครงที่ผมได้มาอร่อยมาก รสชาติของมันเหมือนน้ำพริกมะขาม ออกเปรี้ยวๆ ไม่เผ็ดมาก ถ้านำมาคลุกข้าวและไข่ต้ม แนมด้วยผัก เท่านี้ก็เป็นมื้ออาหารโอชะที่สุดแล้ว

ผมเอ่ยปากกับอาว่า ถ้าทำน้ำพริกได้อร่อยอย่างนี้ก็คงกินได้ทุกวันไม่เบื่อ

เย็นวันนั้นผมอิ่มแล้ว ยังคงอยากกินน้ำพริกต่อ แต่ตั้งใจเอามาให้อาจึงตัดใจปิดฝาแล้วทิ้งเอาไว้ พอจะกลับอาบอกให้เอากระปุกน้ำพริกกลับไปด้วย เพราะที่ร้านไม่มีตู้เย็น ฝากไปแช่ที่ห้องผม ผมจึงต้องเอาน้ำพริกกลับมาแช่ในตู้เย็นผมเช่นเดิม

แต่เมื่อมีน้ำพริกอยู่ในตู้เย็น ผมจึงไม่ต้องง้อร้านอาหารตามสั่งกับรายการอาหารเดิมๆที่เติมผงชูรสเป็นส่วนประกอบจำเป็นไปแล้ว แค่ผมซื้อข้าวเปล่าและผักที่ขายเป็นชุดก็ได้มื้อเย็นเบาๆหนึ่งมื้อ

แต่ละครั้งที่ผมกิน ผมพยายามตักน้ำพริกให้ได้ปริมาณพอดีในแต่ละมื้อ ไม่ให้เหลือทิ้ง ส่วนที่เหลือในกระปุกก็เก็บเข้าตู้เย็นเอาไว้มีโอกาสในมื้อถัดๆไป กินอย่างกระเหม็ดกระแหม่ที่สุด

เนื่องจากผมต้องออกไปทำงานที่ต่างจังหวัดบ่อยครั้ง ออกจากบ้านตั้งแต่เช้ามืด ทำงานอยู่ทั้งวัน แม้ไม่ได้ไปค้างคืนแต่กว่าจะกลับถึงห้องก็เลยเวลามื้อเย็นไปแล้ว ผมจึงไม่ได้ล้ิมรสน้ำพริกเห็ดแครงบ่อยครั้งเท่าที่ต้องการนัก แต่มันกลับทดแทนด้วยมื้ออาหารที่ใหญ่กว่า หลากหลายกว่า และอร่อยไม่แพ้กัน จากแหล่งต่างๆที่ผมไปเยือน และเมื่อมีโอกาสอยู่ห้องผมก็จะไม่พลาดโอกาสที่จะสัมผัสรสน้ำพริกเห็ดแครงถ้วยเดิม

จนวันที่ผมได้อยู่ห้องพักติดๆกันหลายวัน และต้องใช้บริการน้ำพริกเห็ดแครงหลายๆมื้อ แต่ปริมาณน้ำพริกพร่องไปเพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น ใช่ว่าน้ำพริกถ้วยเก่ามันลดความอร่อย แต่ตอนนี้ต้องการรสชาติที่ต่างออกไป

ผมจึงเข้าใจความหมายของสำนวน 'น้ำพริกถ้วยเก่า' อย่างลึกซึ้ง ว่ามันเป็นความรู้สึกเช่นไร

ความเกลียดชังและความรักใคร่

2010-05-17T11:48:00.007+07:00

~~~

ความเกลียดชังทำให้เราไม่มีทางเป็นเพื่อนกันได้

ทว่าความรักใคร่ก็ทำให้เราเป็นเพื่อนกันไม่ได้

Hate can't make us to be a friend,

and love too.

~~~

วรวิช ทรัพย์ทวีแสง

พฤษภาคม 2553

การหักห้ามใจ

2010-05-04T19:50:00.009+07:00

~~~

การหักห้ามใจมิให้รักนั้นทรมานกว่าการรอคอยความรักยิ่งนัก

Restraint to love, suffer more than waiting very much.

~~~

วรวิช ทรัพย์ทวีแสง

พฤษภาคม 2553

ความจริงทำให้เจ็บปวด

2009-10-10T22:23:00.004+07:00

~~~

ความจริงทำให้เจ็บปวด แต่การไม่ยอมรับความจริงเจ็บปวดยิ่งกว่า

The painful truth can increase an effect when you refuse.

~~~

วรวิช ทรัพย์ทวีแสง

ตุลาคม 2552

ในวันที่ไม่มีแฟน

2009-10-10T22:13:00.005+07:00

~~~

ในวันที่ไม่มีแฟนเรามีเพื่อน ในวันที่มีแฟนเราก็ยังมีเพื่อน

You have a friend even if you have girlfriend or boyfriend.

~~~

วรวิช ทรัพย์ทวีแสง

ตุลาคม 2552

ถ้าจะทำอะไรสักอย่าง

2009-10-08T15:03:00.005+07:00

~~~

ถ้าจะทำอะไรสักอย่างให้สำเร็จ จงเริ่มต้นทำมันตอนที่ยังไม่ได้เริ่ม

If you chase the successful, just do it when you are nothing.

~~~

วรวิช ทรัพย์ทวีแสง

ตุลาคม 2552

ที่แท้

2009-03-24T16:03:00.005+07:00

ท้องฟ้าแสนจะกว้างใหญ่หนทางยังคงยาวไกล แล้วเธอนั้นก็เดินจากไป เหลือเพียงเราที่ต้องห่างกับวันเวลาที่แสนเลือนลางกลับคืนมาเงียบเหงาอ้างว้างอย่างเคย สุดท้ายเรื่องราวว่างเปล่าในใจ ต้องเจอต้องเป็นแล้วจะเห็น ใช่ไหม ท้องฟ้ายังอยู่ห่างไกลแล้วตัวเธอก็จากไป สายตาพลันสว่างขึ้นมา ฝนโปรยปรายและผ่านไป เห็นความจริงที่ผ่านมาย้ำเตือนฉันจำเอาไว้ทุกเวลา ถึงเวลาที่ฉันนั้นควรสงบใช้ปัญญาที่เหลือทบทวนที่ผ่านมาให้เข้าใจ สุดท้ายเรื่องราวว่างเปล่าต่อไป ต้องเจอต้องเป็นแล้วจะเห็น ใช่ไหม ท้องฟ้ายังอยู่ห่างไกลแล้วตัวเธอก็จากไป สายตาพลันสว่างขึ้นมา ฝนโปรยปรายและผ่านไป เห็นความจริงที่ผ่านมาย้ำเตือนฉันจำเอาไว้ทุกเวลา ที่แท้ ที่แท้ ที่แท้ สุดท้ายเรื่องราวว่างเปล่าในใจ ต้องเจอต้องเป็นแล้วจะเห็น ใช่ไหม ท้องฟ้ายังอยู่ห่างไกลแล้วตัวเธอก็จากไป สายตาพลันสว่างขึ้นมา ฝนโปรยปรายและผ่านไป เห็นความจริงที่ผ่านมาย้ำเตือนฉันจำเอาไว้ทุกเวลา ที่แท้ ที่แท้ ที่แท้ ที่แท้ ที่แท้ (ตาสว่าง: moderndog)

ที่แท้มันเป็นอย่างนี้เอง

ออสการ์เหรอ?...เดาได้

2009-02-22T22:04:00.024+07:00

นึกได้ว่าพรุ่งนี้ออสการ์จะประกาศแล้ว เลยอยากจะสนุกกับการเดาผลเสียหน่อย เพราะครั้งนี้ได้ดูหนังที่เข้าชิงเยอะเป็นพิเศษ หรืออย่างน้อยก็ได้ดูตัวอย่างหนังไปบ้าง ไปกันที่รางวัลแรกกันเลยดีกว่า

Best Motion Picture of the Year
ก็ไม่รู้สึกแปลกใจอะไรแล้วถ้า The Curious Case of Benjamin Button จะได้รางวัลหนังยอดเยี่ยมในการประกาศผลรางวัลออสการ์ครั้งที่ 81 นี้ไปครอง เพราะตัวเรื่องเองนั้นมีองค์ประกอบทางศิลปะมากมายที่จะได้รับแรงโหวตจากคณะกรรมการซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญทางศิลปะและภาพยนตร์ อีกทั้งยังมีเนื้อหาที่เกี่ยวกับโศกนาฏกรรมพายุเฮอริเคนแคทาลินาถล่ม ซึ่งเป็นเหตุการณ์ที่สะเทือนใจคนสหรัฐฯ นอกจากนั้นหนังเองก็ยังส่งความรู้สึกและความปรารถนาต่อเหตุการณ์ในครั้งนี้ด้วย เอาเป็นว่าเด็กสลัมคงจะต้องแพ้แรงโหวตไปแน่นอน แต่แน่นอนมันก็ไม่ได้เป็นตัวตัดสินว่าเรื่องที่ได้รางวัลเป็นหนังที่ดีกว่า

ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม - Slumdog Millionaire

Best Performance by an Actor in a Leading Role
ได้ดูเบนจามิน กับ นักมวยปล้ำ แต่คิดว่ารางวัลนี้ Sean Penn น่าจะได้ไปเพราะ ว่าคนโหวตคงจะอินกับบทนี้ได้มาก อีกทั้งครั้งที่เขาได้เข้าชิงในบทแซม พ่อออทิสติก นั่นก็พลาดไปจนโดนเอามาแซวใน Tropic Thunder ซะเละแล้ว น่าจะได้คะแนนสงสารจากตรงนี้แหละ

นักแสดงนำชายยอดเยี่ยม - Sean Penn จาก Milk

Best Performance by an Actress in a Leading Role
ถ้าดูในเรื่องคุณภาพการแสดงของ Kate Winslet ใน The Reader ก็ต้องบอกว่าอยู่ในขั้นปกตินะ แต่กระแสของเธอมาแรงจริงๆ ในเรื่องของการโหวตแล้วกระแสมันก็มีส่วนช่วยได้เยอะ แต่มันก็มีส่วนที่จะเป็นบ่อนทำลายคะแนนได้เหมือนกันถ้าไม่เจ๋งจริงๆ ดูจากรายชื่อและคุณภาพของการแสดงของเคทแล้ว ครั้งนี้อาจมีการพลิกโผได้ แต่ถ้าเทียบแล้วเธอน่าจะรับบทหนักกว่าใครๆ ก็ให้เธอไปก็แล้วกัน

นักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม - Kate Winslet จาก The Reader

Best Performance by an Actor in a Supporting Role
Heath Ledger for The Dark Knight (2008) ประกาศก่อนได้เลย
นักแสดงสมทบชายยอดเยี่ยม - ฮีธ เลดเจอร์ จาก The Dark Knight

Best Performance by an Actress in a Supporting Role
สองคนนี้คงจะไม่ได้แล้วล่ะ
Marisa Tomei for The Wrestler (2008) ก็เป็นบทแบบมีหน้าฉากหลังฉาก แต่ก็น่าจะอยู่ในมาตรฐานการแสดงอยู่แล้วไม่ได้ท้าทายอะไรมาก
Taraji P. Henson for The Curious Case of Benjamin Button (2008) อืมมีตอนที่ไม่ค่อยเชื่อนะว่าเธอเป็นแม่จริงๆ คิดว่าไม่น่าจะได้แหละ

นักแสดงสมทบหญิงยอดเยี่ยม - เพเนโลปี ครูซ จาก Vicky Cristina Barcelona

Best Achievement in Directing
Danny Boyle for Slumdog Millionaire พลาดจากรางวัลหนังยอดเยี่ยมแล้วรางวัลนี้คงปลอบใจให้ได้

ผู้กำกับภาพยนตร์ยอดเยี่ยม -Danny Boyle จาก Slumdog Millionaire

Best Writing, Screenplay Written Directly for the Screen
In Bruges เรื่องนี้อด หนังตลกออสการ์ไม่ค่อยให้หรอก
WALL·E มันก็ไม่ถึงกับขนาดจะได้รางวัลนี้หรอก น้ำเสียงมันสั่งสอนอบรมไปหน่อย

บทภาพยนตร์ดั้งเดิมยอดเยี่ยม - ดัสติน แลนซ์ แบล็ก จาก Milk

Best Writing, Screenplay Based on Material Previously Produced or Published
ที่แน่ๆ The Reader ไม่ได้แน่นอน ไม่เจ๋งพอจะบอกอารมณ์ได้หมด ดูแล้วคิดว่าถ้าอ่านคงได้อารมณ์มากกว่านี้
บทภาพยนตร์ดัดแปลงยอดเยี่ยม - ไซมอน โบฟอย จาก Slumdog Millionaire

Best Achievement in Cinematography
The Curious Case of Benjamin Button ก็ดีจริงแหละ

การถ่ายภาพยอดเยี่ยม - Slumdog Millionaire

Best Achievement in Editing
The Dark Knight ตัดได้เร้าใจ ตัดแล้วช่วยให้ตื่นเต้นได้เยอะเลย เก่งๆ

การลำดับภาพยอดเยี่ยม - Slumdog Millionaire

Best Achievement in Art Direction
The Curious Case of Benjamin Button อาร์ตหลายยุคมาก แนวทางต้องชัดเจนมาก ทำงานยาก ให้โหวต

กำกับศิลป์ยอดเยี่ยม - The Curious Case of Benjamin Button

Best Achievement in Costume Design
The Curious Case of Benjamin Button เหมือนกันกับข้อที่แล้ว

ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม - The Duchess

Best Achievement in Makeup
The Curious Case of Benjamin Button อันนี้ก็ด้วย
แต่งหน้ายอดเยี่ยม - The Curious Case of Benjamin Button

Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Score
Slumdog Millionaire ให้เขาไป

ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม - Slumdog Millionaire

Best Achievement in Music Written for Motion Pictures, Original Song
Slumdog Millionaire กระแสมาแรงจริง

เพลงประกอบยอดเยี่ยม - Slumdog Millionaire - Sampooran Singh Gulzar("Jai Ho")

Best Achievement in Sound
WALL·E ช่วงที่เป็นหนังเงียบนั่นก็เจ๋งจนโดดเด่นขึ้นมาได้ล่ะ เสียงรอบๆ เสียงเวลาที่หุ่นมันเล่นซนก็น่าจะได้ไป

มิกซ์เสียงยอดเยี่ยม - Slumdog Millionaire

Best Achievement in Sound Editing
The Dark Knight เท่าที่ดูมาโดดเด่นที่สุดนะ มันเป็นแอ็คชั่นซึ่งทำยากเหมือนกันที่จะทำให้มันไม่ล้นออกมากเกินไป แบบว่าเพลงมันจะตื่นเต้นไปไหนอะไรทำนองนี้ แล้วมันตัดไปตัดมา คงตัดยากอยู่

ตัดต่อเสียงยอดเยี่ยม - The Dark Knight

Best Achievement in Visual Effects
The Dark Knight ก็เยอะอยู่ก็เนียนดี

เทคนิคพิเศษยอดเยี่ยม - The Curious Case of Benjamin Button

Best Animated Feature Film of the Year
WALL·E เจ้าประจำถึงจะมีแพนด้ามาชิงตำแหน่งแต่ประเด็นก็ยังสู้หุ่นรักษ์โลกและมีความรักไม่ได้หรอก

ภาพยนตร์แอนนิเมชั่นยอดเยี่ยม - WALL-E

ส่วนรางวัลที่เหลือยากเกินจะเดาจริงๆ ครับ อ่านถึงตรงนี้แล้วอย่าได้ืถือเอาเป็นสาระอะไรมาก เดากันเพลินๆ นะครับ อย่างที่บอกไป หนังออสการ์ใช่ว่าจะเป็นเรื่องคุณภาพล้วนๆ มันเป็นเรื่องของคะแนนนิยมและรสนิยมส่วนตัวในแบบของออสการ์ เหมือนอย่างที่ปู่คลินต์ กำลังหมดศรัทธากับรางวัลนี้แล้วนั่นแหละ เพราะหนังปู่ไม่ได้เข้าชิงอะไรกับเขาเลย ให้ตายสิ ฮ่าๆ

รางวัลอื่นๆ ที่ไม่ได้เดาไว้
ภาพยนตร์ขนาดสั้นยอดเยี่ยม - Spielzeugland (Toyland)
ภาพยนตร์สารคดียอดเยี่ยม - Man on Wire
ภาพยนตร์สารคดีขนาดสั้นยอดเยี่ยม - Smile Pinki

ภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเียี่ยม - Okuribito จากญี่ปุ่น

**อักษรสีแดงคือผู้ได้รางวัลตัวจริง**

มือของเรา

2008-12-25T23:13:00.001+07:00

~~~
มือของเรานั้นใหญ่กว่าปาก
Your hands are bigger than your mouth.

~~~

วรวิช ทรัพย์ทวีแสง
2544

ผู้ยิ่งใหญ่

2008-12-09T10:09:00.005+07:00

~~~

ผู้ยิ่งใหญ่ คือ ผู้เปลี่ยนแปลงตนเองไปสู่สิ่งที่ดี

The self changer is the great man.

~~~
วรวิช ทรัพย์ทวีแสง

ธันวาคม 2551

สงสัยคนอ่าน

2008-11-19T11:53:00.003+07:00

ก็อย่างที่เห็น นานๆ จะมาอัพบล็อกสักที โดยเฉพาะช่วงสองเดือนให้หลังมานี้ จริงๆ ก็หลายช่วงก่อนหน้านี้แล้วล่ะที่ไม่ได้อัพอย่างต่อเนื่องเหมือนตอนเพิ่งเปิดบล็อก

แต่ที่สงสัยก็คือคนเข้าบล็อกนี้ จริงๆ ก็อยากรู้นะว่าใครมาแอบอ่านอยู่ แต่ว่าอยากรู้ไม่เท่าว่า ทำไมถึงเข้ามาอ่าน อ่านอะไรกันบ้าง คือเพราะคิดว่าตัวเองเขียนอะไรที่มันเป็นตัวเองมากๆ (แต่ก็ตั้งใจให้คนที่เข้ามาอ่านเข้าใจด้วยนะ) หรือความคิดอะไรที่มันอาจจะไม่จำเป็นต้องไปใคร่คิดถึงมันอย่างนี้แล้ว จะมีคนเข้ามาอ่านมันด้วยหรือ

แอบใส่ตัวเก็บสถิติไว้ ก็เลยพอจะรู้ว่าวันๆ หนึ่งมีคนเข้าบล็อก 2-3 คน ทั้งที่ไม่ได้อัพเดตอะไร แต่บางวันก็ไม่มีใครเข้าเลย ไม่ได้มาดูบล็อกตัวเองทุกวันหรอก แต่นานๆ เข้าทีก็เห็นสถิติเป็นอย่างนั้น

ขอสรุปเองเลยดีกว่าว่า สองสามคนนั้นคงหลงเข้ามา ฮ่าๆ

สึนามิข้างใน

2008-11-17T10:20:00.004+07:00

ดั่งคลื่นถาโถมโหมเข้าใส่
ให้ดวงใจไหวหวั่นสั่นระริก
จะเย็นชื่นฤาหนักหน่วงในห้วงคิด
ยากพิชิตสันดานคนดลจากใจ

ธรรมชาติคือผู้สร้างศิลปะ

2008-08-28T18:59:00.008+07:00

2
~~~
ธรรมชาติคือผู้สร้างศิลปะ

มนุษย์เป็นเพียงเครื่องมือและผลงานของธรรมชาติเท่านั้น

The nature is a creator, human is only tool and creation.
~~~

วรวิช ทรัพย์ทวีแสง

สิงหาคม 2551

โชคของคนทำหนังสือ

2008-08-14T18:26:00.000+07:00

ผมมักจะได้ยินประโยคซึ่งพูดให้กับผมว่า

"ดีนะ ที่ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ"
"โชคดีจัง ที่รู้ว่าตัวเองอยากทำอะไรแล้วก็ได้ทำ"

ผมเชื่อว่า ลึกๆ แล้วคนที่พูดก็ไม่ได้หมายความว่าเป็นเรื่องของ 'โชค' จริงๆตามคำที่ออกมานั่นหรอก ผมเองก็เชื่ออย่างนั้นเช่นกัน มันไม่ใช่เรื่องของโชคชะตาฟ้าลิขิตอะไร มันขึ้นอยู่กับว่าเราเลือกที่จะทำอะไรหรือไม่ทำอะไรมากกว่า

เมื่อผมเลือกที่จะเดินเข้าสู่หนทางของการเขียน ผมมีความแน่วแน่ว่าจะไม่เสียเวลาไปกับอาชีพด้านอื่นแม้แต่น้อย เมื่อทำงานในวงการนิตยสาร ก็พบว่าแท้จริงแล้วการผลิตนิตยสารแต่ละเล่มที่ผมได้สัมผัสมานั้นไม่ได้เป็นการผลิตด้วยความตั้งใจอันแรงกล้าในการนำเสนอสารที่บริสุทธิ์ให้แก่ผู้อ่านอย่างที่ผมคิด เพื่อความอยู่รอดและผลกำไรที่ทำให้นิตยสารต่างๆ ในท้องตลาดนั้น ต้องทำงานตอบโจทย์ลูกค้าและความต้องการของเอเจนซี่โฆษณาซึ่งเป็นผู้ที่ตัดสินใจว่าจะลงโฆษณาดีหรือไม่

ด้วยปัจจัยเหล่านี้ก็ทำให้ทัศนคติในการทำงานในวงการขีดเขียนแบบนี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็เป็นส่วนที่สำคัญที่สุด คือผมมองการทำงานในนิตยสารจำพวกนี้เป็นงานประจำที่ไม่ได้ตอบความต้องการภายในของผมได้อย่างที่คิดไว้ เป็นงานที่ผมทำเพื่อหาเลี้ยงชีพและเพื่อว่าจะได้ไม่ห่างไกลจากวงการหนังสือเท่านั้น และจะได้รู้จักคนที่อยู่ในวงการนี้อย่างกว้างขวางมากขึ้น

สิ่งที่ตอบความต้องการภายในของผมท้ายสุดแล้วมันก็คือ งานที่ผมเขียนเองนอกเวลางานอยู่ดี เป็นงานจำพวกบันทึกบ้าง เรื่องสั้นบ้าง

สำหรับคนที่ใฝ่ฝันจะเข้ามาประกอบอาชีพขีดเขียนในธุรกิจนิตยสารแล้วก็ต้องเข้าใจและยอมรับสภาพแบบนี้เสียก่อน มิใช่ว่าจะได้เขียนอะไรๆ อย่างที่ใจอยากได้อย่างอิสระปราศจากการครอบงำของแหล่งทุนได้

ผมจึงได้ตระหนักถึงความจริงใจข้อนี้และเกิดคำถามขึ้นว่า แท้จริงแล้วการผลิตนิตยสารเพื่อผู้อ่านโดยแท้นั้นเป็นอย่างไร จำเป็นด้วยหรือที่ต้องอิงแอบกับแหล่งทุน เขียนบางสิ่งที่เราไม่เชื่อเพื่อให้ได้มาซึ่งเงิน อย่างนั้นแล้วการทำนิตยสารก็ไม่ต่างอะไรกับการขายสินค้าด้วยการโฆษณาให้ผู้อ่านหลงเชื่ออย่างแนบเนียน ใช่หรือไม่?

เพราะผมจำเป็นต้องกินและใช้ การมีรายได้ที่แน่นอนย่อมเป็นสิ่งที่ดีกว่า แต่สิ่งที่อยู่ภายในผมมันเรียกร้องและโหยหาการทำนิตยสารโดยปราศจากเงื่อนไขทางด้านการเงินมาครอบงำ และอิสระจากแนวหนังสือที่ต้องมีส่วนของการขายสินค้าแก่ผู้อ่าน กระตุ้นให้ผู้อ่านได้จับจ่ายใช้เงินเพื่อเพิ่มยอดขายแต่กลับไม่กระตุ้นให้ผู้อ่านใช้ปัญญาอย่างจริงจังและเต็มที่ อย่างน้อยก็ในแง่ของธุรกิจหรือทุน นิตยสารจำพวกนี้จะไม่พูดถึงพิษภัยของทุนอย่างแน่นอน แม้ว่าในใจจะรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร สินค้าใดควรสนับสนุนหรือสินค้าใดไม่ควรสนับสนุน

ตัวผมเองไม่ได้รังเกียจแหล่งทุนแต่อย่างใด เมื่อมีแหล่งทุนเป็นผู้สนับสนุนนั่นเป็นสิ่งที่ประเสริฐมากสำหรับคนที่ประกอบกิจการนิตยสาร แต่บางครั้งการบูชาแหล่งทุนเป็นพระเจ้า ต้องการให้เขียนหรือไม่เขียนอะไรก็ต้องทำตาม อย่างนั้นแล้วผมคิดว่า ผมก็เพียงทำหน้าที่เป็นผู้เขียนคำโฆษณาให้แหล่งทุนนั้นๆ เท่านั้นเอง และเรียกตัวเองได้อย่างไม่เต็มปากว่าเป็น 'คนทำหนังสือ'

แม้ว่าจริงๆ แล้วผมก็ไม่ต้องการจะเขียนแสดงออกเพื่อกล่าวโทษว่าแหล่งทุนดีไม่ดีอย่างไรก็ตาม แต่ด้วยความรู้สึกเสมือนถูกกดทับอยู่ ปิดปากเอาไว้ไม่ให้พูดเรื่องนั้นเรื่องนี้ แค่นั้นก็เพียงพอที่ทำให้ผมในฐานะคนทำหนังสืออยากจะออกไปจากความครอบงำนั้นโดยทันที

ดังนั้นแล้วผมกับพรรคพวกที่พูดคุยเรื่องนิตยสารที่เราอยากเห็นกันมาระยะหนึ่ง จึงรวมตัวกันและทำนิตยสารที่เป็นอุดมคติของพวกเราขึ้นมา ชื่อว่า 'หมดปัญญา' เป็นนิตยสารออนไลน์ที่ทำขึ้นเพื่อให้ผู้อ่านดาวน์โหลดอ่านฟรี

อินเตอร์เน็ต คือ เทคโนโลยีที่ทำให้คนทำหนังสืออย่างผมมีทางออกให้กับตัวเอง ไม่ต้องพบกับทางอันตีบตันซึ่งก็คือแหล่งทุนที่เป็นดั่งกำแพงสูงบดบังทางสว่างในการนำเสนอสารถึงผู้อ่าน

ดังที่ผมกล่าวไว้ตอนต้น สิ่งที่ผมอยากทำจริงๆ แม้คนอื่นเห็นว่าผมได้ทำมันแล้ว ก็คือได้ทำงานในวงการขีดเขียน แต่เมื่อเข้ามาก็พบว่าไม่ใช่สิ่งที่ตนต้องการ ผมก็ยังกระเสือกกระสนไปให้ถึงในสิ่งที่ต้องการได้ หาได้เป็นเรื่องของโชคไม่

เช่นเดียวกันผู้ที่คิดค้นอินเตอร์เน็ตขึ้นมา, ผู้ผลิตโปรแกรม Flash ขึ้นมา, ผู้เขียน Component ซึ่งเป็นส่วนประกอบให้ผมได้ผลิตนิตยสารออนไลน์ขึ้นมาได้ เรื่องเหล่านี้ก็หาได้เป็นเรื่องของโชคไม่

เพื่อความอยู่รอด

2008-06-15T21:50:00.005+07:00

พวกแสวงหาเสรีภาพด้วยการบินสูง เมื่อยิ่งบินสูงก็ยิ่งอันตราย มีพวกคนคอยจ้องตีตะปบ ผู้ใฝ่หาเสรีภาพคงต้องพลีชีพขณะล่องลม บ้างติดอกติดใจในความอิสระบินอยู่อย่างนั้นไม่กินอาหารจนหมดเรี่ยวแรง

พวกแสวงหาความอุดมสมบูรณ์มั่งคั่ง เมื่อถึงเวลาอาหารหมด เมื่อนั้นพวกมันก็เริ่มเสี่ยงหาแหล่งอาหารใหม่อีกครั้ง แต่โชคก็ไม่ได้เข้าข้างพวกมันทุกครั้งไป หากแขวนชีวิตไว้บนความเสี่ยงคงเลี่ยงการเจ็บป่วยล้มตายไม่ได้

พวกที่กลัวความไม่แน่นอนอาศัยอยู่ที่เดิม เมื่อถูกกวาดต้อนก็ยังสู้อดทนก็ยังมีความสูญเสียให้เห็น พยานได้แก่ศพที่ร่วงกราวลงพื้นน้ำ ล่องลอยไปอย่างไร้จุดหมาย บ้างดิ้นรนไม่ท้อถอยก็พาตัวให้พ้นกระแสน้ำรอดกลับมาได้

บางส่วนจาก ‘เพื่อความอยู่รอด’
วรวิช ทรัพย์ทวีแสง

รายละเอียดการสั่งซื้อ http://understandbooks.wordpress.com

สายฝนหะแรก

2008-06-03T14:38:00.008+07:00

ฝนลงหนาเม็ดขึ้น ลมพัดแรงสาดเม็ดฝนกระเซ็นมาแปะที่หน้ากระดาษของหนังสือที่ถือกางอยู่ในมือ กระดาษย่นเป็นวงตามขนาดเม็ดฝน เสียงฟ้าร้องและแสงฟ้าแลบเคล้ามากับเมฆเทาจางๆ และฝ้าฝนพร่ามัว

บังคับให้ต้องปิดประตูหลังห้องที่เปิดไว้ให้ลมและแสงธรรมชาติผ่านโกรกเข้าห้อง เพราะกระหายสิ่งที่เป็นธรรมชาติมานานวัน แสงสว่างจากหลอดไฟและความยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศมิได้ทำให้รู้สึกถึงความมีชีวิตเท่าใดนัก

หลังจากปิดห้องมิดชิด ความมืดก็เข้าปกคลุม มีเพียงแสงรำไรที่ผ่านบานกระจกซึ่งฝุ่นละอองได้ฉาบไว้ แล้วเสียงฝนด้านนอกก็รุกดังขึ้น ฟ้าคำรามหนักอื้ออึงคะนึงติดต่อกันจนสดับรับเสียงใดๆ ไม่ได้ แม้ในห้วงคิดก็มีเพียงเสียงแห่งธรรมชาติที่ไม่ได้รับฟังมาเนิ่นนาน

ครั้นได้สัมผัสใกล้ชิดด้วยความรื่นรมย์อย่างที่ไม่เคยมาก่อน แม้ในครั้งที่เดินทางในฤดูฝนจะได้สัมผัสรับรู้ว่าทั้งเปียกและเย็นเพียงใด ทว่าไม่เคยได้รื่นรมย์สมใจกับความรู้สึกนั้นแม้แต่น้อย มีเพียงความขุ่นมัวกับอุปสรรคของการเดินทางที่ทั้งชื้นแฉะและเสี่ยงต่อการเจ็บไข้ มิได้ใส่ใจกับเสียงธรรมชาติใดๆ นั่นเลย

หลังฝนตก ภายนอกไร้ลำแดดสาดแสง เป็นแต่เพียงแสงสว่างนวลนิ่ง เมื่อเปิดประตูหลังห้องให้ลมโกรกผ่านห้อง ไอเย็นเข้าปะทะต้นแขนและใบหน้า สะท้านไปถึงข้างใน

วันที่ชีวิตกลับเป็นของตัวเองอีกครั้ง

2008-06-02T10:55:00.010+07:00

สวัสดี 'วันที่ชีวิตกลับเป็นของตัวเองอีกครั้ง' เหมือนในวันแรกที่เริ่มเขียนบันทึกเรื่องราวของตัวเอง

ที่เกิดความอยากเขียนเรื่องราวของตัวเองขึ้นมาคงเป็นเพราะว่าเป็นวันที่ไม่ต้องผจญการจราจรและผู้คนไปนั่งยังโต๊ะอีกตัวหนึ่งบนตึกสูง ไม่ต้องจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์พร้อมอินเทอร์เน็ตความเร็วสูง แต่ความคิดในสมองความเร็วต่ำ และน้ำย่อยในกระเพาะอาหารกำลังกัดกินผนังของมันเองเพราะไม่มีอาหารเช้าตกถึงท้อง

หรืออาจจะเป็นอีกเหตุผลเพราะว่าเกิดความรู้สึกว่าได้ชีวิตกลับคืนมา จึงทำให้อยากเขียนเรื่องตัวเองขึ้นมาบ้างก็ไม่ทราบได้

วันที่มีโอกาสได้มองความยุ่งเหยิ่งของบรรดาสิ่งของในห้อง มันบอกได้ว่าชีวิตที่ผ่านมาเร่งรีบและไร้ระเบียบมากแค่ไหน หนังสือ นิตยสาร กระดาษ ใบปลิวที่ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้ กลาดเกลื่อนกองสุมบนโต๊ะเขียนหนังสือซึ่งเคยใช้ตามหน้าที่ของมันเมื่อนานมาแล้ว ก็ตั้งแต่เพื่อการดูหนังสือสอบวิชาทางวิศวกรรมตอนปีสองหรือสามกระมัง บัดนี้มันได้กลายเป็นที่วางของ ชั้นหนังสือและถังขยะ รวมทั้งไฟล์บนหน้าจอเดสก์ทอปที่วางอยู่เต็มพรืดไปหมดด้วย

สิ่งที่น่าจะทำในวันนี้คงเป็นการจัดระเบียบของสิ่งต่างๆ รอบตัวทั้งที่มองเห็นอย่างสิ่งของต่างๆ และสิ่งที่มองไม่เห็นแต่แนบชิดติดตัว อย่างเวลาและความคิด เพื่อให้ชีวิตในวันต่อๆ ไปนั้นไปตามแนวที่แน่นอนและไปตามทางที่ชัดเจน ไม่สะเปะสะปะให้เสียเวลา

ยิ่งเราเหมือนกันมากขึ้น

2008-05-16T11:37:00.012+07:00

~~~

ยิ่งเราเหมือนกันมากขึ้น เรายิ่งถึงจุดจบเร็วขึ้น

The more we are the same type, the faster we go to the end.

~~~

วรวิช ทรัพย์ทวีแสง

พฤษภาคม 2551

เรื่องราวในความฝัน

2008-02-07T23:23:00.001+07:00

ผมจะไม่บอกว่า 'โลกของความฝัน' นั้นมีหรือไม่มีอยู่จริง แต่ผมจะบอกว่า 'โลกของความฝัน' กับ 'โลกที่เราตื่น' นั้นมีความเชื่อมโยงกันอยู่

โลกของความฝันที่ผมกล่าวถึงก็คือ โลกใบที่ผุดขึ้นยามที่เราเข้าสู่ห้วงนิทรา เรื่องราวต่างๆ เหล่านั้นไม่ได้เป็นไปตามความต้องการของเราทุกครั้งไป ถึงแม้บางคนเคยพูดไว้ว่า สามารถบังคับความฝันให้เป็นไปตามที่ใจคิดก็ตาม

แต่จุดริเริ่มของความฝันมันก็ไม่ได้เกิดจากความคิดริเริ่มของเรา ความฝันเหล่านั้นผุดพรายขึ้นมาเองทั้งนั้น

การที่บอกว่าสามารถบังคับความฝันได้นั้นก็หมายถึงว่า เมื่อความฝันได้ผุดขึ้นมาและดำเนินเรื่องราวของมันไปก่อน เราจึงจะสามารถบังคับมันได้

หาใช่ความสามารถในการบังคับให้เริ่มฝันเรื่องนั้นเรื่องนี้ได้เอง หรือแม้แต่การบังคับให้ตัวเองฝันหรือไม่ฝันในการหลับใหลในแต่ละครั้งก็ทำไม่ได้

ดังนั้นที่มา เนื้อหาและเรื่องราวของความฝันที่ปรากฏขึ้นมาในขณะที่เราหลับนั้นจึงน่าสนใจ ว่าแท้จริงแล้วมันก่อร่างสร้างเรื่องมาได้อย่างไร แล้วความฝันมีเรื่องราวและเนื้อหาสาระอะไรบ้าง

หากจะแบ่งความฝันออกเป็นตามเนื้อหาของมันตามประสบการณ์ที่ผมเคยประสบมาแล้วก็พอจะแบ่งได้เป็นสองแบบใหญ่ๆ

ความฝันแบบแรกคือ ความฝันที่อิงจากสถานการณ์ทางความคิดที่เราหมกมุ่นอยู่ในช่วงเวลานั้นๆ ไม่ว่าจะเป็นปัญหา ความคาดหวัง ความต้องการ ฯลฯ สิ่งเหล่านี้จะแปรสภาพมาเป็นเรื่องราวในความฝัน โดยมีการแต่งแต้มด้วยฉาก ตัวละคร ซึ่งแตกต่างกันออกไปตามแต่ประสบการณ์และสภาพแวดล้อมของแต่ละคน

ยกตัวอย่าง ถ้ามีคนสองคนคิดหมกมุ่นในเรื่องเดียวกัน ประเด็นเดียวกัน สมมุติว่าให้มันเหมือนกันทุกประการ หากแต่ในความฝันเรื่องนั้นๆ ประเด็นนั้นๆ ก็จะถูกแปรสภาพไปเป็นความฝันที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงก็เป็นไปได้

ความฝันแบบนี้จึงเป็นเครื่องยืนยันได้ว่า 'โลกของความฝัน' นั้นไม่ได้เป็นอิสระจาก 'โลกที่เราตื่น' มันถูกยึดโยงอยู่ด้วยความคิด สภาพแวดล้อม อะไรก็ตามจาก 'โลกที่เราตื่น' โดยตรง

แม้ว่า 'โลกของความฝัน' จะฉาบชุบเอาไว้ด้วยฉากและเทคนิคพิเศษ สเปเชียลเอฟเฟ็กต่างๆ ที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ใน 'โลกที่เราตื่น' ก็ตามที

ความฝันอีกแบบหนึ่งก็คือ ความฝันที่เราคิดว่ามันไม่มีต้นสายปลายเหตุ แต่มันมี มันมักจะพาเราไปในสถานที่ที่เราไม่เคยไป พาเราไปพบเจอใครที่เราไม่รู้จัก และไม่อยู่ในขอบเขตของจินตนาการที่เราคิดถึง อาจจะเคยคิดไว้แต่ก็ได้ลืมมันไปหมดสิ้นแล้ว

ซึ่งแท้จริงแล้วมันยังคงฝังอยู่ภายในจิตใต้สำนึกของเรา และมันมักจะผุดขึ้นมาในวันที่เราลืมเรื่องราวเหล่านั้นไปหมดแล้ว หรืออาจเพราะเราไม่ได้เก็บเรื่องราวเหล่านั้นมาคิดอย่างจริงจังแต่เก็บมันใส่จิตใต้สำนึกโดยไม่รู้ตัว

ความฝันแบบนี้เป็นตัวแสดงว่า 'โลกของความฝัน' พยายามแยกตัวออกจาก 'โลกที่เราตื่น' อย่างสิ้นเชิง

หากเราไม่มีองค์ความรู้เกี่ยวกับจิตใต้สำนึก นั่นแปลว่าเราจะไม่สามารถอธิบายปรากฏการณ์ความฝันแบบนี้ได้เลย และอาจจะบอกว่ามันเป็นความฝันที่ไม่มีที่ไปที่มา เพราะเรายังไม่เคยได้ไปในที่เหล่านั้นเลยสักครั้ง และเราก็ไม่รู้จักคนคนนั้นเลยสักที อาจจะคิดเลยเถิดไปได้ว่า ภาพที่เราเห็นในความฝันนั้นอาจเป็นสถานที่แห่งใดในอีกโลกหนึ่ง

แต่เมื่อมนุษย์มีองค์ความรู้เรื่องจิตใต้สำนึกเราจึงบอกได้ว่า ถึงอย่างไร 'โลกของความฝัน' ก็ไม่มีทางเป็นโลกที่อิสระจาก 'โลกที่เราตื่น' ได้

เพราะถ้าหาก 'โลกของความฝัน' เป็นอิสระจาก 'โลกที่เราตื่น' ได้จริง คือ ไม่มีความเกี่ยวโยงยึดโยงกันเลยนั้น ความฝันในแบบแรกก็ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ มันน่าจะเป็นสถานที่หรือเหตุการณ์พิสดารประหลาดโลกไปเลย หรืออาจมีเรื่องราวและชีวิตที่เติบโต เกิดประสบการณ์ใหม่ๆ ที่ไม่เคยคาดคิดใน 'โลกที่เราตื่น' เลยนั้นควรเข้ามาหาเราได้ใน 'โลกของความฝัน'

แต่มันก็เป็นไปได้ที่จะคิดว่า

'โลกของความฝัน' เป็นโลกใบที่เป็นอิสระจาก 'โลกที่เราตื่น'

และ

'โลกของความฝัน' ใบนั้นก็ไม่ได้แตกต่างหรือพิสดารไปกว่า 'โลกที่เราตื่น' เลย มันเหมือนกันแต่ทว่าอิสระจากกัน เป็นโลกใบที่คู่ขนานกันไป เราข้ามไปข้ามมาระหว่างสองโลกนี้ได้ด้วย 'ยานแห่งการหลับใหล'

แนวคิดแบบนี้ก็จะทำให้ 'โลกของความฝัน' เป็นอิสระจาก 'โลกที่เราตื่น' ได้อย่างสมบูรณ์ แนวคิดนี้กระบวนการทางวิทยาศาสตร์จะบอกกับเราว่า มันคือ จินตนาการสำหรับใช้เป็นพล็อตเรื่องในการสร้างนิยายเท่านั้น

แต่ข้อสรุปจากวิทยาศาสตร์ที่ได้ก็ไม่ได้หมายความว่า แนวคิดนี้ไม่มีโอกาสที่จะเป็นเรื่องจริง

กายไม่ไหวแต่ข้างในยังตื่น

2008-02-05T19:42:00.001+07:00

ปกติผมไม่ใช่คนหลับยากแต่ก็ไม่ได้ง่ายขนาดว่าหลับได้ทุกที่ทุกเวลา เรียกว่าเป็นคนที่หลับได้อย่างปกติธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ต้องอาศัยยานอนหลับเมื่อถึงเวลาที่ควรนอน

แต่ครั้งที่ไม่ปกติ ในขณะที่สมองกำลังจดจ่อกับอะไรบางอย่างที่สามารถทำให้ความคิดพุ่งพล่านอยู่อย่างไม่หยุดนิ่ง ใจเต้นระรัวด้วยความระทึก ไม่เหมือนความรู้สึกที่ได้จากหนังสยองขวัญหรือฆาตกรรมอะไรทำนองนั้น แต่มันเหมือนว่ากำลังตื่นเต้นกับอะไรบางอย่าง บางอย่างที่ผุดมาจากข้างในตัวผม เป็นความคิดสร้างสรรค์อะไรบางอย่าง อาจเป็นพล็อตเรื่องสั้นสักเรื่อง หรือการจัดวางทางศิลป์ที่อยากจะลองจัดให้กับเว็บไซต์สักแบบ หรืออาจเป็นแค่ปริศนาในวีดีโอเกมที่ไขออกและเนื้อเรื่องกำลังจะดำเนินต่อไป เหล่านี้เป็นความตื่นเต้นที่ทำให้ใจระทึกอย่างที่ผมว่า

ครั้งหนึ่งผมต้องตื่นแต่เช้าตรู่ในวันรุ่งขึ้น ผมยังนอนไม่หลับซึ่งมันก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว ผมจำเป็นต้องพักผ่อนด้วยการนอนหลับให้เร็วที่สุด

ทั้งที่ร่างกายของผมบอกว่าควรนอนหลับพักผ่อนได้แล้ว แต่ความไม่ปกติของความคิดด้วยหลายหลายเหตุผลที่ผมกล่าวมา มันบอกว่า ‘ข้างใน’ ของผมยังตื่นอยู่แบบตาสว่าง เสมือนว่านี่เป็นเวลาเที่ยงวันมิใช่เที่ยงคืนอย่างที่เป็นอยู่ ผมปิดไฟและล้มตัวลงบนที่นอน ซึ่งผมคิดเสมอว่ามันช่างเป็นพื้นที่อันน่าภิรมย์สำหรับการพักผ่อนยิ่งนัก

แม้ว่าดวงตาของผมอยากจะปิดตัวลงเพียงใด ขมับทั้งสองข้างล้าและปวดจวนระเบิดด้วยความอ่อนเพลียสักแค่ไหน แต่ผมกลับนอนไม่หลับ โดยใช้เวลาอยู่เป็นชั่วโมงในการพลิกหาท่านอนที่สบาย ตะแคงซ้ายที ตะแคงขวาที จนท้องน้อยรู้สึกถึงปริมาณน้ำที่บรรจุอยู่ในกระเพราะปัสสาวะ ทนไม่ไหวจึงต้องลุกเดินไปเข้าห้องน้ำ

ผมมักจะแนะนำใครต่อใครที่ประสบปัญหานอนไม่หลับให้อ่านหนังสือที่มีเนื้อหาหนักๆ เน้นไปทางด้านการใช้ความคิดความเข้าใจสูง เรียกง่ายๆ ว่าต้องใช้สมาธิและความนิ่งในการอ่านสูงกว่าปกติก่อนที่จะเข้านอน หนังสือเกี่ยวกับธรรมะคงเป็นคำตอบที่เหมาะสมที่สุด

แต่เมื่อประสบปัญหานั้นกับตัวเองโดยมีอาการปวดขมับ ดวงตาล้า และมึนหัวเข้ามาเพิ่มหลังจากที่นอนพลิกไปพลิกมาอยู่นาน ก็ได้หันหลังให้กับวิธีของตัวเองโดยสิ้นเชิง ไม่หันมองไปที่ชั้นหนังสือแม้หางตา

กว่าจะหลับได้นับเวลาที่พยายามข่มตานอนรวมแล้วก็ไม่ต่ำกว่าสองชั่วโมง ไม่ใช่เพราะว่าสงบจิตสงบใจลงได้แต่เพราะว่าพลิกตัวจนเหนื่อยจนล้าเต็มทีทำให้สลบไสลไปมากกว่า

ผมจึงเข้าใจได้ในทันทีว่า ที่ผมหลับลงอย่างง่ายดายไปทุกวันๆ นั้น โดยที่ร่างกายไม่ได้เหนื่อยอ่อน คงมาจาก 'ข้างใน' สั่งให้ผมหลับมากกว่า

'ห้วงเวลา' ที่ถูกค้นพบยามอดนอน

2008-02-02T10:38:00.001+07:00

เป็นระยะเวลารวม 38 ชั่วโมงเต็มที่ผมไม่ได้หลับหรืองีบแม้สักนาที แต่ผมยังต้องลืมตาตื่นเพื่อเดินทางกลับห้องพักของตัวเองให้ได้ ผมเดินบนทางเท้าริมถนนด้วยอาการที่ยังเรียกได้ว่าปกติเมื่อเทียบกับจำนวนชั่วโมงที่ผิดปกติของการไม่ได้พักผ่อนนั่นแล้ว

ความรู้สึกนั้นอยากกลับถึงห้องและล้มตัวลงนอนให้เร็วที่สุด หากว่าต้องนั่งนิ่งรอคอยรถประจำทางสายที่จะพาผมไปถึงที่หมาย ด้วยการมองรถคันแล้วคันเล่าผ่านไปผ่านมาอาจทำให้ผมหลับไปโดยไม่รู้ตัวอย่างแน่นอน

ผมจึงตัดสินใจโบกเรียกรถแท๊กซี่แทน โดยไม่ได้คิดถึงว่าการนั่งบนเบาะอันหนานุ่มที่สอดรับสรีระร่างกายอย่างพอดีและอากาศเย็นฉ่ำนั้นจะให้ผลลัพธ์ไม่ต่างกัน

ผมไม่รู้ตัวว่าตนเองกำลังแค่กระพริบตาตามจังหวะธรรมชาติ หรือเปลือกตานั้นกำลังคล้อยต่ำลงเป็นเวลานานกว่าชั่วพริบตาธรรมดา เหมือนยังรู้สึกตัวแต่ดวงตาปิดสนิท กระพริบตาครั้งนี้ จึงลึกล้ำและยาวนาน

ในความรู้สึกผมได้เข้าสู่ค่ำคืนอันแสนยาวนาน นิ่งสนิท โลกแห่งความจริงปิดสนิท โลกแห่งความฝันก็ไม่เปิดต้อนรับ ผมอยู่ในห้วงที่สงบสงัดยิ่ง

เหมือนผมได้สาปสูญไปจากโลกทั้งสองโดยสิ้นเชิง หายเข้าไปในห้วงอะไรสักอย่าง ไม่ปรากฏร่างความคิด หรือตัวตนอะไรเลย โลกที่สัมผัสได้หายวูบไปทันทีเหมือนโดนยาสลบ แต่ต่างกันที่ไม่มีความฝันอยู่ในนั้น ไม่มีอะไรทั้งสิ้น

จริงๆ แล้วย่อหน้านี้ผมจะต้องปล่อยให้ว่างเปล่าเอาไว้ เพื่ออธิบายความว่างเปล่าของห้วงเวลาดังกล่าวนั้นได้ถูกต้องตามความว่างเปล่าของมัน แต่นั่นอาจเป็นการอธิบายที่ไม่สื่อกับผู้อ่านเท่าใด

จากบริเวณที่ผมขึ้นแท๊กซี่ขึ้นมานั้นถึงบริเวณนี้ เป็นระยะทางประมาณห้าร้อยเมตรเห็นจะได้ แต่กลับรู้สึกเหมือนได้ผ่านค่ำคืนแห่งการหลับใหลมาและกำลังลืมตาตื่นขึ้นพบกับรุ่งเช้าอันเบิกบานและแจ่มใส

แต่เมื่อลืมตาขึ้นพบกับความจริงว่า ผมยังอยู่บนแท๊กซี่คันเดิมที่จอดนิ่งสนิทบริเวณสี่แยกเพื่อรอสัญญาณไฟเขียวอยู่ ในยามค่ำของวันที่อากาศค่อนข้างเย็นวันหนึ่ง ฟ้ามืดสนิทแสงสว่างที่เจิดจ้าอยู่ภายนอกรถนั้นมากจากแสงไฟรายทางถนน จากไฟหน้ารถที่วาบผ่านไป และไฟตามตึกรามบ้านช่อง หาใช่แสงสีส้มของอาทิตย์ยามเช้าไม่ มาตรบอกค่าโดยสารปรากฏตัวเลขราคาค่าโดยสาร 37 บาทเท่านั้น และผมได้งีบไปไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำ

ความปรารถนาของผมได้สมใจเมื่อเวลาจากนาฬิกาแขวนในห้องผมบอกว่า เลยเวลาสี่ทุ่มมาประมาณครึ่งชั่วโมงแล้ว ผมอยู่บนที่นอนและพร้อมที่จะเข้าสู่ห้วงแห่งการหลับใหลอันแสนรื่นรมย์เสียที

ปฏิทิน

2008-01-26T10:18:00.000+07:00

ทั้งๆ ที่มันเป็นเครื่องมือบ่งบอกเวลาแต่ผมกลับจำไม่ได้ว่าครั้งล่าสุดที่ผมพลิกดูปฏิทินนั้นเป็นวัน เดือน ปีอะไร

หากไม่ใช่ด้วยหน้าที่การงานแล้ว ปฏิทินกับผมคงไม่มีวันได้พบกัน เป็นเพราะว่าผมไม่ค่อยใส่ใจกับวันเวลาเท่าไหร่ นอกจากมันคอยเตือนว่าผ่านไปแล้วอีกปี มันทำให้ผมย้อนคิดกลับไปว่าปีที่ผ่านมาผมทำอะไรไปบ้าง ได้สร้างสรรค์อะไรให้กับอย่างน้อยก็ตัวเองบ้าง

สิ่งที่หวังสิ่งที่ตั้งใจ เมื่อปีที่แล้วจะย้อนกลับมาหาผมอีกครั้ง และทวงถามผมว่าได้ทำมันสำเร็จหรือไม่ แล้วในปีที่จะมาถึงจะสำเร็จมันลงได้หรือเปล่า

แต่นั่นมันก็ไม่ใช่เพราะว่าผมพลิกดูปฏิทิน

**นี้คือข้อความที่เขียนในชั้นเรียนการเขียนหนึ่งเมื่อวันที่ 19.1.51 โดยกำหนดคำมาให้จำนวนหนึ่ง ให้เลือกเอาคำที่กระทบใจแล้วให้เขียนภายในเวลา 30 นาที ผมใช้เวลาประมาณ 20 นาทีไปกับการคิดว่าจะเขียนแง่มุมใดดีกับคำๆ นี้ทั้งที่เลือกคำได้ตั้งแต่นาทีแรก แต่กว่าจะลงมือก็เหลือเพียง 10 นาทีสุดท้ายเท่านั้น ได้เท่านี้ล่ะครับ**

บทความจากขยะ

2007-10-06T10:27:00.000+07:00

ความรู้สึกผิดต่อโลกใบนี้ถาโถมเข้าสู่ใจของผมทันทีที่ผมเปิดสิ่งพิมพ์ที่เรียกตัวเองว่า Free Copy Weekly Newspaper นั้นครบทุกหน้า พลิกไปพลิกมาอีกสามสี่ตลบความรู้สึกนั้นยิ่งรุนแรงขึ้นเป็นเท่าทวี

ไม่ใช่ว่าบทความในสิ่งพิมพ์นั้นทำให้ผมสำนึกรักษ์โลกมากขึ้น และไม่ใช่บทความตีแผ่การกระทำที่เลวร้ายของมนุษย์ที่ทำให้โลกร้อนด้วยการใช้ทรัพยากรอย่างฟุ่มเฟือยแบบไม่เหลือเผื่อแผ่ให้ลูกหลาน แต่ถึงแม้จะมีบทความประเภทนี้อยู่ในสิ่งพิมพ์มันก็ไม่ทำให้ผมเกิดความรู้สึกผิดต่อโลกได้มากมายนักหรอก หรืออาจจะไม่รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำ

จริงๆ แล้ว มันเกือบไม่ได้มาอยู่ในมือผม ถ้าหากว่าผมเดินผ่านพนักงานที่หยิบยื่นสิ่งพิมพ์นี้ให้ผู้ผ่านไปผ่านมาบริเวณสถานีรถไฟฟ้าบีทีเอสนั้นไป ผมกลับเหลียวหลังกลับและยื่นมือออกไปรับมันมาไว้ ด้วยธรรมชาติของคนทำงานในแวดวงสิ่งพิมพ์ เมื่อเห็นสิ่งพิมพ์ที่แปลกตาก็อยากสำรวจทั้งเรื่องเนื้อหา สำนวนการเขียน ใครเป็นบรรณาธิการ และรูปเล่มการจัดหน้าเป็นอย่างไร ผู้ผลิตต้องการนำเสนออะไร ฯลฯ

แต่สิ่งที่ผมได้เจอในสิ่งพิมพ์เล่มนั้น กว่า 70 เปอร์เซ็นต์เป็นโฆษณา ในจำนวนนั้นรวมปกหน้า ปกหลัง รองปกหน้า และรองปกหลังไปแล้ว ซึ่งผมก็ไม่สนใจอ่านมันอยู่แล้ว จึงเปิดข้ามไปในสิ่งที่เป็นเนื้อหาและสิ่งที่คนทำอยากนำเสนอ แต่ก็พบว่าเนื้อความเหล่านั้นก็เป็นเพียงโฆษณาแฝงประเภทสถานออกกำลังกายในร่ม(fitness) สถานคลายร่างกาย(spa) กระตุ้นการจับจ่ายใช้สอยสินค้าประเภทอุปโภคบริโภค เพื่อให้มนุษย์เพิ่มการใช้ เพิ่มขยะให้กับโลก

ผมมองสิ่งพิมพ์ที่อยู่ในมือ ที่ผมอยากทำความรู้จักเนื่องจากมันบอกตัวเองว่าเป็นหนังสือพิมพ์ และหลังจากที่เปิดดูผ่านๆ จนครบมันก็กลายเป็นเพียงโฆษณาประเภทสิ่งพิมพ์ และตอนนี้มันเป็นเพียงขยะที่ผมจะโยนมันทิ้งลงถังขยะทันที ทั้งหมดนี้เป็นความรู้สึกที่เกิดในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที เริ่มต้นตั้งแต่ผมขึ้นรถไฟขบวนนั้นจนมันพาไปส่งยังอีกสถานีหนึ่ง

ผมยังกำแผ่นกระดาษขยะเหล่านั้นไว้ในมือ และนึกย้อนไปถึงช่วงชีวิตที่ผ่านมา เลยไปถึงช่วงวัยเรียน ผมมักจะตัดกระดาษที่เหลือจากสมุดที่ใช้ไม่หมดเก็บไว้เพื่อจะเย็บเป็นสมุดบันทึกต่อไป ยังมีกระดาษที่ใช้เพียงด้านเดียวผมก็จะเก็บไว้ขีดเขียนอะไรไปเรื่อยเปื่อยตามอารมณ์และความนึกคิด ผมไม่ได้นึกรักษ์โลกแต่อย่างใด แค่ผมเสียดายมันก็เท่านั้นเอง

แต่ระยะเวลาหลังๆ มานี้ เป็นเวลาห้าหกปีที่ผ่านมาเห็นจะได้ ผมเริ่มที่จะเอนเอียงไปทางเหตุผลในสำนึกรักษ์โลกขึ้นมาบ้าง ผมมักปฏิเสธการใช้ถูกพลาสติกโดยไม่จำเป็น เช่นการซื้อของเล็กๆ น้อยๆ ที่พอจะถือหรือใส่กระเป๋าได้ หรือการซื้อน้ำที่บรรจุในแก้วผมจะปฎิเสธที่จะหุ้มด้วยถุงพลาสติกเล็กๆ อีกชั้นหนึ่งเสมอ เป็นต้น

มีบางครั้งที่ผมซื้อสินค้าแล้วผมก็ปฏิเสธที่จะใส่ถุงพลาสติกตามปกติ แต่พ่อค้าและแม่ค้าก็ยัดเยียดถุงให้ผมโดยให้เหตุผลว่า "เดี๋ยวใครเขาถามว่าซื้อที่ไหนมาไม่ใส่ถุงให้มันน่าอาย" หรือบางคนก็ให้เหตุผลด้วยน้ำเสียงแกมบังคับว่า "ใส่ไปเถอะจะได้สวยๆ" ทั้งๆ ที่ถุงพลาสติกก็ไม่ได้มีการออกแบบอะไรเป็นเพียงถุงเรียบๆ ธรรมดา ผมก็ต้องจำใจยอมรับถุงนั้นมาแต่โดยดี

แต่ครั้งนี้ไม่มีใครจับสิ่งพิมพ์นั่นยัดใส่มือผม มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกผิด ที่ผมกลับเพิ่มขยะให้กับโลกไปในชั่วพริบตาและไม่เกิดประโยชน์อันใดต่อตัวผมและโลกเลยแม้แต่น้อย เมื่อเทียบกันแล้ว เป็นเวลานานเท่าไรที่กว่าผมจะลดการใช้ ลดขยะได้ครั้งละเล็กครั้งละน้อยจนมีปริมาณเท่าที่ผมจะทิ้งไปในวันนี้

ผมตัดสินใจเก็บสิ่งพิมพ์ฉบับนี้ไว้เพื่อหาประโยชน์จากมันให้ได้ เพื่อผมจะไม่รู้สึกผิดที่เพิ่มขยะโดยที่ยังไม่ได้หาประโยชน์อะไรจากมันเลย

ผมยังใช้มันรองกันเปื้อนตอนที่ผมกินข้าวแต่ก็ยังไม่ได้โยนมันทิ้ง และมีสองครั้งที่แขกไม่ได้รับเชิญบินและไต่เข้ามาให้ห้อง ผมก็ม้วนมันเป็นกระบองแข็งตีแขกตายคาที่

และอีกหนึ่งประโยชน์ก็คือบทความนี้ด้วย

สมมุติว่าวันนี้เป็นวันที่ 7/7/07

2007-07-07T13:06:00.001+07:00

เหตุผลประการหลักเลยที่ทำให้ผมนึกอยากเขียนในวันนี้ เพราะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันเสาร์ที่ 7 กรกฎาคม พ.ศ. 2550

ทำไม?

เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์ ซึ่งเป็นวันที่ 'เจ็ด' ในสัปดาห์ถ้าท่องนับอย่างเด็กฝรั่งหรือในชั้นเรียนภาษาอังกฤษ (Sunday Monday Tuesday Wednesday Thursday Friday Saturday) วันที่ 'เจ็ด' เดือนกรกฎาคมซึ่งเป็นเดือนในลำดับที่ 'เจ็ด' และคริตส์ศักราชที่ สองพัน 'เจ็ด'

แท้จริงแล้ววันนี้ในทางด้านกายภาพนั้นไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรที่เป็นพิเศษอื่นๆเลย ไม่มีดาวดวงใดเคลื่อนตัวมาอยู่ในแนวเดียวกัน ไม่มีดาวหางมีชื่อดวงไหนโครจมาปรากฏให้เห็นบนท้องฟ้า ฯลฯ มันก็แค่เป็นวันปกติธรรมดาวันหนึ่ง ที่เราสมมุติให้มันมีความหมายขึ้นมา

เรื่องสมมุติที่ 1 - เราสมมุติให้ตัวเลขแทนวัน-เดือน-ปีเมื่อสองพันกว่าปีก่อนหน้านี้ และนับลำดับเรื่อยมา
เรื่องสมมุติที่ 2 - เราสมมุติให้มีการเขียนวันที่อย่างย่อแบบตัวเลขเป็นซึ่งจะเขียนได้ว่า 7/7/07
เรื่องสมมุติที่ 3 - ตัวเลข 7 เป็นเลขที่มีค่า, เลข 0 ไม่มีค่าจึงว่าทำเสมือนว่ามองข้ามผ่านมันไป

จากเรื่องสมมุติซึ่งยังไม่นับ สมมติเรื่องอักขระภาษาที่เราคิดขึ้นเพื่อประโยชน์ในการสื่อสาร จะได้เป็นเรื่องสมมุติสามข้อที่ทำให้เราให้ความสำคัญกับวันนี้ มันคือวันที่เลขเจ็ดมาตรงกันอย่างมีนัยยะ ซึ่งแล้วแต่ว่าใครจะตีความ ว่ามันเป็นวันที่สุดแสนมงคลเพราะถูกโฉลกกับเลขเจ็ดเป็นทุนเดิม หรืออัปมงคลมหาศาลเพราะความผิดบาปทั้งเจ็ดประการในพระคัมภีร์ ฯลฯ

ผมเองก็ยังเป็นหนึ่งที่ติดอยู่ในเรื่องสมมุติทั้งสามนั้น แต่ผมไม่ได้บอกกับตัวเองว่ามันมงคลหรืออัปมงคลอย่างไร แค่อยากทำอะไรที่บ่งบอกว่าตัวเองนั้นรับรู้ถึงการโคจรของเลขเจ็ด

หากผมเขียนถึงเรื่องการโคจรของเลขเจ็ดแล้วล่ะก็ จะทำให้ตัวผมเองมีภาพเป็นคนช่างคิด ช่างสังเกต เป็นบุคคลที่สนใจสิ่งเล็กน้อยรอบตัว เป็นคนที่มีความคิดลึกซึ้ง เพื่อแสดงความดีเด่นที่ตัวเองมีให้ใครๆได้รู้ว่า ผมสังเกตเห็นการโคจรของเลขเจ็ดและได้เฝ้าดูมันอยู่ คุณ(ผู้อ่าน)คงไม่สังเกตเห็นล่ะสิ ลองอ่านชื่อเรื่องของผมเสียก่อนเห็นไหมว่าผมรู้อะไรๆดีกว่าคุณ ผมรู้ว่าวันนี้เป็นวันที่ 7/7/07 ผมอาจจะบรรยายภาพที่ผมสร้างเกิดจริงไปสักหน่อย แต่ทั้งหมดนั่นก็เป็นเรื่องสมมุติที่จะตามมาด้วยเรื่องสมมุติอีกมากมาย

ที่ผมกำลังบอกไม่ได้หมายความว่าเรื่องสมมุติดีหรือไม่ดีอย่างไร ผมเพียงคิดว่าบางครั้งเรารวมถึงตัวผมเองด้วยก็ลืมไป ลืมว่ารอบกายเราเต็มไปด้วยสิ่งที่เราสมมุติขึ้น เผลอคิดว่ามันเป็นจริงเป็นตัวเป็นตนขึ้นมา เป็นอารมณ์ และก็ยึดติดกับเรื่องสมมุติจนถอนตัวไม่ขึ้น แสดงออกทั้งทางอารมณ์และทางกายอย่างรุนแรงและสุดขั้ว คำว่ารุนแรงที่ผมใช้หมายความว่า 'เกินไป'

มีเรื่องราวอะไรในชีวิตให้ดีใจ ภูมิใจ สนุกสนาน รื่นเริง เรียกว่าเป็นคนมีความสุขคนหนึ่ง ก็แสดงออกมาด้วยสีหน้าท่าทาง รอยยิ้ม อย่างร่าเริงบันเทิงใจ แสดงออกมาอย่างเต็มที่ มีความสุขเกินไป

หรือในทางกลับกันเรื่องราวในชีวิตพาให้ โศกเศร้าเสียใจ เพราะความรู้สึกด้านลบทั้งหลายแหล่ ไม่ว่าจะเป็นเจ็บป่วยทั้งทางกายทางใจ อกหัก เหงา ชีวิตไม่เป็นอย่างที่ตั้งหวังไว้ ก็จมอยู่กับน้ำตาแห่งความทุกข์ เก็บตัวไม่พบปะใคร เบื่อข้าวปลาอาหาร อาจเลยเถิดไปจนถึงขั้นฆ่าตัวตาย เรียกว่าทุกข์เกินไป

คำถามต่อมาคือ เกินไปนั้นเกินไปจากอะไร?

มันก็จะวนกลับไปสู่จุดเริ่มต้นที่ว่า 'ทั้งหมดทั้งสิ้นมันเป็นเรื่องสมมติไม่ใช่หรอกหรือ?' แล้วเราจะไปจริงจังอะไรกับเรื่องสมมุตินัก

ซ้อมไดรฟ์

2007-06-03T16:37:00.000+07:00

ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน แต่สำหรับวันนี้เรา-กองบรรณาธิการทั้งกอง จะพักมือจากการงานลงแต่เพียงเท่านี้ เพื่อจะออกไป 'สนามฝึกซ้อมกอล์ฟ' (Driving Range) หรือเรียกกันติดปากกันว่า 'สนามไดรฟ์' พร้อมกับอุปกรณ์ครบชุดพร้อมกระเป๋าที่เพิ่งได้มา เป็นเหล็กของ Srixon จำนวนสองชุด จุดหมายของเราคือสนามซ้อม Tee Off ซึ่งเป็นสนามซ้อมที่ใกล้ที่ทำงานมากที่สุด

ในบรรดาคนในกองบรรณาธิการไม่มีใครเรียกได้ว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องกอล์ฟในระดับที่เรียกว่าโปรเลยแม้สักคน สำหรับบรรณาธิการน่าจะมีความได้เปรียบที่สุดเพราะได้เรียนกับโปรและได้ออกรอบตามงานที่เชิญผู้สื่อข่าวไปอยู่บ่อยครั้ง และนอกเหนือจากโปรก็ยังมีพี่ 'ตระนท' ที่คอยให้คำแนะนำพอให้คลายสงสัยและแนะนำได้บ้าง

พี่ตระนทแกอยู่ฝ่ายโปรดักชั่น แต่แกพอจะมีความรู้และฝีมือด้านกอล์ฟอยู่บ้าง เพราะแกเคยได้เรียนกับโปรโดยตรง แกเล่าให้ฟังว่า ที่แกอยากเล่นกอล์ฟก็เพราะว่าแกเล่น เกมส์ไทเกอร์ วูดส์ มาก่อน แล้วเกิดอาการอยากเล่นบ้าง จึงไปเรียนกับโปรแต่ก็ไม่ได้จริงจังจนถึงขั้นสอบเป็นโปรเสียเอง แต่ก็ซ้อมอยู่เรื่อยๆ มาช่วงนี้ก็ได้ออกรอบอยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากไปเป็นเหมือนพี่เลี้ยงให้บ.ก.ตามงานแถลงข่าวที่เชิญผู้สื่อข่าวออกรอบเพื่อทดสอบสนาม

หลังจากที่ผมจับเหล็กเจ็ดวาดวงสวิงครั้งแรกในงานไรเดอร์คัพนั้น ผมมีความต้องการพิสูจน์ฝีมือในการเล่นกอล์ฟของผมและคิดไกลไปว่าถ้าเกิดครั้งแรกที่หวดออกไปนั้น เป็นเพราะพรสวรรค์ที่ติดตัวผมมาแล้วล่ะก็ ผมจะต้องสอบเพื่อเป็นโปรให้ได้ จึงไม่รีรอและลังเลที่จะมาลองทดสอบวงสวิงในสนามซ้อมให้ประจักษ์กับตาตัวเองอีกครั้ง

พี่ตระนทให้ผมซ้อมเหล็กเจ็ดซึ่งแกบอกว่า เพิ่งเริ่มหัดควรใช้เหล็กเจ็ด หรือเหล็กหกไปก่อนอย่างเพิ่งใช้หัวไม้หรือไดรเวอร์เพราะจะทำให้วงสวิงเพี้ยนไปจากที่มันควรจะเป็นได้ ผมเชื่อฟังคำสั่งนั้นอย่างว่าง่าย หยิบเหล็กเจ็ดขึ้นมาลองหวดลมดูสักสองสามครั้งก่อนจะกดลูกจากเครื่องตั้งลูกออกมาทดสอบวงสวิง

ผมหวดไปครั้งแรก ลูกกอล์ฟที่ตั้งอยู่บนทียังคงตั้งอยู่ที่เดิม ลมจากเหล็กเจ็ดที่ผมหวดไปพัดผ่านลูกกอล์ฟไปซึ่งมันไม่ทำให้ลูกกอล์ฟขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย รู้สึกไม่ผิดคาด เพราะว่าจริงๆแล้วผมไม่ได้มีพรสวรรค์ติดตัวมาแต่อย่างไร คิดว่าครั้งแรกที่ตีโดนนั้นเป็นเพราะความบังเอิญมากกว่า หรืออาจจะเป็นเพราะว่าไม่ได้คิดและไม่ได้มีความรู้สึกเกร็งอะไรทั้งสิ้น เหมือนอย่างวันนี้ที่คิดว่าจะโดนหรือไม่โดนลูก สร้างความกดดันให้ตัวเอง ทำให้พลาดเป้าไป

ครั้งหนึ่งผมไปงานข่าวกอล์ฟแล้วบังเอิญได้ไปคุยกับพี่ผู้สื่อข่าวด้านกอล์ฟคนหนึ่ง แกอธิบายการเล่นกีฬากอล์ฟสำหรับผู้ที่เพิ่งหัดว่า กอล์ฟเป็นกีฬาที่ฝืนธรรมชาติการเคลือนไหวของมนุษย์เพราะการวาดวงสวิงให้มั่นคงและแม่นยำนั้นต้องอาศัยระเบียบร่างกายที่ถูกต้อง การจดจำความรู้สึกของการบังคับกล้ามเนื้อ ยกตัวอย่างง่ายๆ อย่างเช่น การขี่จักรยานสองล้อ ถ้าลองได้ขี่ได้แล้วก็จะทรงตัวอยู่ได้โดยไม่ล้ม มันเป็นความรู้สึกที่สามารถฝึกหัดได้ เหมือนอย่างวงสวิงวาดอย่างไรให้นิ่งและแน่นอนหากตีได้อย่างถูกต้องแล้วก็จะไม่พลาดอีก ในทางกลับกันหากว่าวาดวงสวิงอย่างผิดท่าผิดทางแล้วก็จะแก้ไขได้ไม่ง่ายเช่นกัน

วันนั้นผมหวดลูกไปประมาณถาดกว่าเห็นจะได้ เพราะคิดว่ากล้ามเนื้อคงจะจดจำการเคลื่อนไหวที่ถูกต้องได้บ้างหวดไปโดยไม่หยุดพัก จนไม่มีลูกกอล์ฟเหลือให้ตีอีกแล้วจนเหงื่อชะโลมกายไปทั่วร่างอย่างไม่รู้ตัว รู้สึกกระหายน้ำ คอแห้งแต่ไม่ถึงกับเป็นผง พวกพี่ๆ ที่พักเหนื่อยจากการไดรฟ์สั่งเบียร์ไว้เป็นเครื่องดับกระหาย ผมจึงไม่มีทางเลือกที่จะกระดกเบียร์ในแก้วของผมนั้นอย่างกระหืดกระหายลงคอไป

วันรุ่งขึ้นหลังจากที่ผมระดมหวดวงสวิงอย่างต่อเนื่อง อาการตึงปวดไม่ได้ปรากฏให้เห็นแต่ปรากฏขึ้นในความรู้สึกขณะที่ขยับแขน ขา ก้ม ก้าวเดิน ยกแขน ถอดเสื้อ ฯลฯ เรียกว่าระบมไปทั่วทั้งตัวก็ไม่ผิด ตั้งแต่สันคอทั้งสองด้าน ต่ำลงมาที่หัวไหล่ ข้างแขน บริเวณซี่โครง เรื่อยลงมาที่โคนขา ต้นขา น่อง จนไปข้อเท้า และเท้า เป็นประสบการณ์ที่ผมไม่คิดว่าจะเจอะเจอได้มากมายขนาดนี้ เพราะถึงแม้ว่าผมจะไม่ใช่คนที่ออกกำลังกายเป็นกิจลักษณะอยู่เป็นประจำ แต่ในวันๆหนึ่งผมก็เดินติดต่อกันได้เป็นกิโลๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

ผลที่เกิดขึ้นทำให้ผมเข้าใจได้ว่ากีฬากอล์ฟที่เห็นว่าไม่ค่อยได้ออกแรงกำลังเท่าใดนักนั้น แท้จริงแล้วใช้กล้ามเนื้อเกือบทุกส่วนของร่างกาย โดยเฉพาะใช้กล้ามเนื้อที่เราไม่ค่อยได้ใช้ในชีวิตประจำวันเท่าใด ดังนั้นผู้เริ่มเล่นกอล์ฟ เริ่มหัดวาดวงสวิง ก็เตรียมรับความเจ็บปวดทำนองนี้ไว้ได้เลย หรืออีกทางหนึ่งคือการไม่หักโหมซ้อมจนมากเกินไป เพื่อทำให้กล้ามเนื้อนั้นค่อยๆปรับตัวอย่างค่อยเป็นค่อยไป

หลังจากซ้อมเสร็จผมตรงไปโรงภาพยนตร์ตามที่ทำการนัดหมายไว้ โดยไม่รู้ตัวว่าวันรุ่งขึ้นจะเกิดอะไรกับกล้ามเนื้อและร่างกาย เพราะอาการที่ว่านั้นจะไม่เกิดขึ้นฉับพลันทันใด

ลงสนามข่าว

2007-05-22T22:48:00.000+07:00

ไม่บ่อยครั้งที่ไทยจะได้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาในระดับโลก แต่ถือว่าบ่อยครั้งที่ไทยเราได้เป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬากอล์ฟระดับโลกอย่างรายการ 'จอห์นนี่ วอล์คเกอร์ คลาสสิก' (Johnnie Walker Classic) นี้ ซึ่งจัดมา15 ครั้งแล้ว ไทยเคยเป็นเจ้าภาพมาแล้วทั้งสิ้น 6 ครั้ง โดยนับรวมการแข่งขัน จอห์นนี่ วอล์คเกอร์ คลาสสิก ครั้งที่ 16 นี้เอาไว้ด้วย ซึ่งจัดขึ้นที่สนาม บลูแคนยอน คันทรี่ คลับ จังหวัดภูเก็ต ระหว่างวันที่ 1-4 มีนาคม 2550

ถือเป็นครั้งแรกที่ผมได้เดินทางไปเยือนจังหวัดภูเก็ตเป็นครั้งแรก รวมทั้งได้ลงสนามข่าวเป็นครั้งแรกด้วยเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นี่เป็นการแข่งขันกอล์ฟระดับโลกเลยทีเดียว

ในฐานะผู้สื่อข่าวสายกีฬากอล์ฟ ผมควรมีความรู้เรื่องกEกติกาการแข่งขันกอล์ฟบ้าง หรืออย่างน้อยระบบการนับคะแนนแบบต่างๆ แต่ผมไม่มีซึ่งก็ทำให้ผมคิดหนักใจอยู่ในที และน่าจะหาใครที่รู้เรื่องและสามารถอธิบายให้ผมฟังได้บ้าง

โดยปกติผมเป็นคนขรึม นอกจากจะอยู่กับเพื่อนฝูงหรือคนที่เคยเจอหน้ากันก็จะพยายามสรรหาเรื่องมาคุยไม่ให้ต่างฝ่ายเกิดอาการเก้อเขินกัน แต่ในการเดินทางครั้งนี้ผมไปโดยลำพัง จึงต้องเก็บอาการขรึมนั้นไว้ในกระเป๋าและห้ามหยิบออกมาเด็ดขาด แต่ลึกๆแล้วผมก็คิดว่าบางทีผมอาจจะได้เจอคนรู้จัก หรือ อย่างน้อยก็คนที่คุ้นหน้าบ้าง เพราะคนในแวดวงสื่อสารมวลชนต่างก็ใช้ชีวิตวนเวียนอยู่ไม่ไกลกันเลย เมื่อไปทำงานเจอหน้ากันตามแหล่งข่าว บ่อยๆเข้าก็เริ่มคุ้นหน้า จนได้พูดคุยกันก็จะรู้จักเริ่มคุยกันอย่างสนิทสนมขึ้น ยิ่งเป็นนักข่าวสายเดียวกัน ก็จะยิ่งรู้จักกันรวดเร็วขึ้นเนื่องจากงานเป็นสถานการณ์ที่บังคับให้ต้องมาเจอกัน และรู้จักกันจนได้แม้ไม่ตั้งใจ

ถึงแม้ว่าความสัมพันธ์จะเป็นอย่างที่ผมว่า และถึงแม้ว่าผมจะมาจากคนทำหนังสือเช่นกัน แต่ผมไม่ได้อยู่ในสายกีฬามาก่อน คงจะมีโอกาสน้อยมากที่จะเจอคนรู้จัก แต่ในใจก็หวังลึกๆว่าจะได้เจอคนคุ้นหน้าจากครั้งที่ผมไปดูการแข่งขัน 'โรยัล โทฟี' บ้าง แต่สุดท้ายก็ไม่มีเลยสักคน ผมจึงต้องพยายามแนะนำตัวเองกับผู้สื่อข่าวท่านอื่นๆ ซึ่งกำลังคุยกันเหมือนว่าอยู่ในงานรวมรุ่นซึ่งผมอยู่คนละรุ่นกับพวกเขา

ข้างๆผมมีพี่คนหนึ่งแบกเลนส์ตัวใหญ่ขนาดพอๆกับหัวของพี่ที่กำลังประคองมันอยู่ และกระเป๋าเป้อยู่ด้านหลังซึ่งคงเป็นอะไรอื่นไปไม่ได้นอกจากกล้อง จึงมั่นใจได้ว่าไม่ใช่เป็นผู้โดยสารทั่วๆไปแน่นอนและน่าจะเป็นผู้สื่อข่าวและช่างภาพของสำนักไหนสักสำนัก

แกชื่อพี่ 'ปุ้ม' เป็นช่างภาพ ฝ่ายอาชญากรรมของหนังสือพิมพ์ 'คม ชัด ลึก' ในเครือเนชั่น ยังไม่ทันที่แกจะพูดจบผมก็เกิดความสงสัยในทันทีว่า 'แล้วมาได้อย่างไร?' หรือคิดว่าจะเกิดเหตุด่วนเหตุร้ายขึ้น ประเภทลูกกอล์ฟลอยตกใส่หัวผู้เล่นจนทำให้พ่ายแพ้ไป มันก็คงเป็นไปไม่ได้และไม่น่าจะคาดการณ์ได้ขนาดที่ว่าต้องส่งช่างภาพฝ่ายอาชญากรรมมา แล้วแกก็เฉลยเหตุผลที่แท้จริงว่า "หัวหน้ามอบหมายงานให้มาถ่ายการแข่งขันนี่แหละ" เป็นอันว่าไม่ได้มาถ่ายภาพสยองแต่ประการใด

จากนั้นผมจึงตามติดพี่ปุ้มไปตลอดจนถึงเวลาขึ้นเครื่อง ด้วยแกเป็นคนคุยง่ายๆ คุยสนุก ท่าทางเป็นมิตร ไม่วางท่า ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ผมได้รู้จักผู้สื่อข่าวในการเดินทางครั้งนี้แล้วอย่างน้อยก็หนึ่งคน แม้จะไม่ใช่สายกีฬาก็ยังดีกว่าตัวคนเดียวแน่นอน

อีกประมาณไม่ถึง 2 ชั่วโมง พวกเรา-ผู้สื่อข่าวก็ถึงสนามบินภูเก็ตเป็นที่เรียบร้อย ก็นั่งรถตู้ต่อไปยังสนามบลูแคนยอนในทันทีซึ่งขณะนั้นเป็นเวลาประมาณ 10 โมงเห็นจะได้ ผมนึกในใจ มันเป็นช่วงเวลาที่ผมมักจะมาถึงที่ทำงานตามวันปกติไม่ต่างกันเลย

ในห้องศูนย์ข่าว (Press Center) มีนักข่าวทั้งไทยและต่างชาตินั่งกันอยู่เกือบเต็มที่นั่งที่ทางผู้จัดงานเตรียมไว้ จากการประเมินด้วยสายแล้วไม่น่าจะต่ำกว่า 80 ที่นั่ง เบื้องหน้าเป็นตารางคะแนนขนาดใหญ่ที่แสดงผลคะแนนอย่างเป็นทางการซึ่งมีเจ้าหน้าที่ประมาณ 5 คนเดินไปมาเพื่อกรอกคะแนนลงในตารางตลอดเวลาการแข่งขัน

สำหรับระบกการสื่อสารที่อำนวยความสะดวกให้ผู้สื่อข่าวที่จำเป็นต้องติดต่อกับสำนักข่าว หรือ หาข้อมูลต่างๆเพิ่มเติมนั้น มีอินเตอร์เน็ตความเร็วสูงที่เชื่อมต่อแบบใช้สายและไร้สาย จำนวน 3 เซิฟเวอร์ด้วยกันเพื่อป้องกันการเกิดปัญหาผู้ใช้หนาแน่นเกินไป เพราะส่วนใหญ่ผู้สื่อข่าวจะนำคอมพิวเตอร์ของตัวเองมาใช้งาน

อีกฟากหนึ่งของห้องศูนย์ข่าวเป็นห้องสำหรับสัมภาษณ์และถ้าเดินต่อไปตามทางเดินจะเป็นห้องอาหารซึ่งจะมีเครื่องดื่มประเภทน้ำเปล่า ชาร้อน-เย็น กาแฟร้อน-เย็น ไว้บริการตลอด และมีอาหารว่างระหว่างมื้ออาหารหลักไว้บริการด้วย

ระหว่างการแข่งขันงานหนักจะตกไปอยู่ที่ช่างภาพ โดยเฉพาะช่างภาพของสื่อรายวันจำพวกหนังสือพิมพ์ หรือเว็บไซต์ ที่จะต้องเก็บภาพสวยๆ ของผู้นำของวันนั้นๆ ปัญหาก็คือไม่มีใครรู้ว่าใครจะเป็นผู้นำของวัน และผู้ที่ออกตัวนำไปก่อนก็ใช่ว่าจะจบลงด้วยตำแหน่งผู้นำของวันนั้น แต่ช่างภาพเหล่านี้จำเป็นต้องมีภาพของนักกอล์ฟเหล่านั้น จึงทำให้ต้องติดตามผลคะแนนของนักกอล์ฟแต่ละคนไปด้วยความตื่นเต้น หากมีม้านอกสายตาจะต้องรีบตามไปที่สนามเพื่อเก็บภาพไว้ จะให้ได้ใช้เป็นภาพเด่นสำหรับลงหน้าหนึ่งของหน้ากีฬา เพราะการที่จะแบกเลนส์ตัวเท่าหัววิ่งตามถ่ายนักกอล์ฟทุกคนที่น่าจะเป็นผู้นำในพื้นที่ 18 หลุมของสนามกอล์ฟคงไม่สนุก และเป็นการเสียแรงไปเปล่าๆ

ในระหว่างที่ผมนั่งอยู่ที่ห้องศูนย์ข่าวนั้นพี่ปุ้มก็โทรศัพท์เข้ามาถามแนวโน้มผู้นำอยู่เนืองๆ เนื่องจากในสนามนั้นจะไม่รู้ว่าใครเป็นผู้นำหรือผู้ตามเลย

ผู้สื่อข่าวที่เป็นผู้รายงานข่าวหรือผู้เขียนข่าวก็ต้องติดตามการแข่งขันอย่างใกล้ชิดเช่นกัน เพื่อที่จะเขียนข่าวได้อย่างถูกต้อง ถึงแม้ว่าทางเจ้าหน้าที่ของศูนย์ข่าวประจำการแข่งขันจะคอยทำเอกสารสรุปคะแนน หรือแม้แต่มีนักกอล์ฟคนใดถอนตัวก็จะพิมพ์ใส่กระดาษแจกจ่ายแก่ผู้สื่อข่าวทุกคนแล้วก็ตาม แต่ส่วนสำคัญคือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างการแข่งขันซึ่งจะต้องเป็นหน้าที่ของผู้สื่อข่าว

ส่วนผม-ในฐานะผู้สื่อข่าวสื่อรายเดือน ก็แค่รอดูผลการแข่งขันวันสุดท้ายว่าใครจะเป็นผู้ชนะ ชนะด้วยผลคะแนนเท่าไหร่ ภาพถ่ายบรรยากาศการแข่งขัน หรืออาจจะติดตามผู้เล่นที่เด่นๆอย่าง อดัมส์ สก็อตต์, รีทรีฟ กูเซ็น, พอล เคซี่ ฯลฯ เท่านั้นก็ถือว่าครบถ้วนตามหน้าที่แล้ว

เป็นความโชคดีบวกด้วยความตั้งใจตั้งแต่แรกที่ได้ทำความรู้จักช่างภาพขาลุยอย่างพี่ปุ้ม กรุณาอนุญาตให้เอาภาพถ่ายของแกไปใช้ได้ ซึ่งทำให้ผมไม่ต้องออกไปถ่ายภาพในสนามด้วยตัวเอง เท่ากับว่าการแข่งขันรายการนี้ผมมาในฐานะผู้สังเกตการณ์โดยแท้

นานๆครั้งห้องสัมภาษณ์จะถูกใช้สักครั้งหนึ่ง เพื่อให้ผู้สื่อข่าวพูดคุยกับนักกอล์ฟที่เสร็จจากการแข่งขัน เพราะไม่ใช่นักกอล์ฟทุกคนจะได้รับความสนใจจากผู้สื่อข่าว นอกเสียจากว่านักกอล์ฟผู้นั้นทำผลงานได้โดดเด่นเตะตาจริงๆ เพราะมิฉะนั้นก็จะไม่มีประเด็นที่จะซักถาม

ผมใช้เวลาอยู่ในห้องศูนย์ข่าวนี้ตลอดการแข่งขันเป็นเวลา 4 วัน จึงทำให้รู้จักกับผู้สื่อข่าวสายกีฬามากขึ้น ซึ่งไม่ใช่แค่นักข่าวสายกีฬากอล์ฟเท่านั้น และมีความรู้สึกอิจฉาขึ้นมาเล็กๆ เนื่องจากผู้สื่อข่าวสายกีฬานั้นมันจะได้เดินทางไปต่างประเทศตามแต่ที่รายการแข่งขันจะมีขึ้นอย่างเช่น กีฬาซีเกมส์ เอเชียนเกมส์ โอลิมปิคเกมส์ ฯลฯ

ในการแข่งขันวันสุดท้าย ที่หลุมสุดท้ายของการแข่งขัน ก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้น เมื่อ โอลิเวอร์ วิลสัน, ริชชาร์ด สเติร์น และ แอนดัน เฮก ทำคะแนนรวมทั้งการแข่งขันเท่ากันคือ 275 จึงต้องดวลเพลย์ออฟกันที่หลุม 18 และม้ามืดอย่าง แอนตัน เฮก ที่มีคะแนนตามทั้งสองมาตลอดจนเล่นได้อย่างยอดเยี่ยมพาตัวเองขึ้นมาดวลเพลย์ออฟได้และสามารถพัตต์เบอร์ดี้เอาชนะได้อย่างเหลือเชื่อและเป็นการแข่งขันที่ทำให้คนไม่เคยดูกอล์ฟอย่างผมลุ้นไปกับผลการแข่งขันได้

ซึ่งบรรดาผู้สื่อข่าวในห้องศูนย์ข่าวนั้นก็ลุ้นตัวโก่งไม่แพ้กัน เพราะทางผู้จัดงานได้ให้ผู้สื่อข่าวทายผลการแข่งขันว่าใครจะเป็นผู้ชนะ ด้วยผลคะแนนเท่าไหร่ โดยมีของรางวัลเป็นเหล้าบลูเลเบิลที่ทั้งแพงและไม่ได้หาซื้อกันง่ายๆ เพราะมีจำนวนจำกัด เหล้าทุกขวดต้องมีใบรับรองว่าเป็นของแท้จากผู้บ่มเหล้า (Blender) แต่แล้วก็มีผู้โชคดีได้รับรางวัลไป แอบเสียใจอยู่เล็กน้อยเพราะผมทายชื่อของนักกอล์ฟที่เป็นผู้ชนะถูกแต่ผลคะแนนห่างไกลจาก 275 ไปเยอะเชียว

การลงสนามข่าวครั้งนี้ทำให้รู้จักกับเพื่อร่วมอาชีพอีกหลายต่อหลายคน เป็นประสบการณ์ที่ดีแบบครั้งหนึ่งในชีวิต ทำให้ผมได้ค้นพบความสนุกของการดูการแข่งขันกอล์ฟจากเดิมที่ 'คิดเอาเอง' ว่ามันเป็นกีฬาที่น่าเบื่อ ซึ่งทำให้ผมกลับมาคิดกับตัวเองว่า อะไรก็ตามที่เราคิดว่าน่าเบื่อ แล้วยังไม่ได้ลองทำหรือไม่ได้ให้ความสนใจกับมันมากพอ มันจะต้องมีบางสิ่งที่เป็นเสน่ห์ซ่อนอยู่อย่างแน่นอน เหมือนอย่างที่ผมได้เจอจากกอล์ฟ

แต่เรื่องที่จะ 'ชอบ' หรือ 'ไม่ชอบ' นั้นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

แรกสวิง

2007-04-29T14:14:00.000+07:00

ครั้งที่รายการแข่งขันกอล์ฟเดอะ รอยัล โทรฟี 2007(The Royal Trophy 2007) ซึ่งเป็นการแข่งขันกอล์ฟระหว่างทีมยุโรปและทีมเอเชีย มาจัดการแข่งขันที่สนาม 'อมตะ สปริง คันทรี คลับ' เมื่อวันที่ 12 – 14 มกราคม 2550 ผมได้มีโอกาสไปดูการแข่งขันแบบติดขอบสนามเป็นครั้งแรก และได้มีโอกาสหวดวงสวิงเป็นครั้งแรกอีกเช่นกัน

ด้วยคอลัมน์ที่ได้รับมอบหมายให้แนะนำหนังสือซึ่งจำเป็นต้องแนะนำหนังสือที่เกี่ยวกับกอล์ฟด้วยอย่างน้อยหนึ่งเล่มต่อเดือน จึงได้มีโอกาสเปิดหนังสือที่เกี่ยวกับกอล์ฟอยู่หลายเล่ม อย่างประเภทที่สอนการเล่นกอล์ฟสำหรับผู้หัดเล่นไปจนถึงเทคนิคสำหรับพัฒนาฝีมือให้เทียบเท่าชั้นโปรกอล์ฟเลยทีเดียว และด้วยความใคร่รู้อยากรู้ว่าการจับกริพ (grip คือบริเวณที่เราจับไม้กอล์ฟ หรือ วิธีจับไม้กอล์ฟ) นั้นจับกันอย่างไร บวกกับได้ขอคำแนะนำกับคนที่เล่นเป็นอยู่บ้างจึงได้ความรู้ในการจับกริพมาซึ่งจะแบ่งวิธีจับเป็นสามแบบคือ

Baseball grip เหมาะสำหรับคนที่ยังจับไม่แข็ง เพราะนิ้วทั้งสิบจะกระชับกริพ

Interlock grip เหมาะสำหรับคนที่นิ้วสั้น มือเล็ก โดยเฉพาะผู้หญิง

Overlap grip เหมาะสำหรับคนที่มีกำลังนิ้วมือมาก เป็นท่าที่โปรนิยมใช้กันมากที่สุด

และในวันนั้นเองขณะที่นักกอล์ฟทั้งสองทีมกำลังออกรอบแข่งขันอยู่นั้น ผมเดินเข้าไปที่ซุ้มของผู้สนับสนุนต่างๆ ซึ่งแต่ละซุ้มก็มีเกมส์ของนักกอล์ฟให้ได้ลองฝีมือกัน เกือบทุกซุ้มจะเป็นการประลองการพัตต์ลูก การประลองการชิพ(Chip คือการตีลูกโด่งจากรอบกรีนขึ้นบนกรีน) ได้ของรางวัลเล็กๆ น้อยๆ ติดมือกลับไป มีอยู่ซุ้มหนึ่งเป็นเครื่องทดสอบวงสวิงพร้อมจอภาพสนามจำลอง เมื่อตีลูกไปแล้วเครื่องจะบอกทั้งความเร็วลูก ระยะที่ได้ ทิศทางที่ลูกวิ่งไป ฯลฯ

ตอนแรกก็กล้าๆ กลัวๆ เพราะเกรงว่าจะหวดผิดหวดถูกไปโดนใครเขาเข้า แต่พี่บก.บอกว่าตีให้โดนก็พอแล้ว ผมนึกในใจว่าแค่ตีให้โดนมันจะไปยากอะไร ตอนนั้นไม่รู้ว่ามันยากง่ายแค่ไหนเพราะไม่เคยลองสวิงมากก่อน ก็คิดว่าลองสวิงดูเสียหน่อยคงไม่เสียหายอะไร

ก่อนสวิงได้คำแนะนำจากพี่ที่ไปด้วยกันว่า "ให้แขนซ้ายตึง หน้าตรง แล้วก็หวดไป" ปรากฏว่าหวดครั้งหนึ่งแบบเกร็งๆ ไม่กล้าตีแบบเต็มกำลัง โดนลูกเต็มใบลูกโด่งขึ้นไปกระทบผ้ายางที่ใช้เป็นฉากขาวรับภาพจากเครื่องฉายภาพ แสดงระยะร้อยกว่าหลา ผมโล่งใจตั้งแต่ดีลูกโดนและไม่วิ่งไปโดนใครเข้าและเรียกว่าสร้างความมั่นใจและเพิ่มแรงดึงดูดระหว่างผมกับกีฬากอล์ฟได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

บางทีผมน่าจะหาเวลาไปสนามไดร์ฟเพื่อจะได้สวิงให้รู้ไปเลยว่าลูกที่ออกไปจากวงสวิงของผมจะวิ่งไปไกลและตรงแค่ไหน

ส่วนผลการแข่งขันเดอะ รอยัล โทรฟี 2007 ในวันนั้นทีมยุโรปเอาชนะทีมเอเชียไปได้ 12½ ต่อ 3½

นักเขียนสายกอล์ฟ

2007-04-29T09:23:00.001+07:00

นักเขียนที่ดีจะต้องรู้และเข้าใจในสิ่งที่ตนเองเขียนอย่างดีที่สุดก่อน ซึ่งจะถ่ายทอดสารเหล่านั้นให้กับผู้อ่านได้อย่างดี เป็นคำพูดที่นักเขียนหรือนักอยากเขียนทุกคนจำใส่ใจไว้เสมอ แต่ถ้าสถานการณ์บังคับให้ต้องเขียนในสิ่งที่ไม่รู้และไม่เคยสนใจเอาเสียเลย นักเขียนมีหน้าที่หาข้อมูลอย่างหนักหน่วง เพื่อให้ได้มาซึ่งความคิดรวบยอดและถ่ายทอดสู่ผู้อ่านอีกทอดหนึ่ง

แล้วสถานการณ์บีบบังคับเช่นนั้นก็ตกมาสู่ผม เมื่อผมที่ไม่รู้และไม่สนใจเรื่องกอล์ฟมาก่อน เรียกว่าผมไม่แยแสเรื่องกอล์ฟแม้แต่น้อย ต้องมาเขียนคอลัมน์เกี่ยวกับกอล์ฟ ผมเริ่มเห็นอุปสรรคอันใหญ่วางขวางอยู่บนทางที่ผมจะเดินไปข้างหน้าเสียแล้ว

แต่เมื่อได้ฟังแนวคิดของคอลัมน์เป็นเพียงแค่การแนะนำรายการแข่งขันที่จะจัดแข่งในแต่ละเดือน พอลงมือเขียนจริงๆ กลับไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะลำพังเพียงแค่วันแข่งขัน ชื่อรายการที่แข่งขัน เงินรางวัล แชมป์เก่า สนามที่จัดแข่ง ไม่เพียงพอต่อข้อมูลที่จะเขียน จะต้องให้เหตุผลด้วยว่ารายการนี้น่าสนใจอย่างไร หรือว่าใครจะล้างตากับใคร ใครมีสถิติดีเลวอย่างไร และใครจะขึ้นอันดับมือวาง หรือ ตกอันดับไป ฯลฯ ซึ่งชื่อนักกอล์ฟที่อยู่ในสารบบของผมมีแต่ ไทเกอร์ วู้ดส์ เท่านั้นทำให้งานที่ดูเหมือนจะง่ายดายนั้นกลับตาลปัตรเป็นตรงกันข้ามเลยทีเดียว

เช่นกันกับอีกคอลัมน์ที่ผมต้องรับผิดชอบคือคอลัมน์แนะนำสนามและสถานที่ท่องเที่ยวใกล้เคียง หรือในละแวกสนามไปพร้อมกัน ดูคล้ายว่าจะเป็นเหมือนคอลัมน์แนะนำสถานที่ท่องเที่ยวแต่มันก็มีอะไรมากกว่าที่ผมคิดไว้อยู่ดี

การที่จะแนะนำสนามได้นั้นอย่างน้อยควรจะเป็นคนที่เล่นกอล์ฟเป็น เมื่อขับรถดูเลย์เอาท์ของสนามแล้วจะสัมผัสถึงความยากง่ายของสนามได้ ที่มากกว่านั้นคือจะต้องเคยออกรอบที่สนามแห่งนี้แล้วจึงถ่ายทอดออกมาเป็นตัวหนังสือว่าหลุมไหนยากง่ายอย่างไร อุปสรรคที่ซ่อนอยู่ในสนามนั้นคืออะไร อย่างนี้จึงจะแนะนำสนามนั้นๆ ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

วิธีแก้ปัญหาของผมคือสอบถามกับคนที่เคยออกรอบที่สนานนั้น เช่น สตาร์ทเตอร์(starter คือผู้ดูแลจัดเวลาการออกรอบของนักกอล์ฟในแต่ละสนามนั้นๆ) ซึ่งผมคิดว่าจะต้องเคยออกรอบในสนามที่ตัวเองดูแลอย่างแน่นอน ซึ่งก็ทำให้ผมได้ข้อมูลมากพอที่จะเขียนแนะนำสนามได้บ้าง

แต่ผมก็รู้สึกสนุกกับการทำคอลัมน์นี้ เหตุผลหนึ่งเพราะผมได้ออกจากโต๊ะทำงานไปนั่งรถของสนามเพื่อขับพาช่างภาพหามุมสวยๆ ของสนามถ่ายภาพ อย่างการถ่ายภาพสนามกอล์ฟซึ่งแตกต่างจากการถ่ายภาพทัศนียภาพ คือจะต้องเน้นให้เห็นแฟร์เวย์ (fairway คือ บริเวณที่หญ้าได้รับการตัดแด่ง จะเป็นเส้นทางที่เหมาะสมซึ่งวางตัวอยู่ระหว่างทีออฟ(tee off คือจุดตั้งลูกเพื่อตีครั้งแรกของหลุมนั้นๆ) และ กรีน (green คือบริเวณที่ใกล้หลุม หญ้าจะใด้รับการตัดแต่งให้สั้นเป็นพิเศษ) ) หรือกรีนอย่างชัดเจน บ่อยครั้งผมก็เก็บภาพทัศนียภาพสวยๆ จากสนามลงในกล้องของผม ส่วนใหญ่จะเป็นภาพฟ้าสีส้มที่ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า ภาพต้นไม้ใหญ่ ภาพดอกไม้หลากสีสัน ฯลฯ

ผมคิดว่าคุณสมบัติของคนทำหนังสือหรือคนเขียนหนังสือที่ยอดเยี่ยมนั้นควรเขียนออกมาได้ทุกเรื่องราว นั่นหมายความจะต้องมีความสามารถในการเรียนรู้ และรู้ให้กว้างที่สุด และหากจำเป็นต้องลงลึกในรายละเอียดก็ต้องทำให้ได้ ผมคิดว่าส่วนใหญ่ที่พูดว่า ทำไม่ได้ ไม่รู้เรื่องนั้น มาจากความไม่สนใจที่จะเรียนรู้เสียมากกว่า เพราะอาจมองว่ายากเกินตัว ไม่ได้เรียนมา หรือว่าไม่มีความสนใจเอาเสียเลย จนต้องมีสถานการณ์บังคับก่อนจึงจะทำได้ หรือมีสิ่งล่อใจอย่างอื่นที่ดึงดูดเอาไว้ให้สามารถทำได้ต่อไป

เหมือนอย่างที่ผมกำลังโดนบีบบังคับให้เขียนอยู่ แต่ก็ไม่ได้ฝืนกับความรู้สึกของผมแต่อย่างใด เพราะถ้าฝืนผมคงจะออกไปตั้งแต่เดือนแรกที่เข้าทำงานแล้ว ผมมีความอยากลองในสิ่งที่ผมไม่เคยมากก่อน อยากรู้ในสิ่งที่ไม่เคยรู้มาก่อน แล้วอีกอย่างตอนที่ผมสัมภาษณ์งานก่อนที่จะเข้ามาทำนิตยสารกอล์ฟนี้ ก็รู้อยู่แล้วว่าจะต้องลงไปคลุกกับกอล์ฟอย่างเต็มที่ จะต้องดีกอล์ฟให้เป็นและในอนาคตจำเป็นต้องออกรอบให้ได้

แต่ตอนนี้แม้แต่การจับไม้ผมก็ยังทำไม่เป็น

เข้าวงการ

2007-04-28T11:03:00.000+07:00

คนประเภทหนึ่งอ่านสตาร์ซ๊อคเกอร์ทุกวี่วัน เปิดเว็บไซด์สยามสปอร์ตดอทคอมทุกครั้งที่ออนไลน์ติดต่อกับโลกแห่งข้อมูลได้ คือวันเสาร์จะต้องอยู่หน้าโทรทัศน์เพื่อนั่งลุ้นดาร์บี้แมทช์ของฟุตบอลพรีเมียร์ลีคของอังกฤษ ยังไม่นับลีคของสเปน อิตาลี ฯลฯ ความเคลื่อนไหวของวงการฟุตบอลอยู่ในสายตาคนประเภทนี้ทั้งสิ้น

คนจำนวนนี้มีอยู่มากส่วนใหญ่เป็นผู้ชายแต่จำนวนของผู้หญิงนั้นก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน ในสายตาของคนทั่วไปแล้วผู้ชาย 80 - 90 % นั้นน่าจะเป็นคนประเภทที่ว่านี้ แต่สำหรับผมนั้นไม่ได้เป็นผู้ชายแบบนั้น ผมอยู่ในผู้ชาย 10 - 20 % นั้น

ผมไม่ได้เป็นเด็กหงส์ หรือ เด็กผี หรือว่าเด็กอะไรทั้งนั้น แต่ก็ใช่ว่าผมจะไม่ดูฟุตบอลเอาเสียเลย ดูได้ ดูเป็น แต่ไม่ถึงกับอดตาหลับขับตานอนเพื่อลุ้นว่าคืนนี้ใครจะเก็บ 3 แต้ม นอกจากว่าเป็นการแข่งขันระดับโลกอย่างฟุตบอลโลกหรือโอลิมปิก หรือถ้าผมเป็นเด็กโต๊ะพนันผมก็อาจจะมีแรงจูงใจให้สนใจดูกีฬามากกว่านี้ ไม่เฉพาะฟุตบอลแต่หมายถึงกีฬาประเภทอื่นๆ ด้วย เพราะการพนันมันมักจะแทรกเข้าไปกับกีฬาได้ทุกประเภทอย่างแยกกันไม่ออก

ถ้ายิ่งเป็นกีฬาประเภทอื่นๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ผมไม่สนใจใคร่ติดตามว่าใครจะขึ้นมาเป็มมือหนึ่งของโลก ใครจะตกอันดับโลก รายการแข่งขันนี้ใครจะได้แชมป์ เงินรางวัลเท่าไหร่ ฯลฯ ไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้ หนังสือพิมพ์หน้ากีฬาก็ไม่เคยหยุดอ่านเปิดผ่านอย่างเดียว ถ้าเปิดโทรทัศน์เจอข่าวกีฬาผมจะเปลี่ยนช่องทันที จะเป็นความบันเทิงสำหรับผมมากกว่าถ้าเปลี่ยนช่องไปเจอโฆษณา ซึ่งทำให้ผมทึ่งกับความคิดของคนริเริ่มสร้างสรรค์งานนั้นๆ มากกว่า นักกีฬาที่ทำลายสถิติเสียอีก

แต่แล้วจุดเปลี่ยนมันก็มาถึง เมื่อผมอยู่ในบทบาท 'คนทำหนังสือ' และว่างงานอยู่ประมาณ 2 เดือนแล้ว ยังหางานไม่ได้สักที ช่วงแรกกลับบ้านเกิดไปพักสมองและพักใจสักระยะ ช่วงเวลานั้นมีความคิดว่าจะบวชเรียนเสียก่อนที่จะได้งานก็ดีอยู่เหมือนกัน เพราะรู้สึกว่าสภาพจิตใจพร้อมพรั่งทุกอย่างแล้ว แต่แล้วด้วยความที่รู้จักกับพี่ๆ ในวงการหนังสืออยู่บ้าง ก็มีนิตยสารเกี่ยวกับกอล์ฟเล่มหนึ่งซึ่งต้องการคนทำงานด่วน คุณสมบัติไม่จำเป็นต้องเล่นกอล์ฟเป็นก็ได้ ขอให้ออกไปทำข่าวได้ แปลได้ เขียนได้ ส่วนเรื่องกอล์ฟนั้นค่อยมาเรียนรู้กันอีกที

ผมตกลงโดยไม่ลังเลที่จะไปสัมภาษณ์งาน และผมก็ผ่านการสัมภาษณ์ไปอย่างงงๆ เหมือนกัน เพราะถึงคุณสมบัติจะระบุไว้ว่าไม่ต้องเล่นกอล์ฟเป็นก็ได้แต่ผมว่าคนที่จะเข้ามาทำงานตรงนี้น่าจะต้องติดตามข่าวคราวและสนใจความเป็นไปของกีฬาอยู่บ้าง เรียกว่าถ้าไม่ได้เป็นผู้เล่นก็ควรเป็นผู้ชมอยู่บ้างซึ่งเป็นคุณสมบัติที่ผมไม่มีเอาเสียเลย

ซึ่งผมได้มารู้ในภายหลังว่า เหตุผลที่รับผมเข้าทำงานนั้นจริงๆ แล้วเขาต้องการสร้างคนทำหนังสือเพื่อให้สามารถเขียนเรื่องกอล์ฟได้ มิใช่ให้นักกอล์ฟหรือผู้รู้ด้านกอล์ฟมาเขียนหนังสือเพราะใช่ว่าคนที่รู้และเข้าใจเรื่องใดเรื่องหนึ่งเป็นอย่างดีจะสามารถถ่ายทอดออกมาทางตัวอักษรได้ ซึ่งนั่นดูจะเป็นการงบเข็มในมหาสมุทรเสียมากกว่าที่จะหานักกอล์ฟมาเป็นคนทำหนังสือ

อีกประการหนึ่งที่ผมได้เข้าทำงานนี้ อาจเป็นเพราะว่าผมเป็นคนประเภทเสพติดความบันเทิงทั้งหนัง ตนตรี หนังสือ เหล่านั้นอยู่ในความสนใจของผมอย่างลึกซึ้ง ซึ่งแน่นอนผมเป็นผู้รับผิดชอบคอลัมน์บันเทิงเหล่านี้แต่เพียงผู้เดียว ในนิตยสารเล่มนี้

ส่วนเพื่อนร่วมงานในตำแหน่งเดียวกับผมอีกสองคนนั้นก็รับผิดชอบคอลัมน์ที่เกี่ยวกับกอล์ฟในเชิงลึกไป ซึ่งมันก็เป็นไปตามที่ผมคาดเอาไว้ว่า เพื่อนร่วมงานทั้งสองนั้นเป็นผู้ชายในจำนวน 80 - 90 % ที่ว่านั่น ซึ่งผมเป็นผู้ชายคนละประเภท

แต่ในเมื่อผมต้องเข้าไปเกี่ยวข้องกับวงการกีฬาโดยเฉพาะวงการกอล์ฟ และต้องเรียนรู้แง่มุมต่างๆ ในวงการนี้ให้มากยิ่งขึ้นเพื่อใช้ในการเขียนบทความดีๆ ในนิตยสารกอล์ฟ ผมก็ต้องเรียนรู้สิ่งต่างๆ จากพวกเขาให้มากเท่าที่จะมากได้

นี่คงเป็นการเริ่มต้นที่ดี

แห้วกินใจ

2007-04-17T15:44:00.001+07:00

ถึงจะเปลี่ยนชื่อ 'แห้ว' เป็น 'สมหวัง' แห้วก็ยังเป็นแห้วอยู่ดี

และถึงใครจะกินแห้วก็ไม่ได้แปลว่าความรักของคนนั้นจะแห้วดามไปด้วยเสียเมื่อไหร่ เหมือนกับคนที่ทั้งชีวิตไม่ขอกิน 'ระกำ' เพราะกลัวว่าชีวิตจะต้องระกำชำชอก หรือ ชาวสวนไม่ปลูกระกำเพราะกลัวว่าจะต้อง ตกระกำลำบาก เปลี่ยนมาปลูก 'สละ' แทน เดี๋ยวนี้เราจึงได้กินสละบ่อยกว่าระกำ เกษตรกรท่านใดเชื่อเรื่องพวกนี้ก็คงอดตายแน่นอน

ใครริจะลิ้มรสรัก มีไม่น้อยที่ได้รสแห้วไปลองลิ้มก่อน เป็นรสชาติของความผิดหวังโดยเฉพาะในเรื่องความรัก อาการนี้บรรยายความรู้สึกค่อนข้างยากเพราะมีหลายกรณีและอาจเกิดจากหลายสาเหตุ จึงทำให้มีหลายอารมณ์ แต่พอบอกว่า 'แห้ว' คำเดียวก็เข้าใจได้ทันที

ไม่รู้ว่าแห้วนี้โยงมาอยู่ในเรื่องความรักได้อย่างไร ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ก็ยังใช้กันเรื่อยมาแม้ไม่ได้อินอยู่ในกระแสของคำศัพท์แสลงของวัยรุ่นในรุ่นนั้นๆ แต่มันก็ยังถูกหยิบยกขึ้นมาอธิบายอารมณ์ผิดหวัง พลาดเป้าในเรื่องอื่นๆ นอกจากเรื่องรักใคร่อีกด้วย แต่ในกรณีนี้เราจะเน้นไปความหมายที่เกี่ยวข้องกับความรักความใคร่

เมื่อเราเริ่มต้นปฏิบัติการจีบเมื่อไหร่ คุณก็ถือเป็นบุคคลที่มีสิทธิ์แห้วได้แล้ว ถ้าคิดจะจีบคนที่ไม่รู้จัก ไม่เคยพูดคุยกันมาก่อน ซึ่งประโยคแรกอาจกลายเป็นประโยคสุดท้ายที่ได้คุยก็เป็นได้ อย่าเพิ่งด่วนสรุปนั่นอาจจะเป็น 'แห้วปลอม' ก็ได้ ถ้าได้คุยกันมากขึ้นก็ทำให้รู้จักกันมากขึ้น คุยกันถูกคอ ทีนี้เราก็สานต่อได้ไม่ยาก ให้คิดไว้ว่าไม่ใช่ทุกคนจะโชคดีได้เจอคนที่มีมนุษย์สัมพันธ์ดีคุยด้วยกันฉันเพื่อนตั้งแต่ประโยคแรก ยิ่งถ้าไม่มีเรื่องให้ต้องคุยกันเช่นคนที่ทำงานด้วยกัน หรือเป็นเพื่อนของเพื่อน ถ้าเป็นอย่างนั้นก็จะผ่านประโยคแรกไปได้อย่างง่ายดายแน่นอน

เมื่อประโยคต่อๆ ไปตามมา ความรู้สึกของเรายิ่งบอกว่าใช่ แต่หารู้ไม่ว่าความรู้สึกของเขานั้นเฉยๆ ก็เป็นแค่เพื่อนร่วมงาน หรือเพื่อนร่วมห้องเรียนเท่านั้น แต่เรายังแสดงออกอย่างนอกหน้า เขาอาจจะเริ่มจะรู้สึกแปลกๆ กับเรา นั่นเป็นเพราะว่าเราแสดงออกมาเร็วเกินไป นอกหน้าเกินงาม คุณมีความเสี่ยงที่จะแห้วอีกแล้ว
บางคนอาจเจอกรณีที่เขาหนีหน้าไปเฉยๆ โทรไปหา เขาก็ไม่อยากรับเพราะกลัวว่าเราจะคิดมากไปกว่าความเป็นเพื่อนที่เขาต้องการ ถ้าอย่างนี้แล้วให้ทำใจได้เลยว่าโอกาสแห้วของเรามาถึงอีกแล้วเช่นกัน

แต่! มันก็ยังพอมีโอกาส สำหรับคนที่มั่นใจว่าเขาใช่แน่นอน จงพยายามต่อไป และให้กำลังใจตัวเองว่า ยังสามารถแก้สถานการณ์ที่เลวร้ายนี้ได้อยู่

สถานการณ์แบบนี้มันไม่ได้เป็นแบบที่ใจเราต้องการ ฉะนั้นเราต้องทำใจและยอมรับความจริงก่อนว่า เขาไม่ได้รู้สึกกับเราอย่างที่เรารู้สึกกับเขา แล้วหาโอกาสบอกให้เขาเย็นใจๆ ว่าเราไม่ได้คิดเกินกว่าเพื่อนอย่างที่เขาเข้าใจ และเราก็ต้องทำอย่างที่บอกเขาไปให้ได้ ถึงแม้ว่าใจจะคิด ก็ต้องพยายามไม่แสดงออก

ซึ่งเป็นธรรมดาอยู่แล้วว่าเขายังไม่มั่นใจในคำพูดของเราแน่นอน ตรงนี้เองที่ต้องใช้ความอดทนอาจจะนานเป็นปีๆ เลย ผมถึงแนะนำให้ใช้สำหรับคนที่คิดว่าเขาใช่จริงๆ เท่านั้น หากว่ามีหนุ่มอื่นหรือสาวใดผ่านเข้ามาแล้วถูกใจกว่าเราก็ยัง ได้เขาคนนั้นเป็นเพื่อนให้คำปรึกษาเราอยู่ เรียกว่าไม่เสียเพื่อนว่างั้นเถอะ

แต่กรณีที่เรียกว่าแห้วของแท้ของจริง ก็ต้องรู้แน่ว่าเขามีคู่เป็นตัวเป็นตนอยู่แล้ว นี่คือแห้วจริงๆ เลิกคิดไปแย่งแฟนชาวบ้านดีกว่า คนที่ดีกว่าและเข้าใจเรามากกว่าซึ่งไม่มีแฟนนั้นยังมีอยู่ อย่าได้ไปริเริ่มปฏิบัติการจีบเลย ผิดศีลเปล่าๆ และเวรกรรมในเรื่องความรักก็มีจริงเสียด้วย ปล่อยให้คนที่ไร้ศีลธรรมเหล่านั้นปฏิเสธคำว่าแห้วและเดินไปรับคำว่าโฉดชั่วไปก็แล้วกัน

ผมเคยเจอกรณีแห้วแท้ๆ นี้อย่างเร็วที่สุดกับตัวเอง ในประโยคแรกของปฏิบัติการจีบ

ผมถาม เธอที่นั่งกินขนมและกำลังอ่านหนังสืออยู่ว่า "กำลังรอใครเหรอ?"

ใบหน้าเธอยิ้มเป็นมิตรด้วยความที่คุ้นหน้าเพราะเรียนคณะเดียวกัน เธอตอบว่า "รอแฟนน่ะ"

บทสนทนานี้สอนให้รู้ว่าอย่าถามถึงบุคคลที่สามในประโยคการจีบเด็ดขาดไม่อย่างนั้นคุณมีสิทธิ์จะได้แห้วคำโตเลยทีเดียว

ถ้าแห้วของคุณไม่ใช่กรณีที่เขามีแฟนแล้ว นั่นแสดงว่าใจของคุณแห้วไปเอง อย่ากลัวความผิดหวังถ้าคุณยังไม่ได้หวังอะไรเลย อย่าให้ต้นแห้วเจริญงอกงามในใจคุณ

ลองเอาอย่างประโยคที่เราได้ยินกันบ่อยๆ สิครับ 'ตื้อเท่านั้นที่จะสมหวัง' ใช่ผมเชื่ออย่างนั้น แต่ต้องเป็นการตื้ออย่างมีศิลปะ ไม่ใช่การเสนอหน้า ไม่ใช่การป้อนคำหวานเลี่ยนๆ แต่มันคือการทำให้ตัวเองมีคุณค่าขึ้น จริงอยู่หน้าตามันพัฒนากันได้ไม่เท่าไหร่แต่เรื่องความสามารถ สติปัญญา ความดีงาม มีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดี ความรู้สึกดีๆ กับตัวเอง ฯลฯ เหล่านี้จะทำให้ตัวเรามีคุณค่ามากขึ้น

อย่าได้ดูถูกตัวเองเป็นอันขาด ไม่แน่คุณอาจจะกลายเป็นคนแจกแห้วให้ใครๆ กินก็ได้ใครจะรู้

คนแอบรัก

2007-04-17T15:17:00.000+07:00

ใช่ว่าทุกคนจะเคยมีประสบการณ์เป็น 'คนแอบรัก' เพราะส่วนใหญ่แล้วเข้าทำนอง 'แอบชอบ' หรือไม่ก็ 'แอบหลง' เสียมากกว่า

กรณี 'แอบหลง' นี่จะเจอบ่อยที่สุดครับ คือยังไม่ทันได้รู้จักนิสัยใจคอกัน เห็นหน้ากันแวบเดียว ก็พร่ำเพ้อละเมอกันไปใหญ่ นึกว่าสบตาบ้าง ยิ้มให้บ้าง ซึ่งมันยังห่างไกลจากอาการแอบรักอยู่มากทีเดียว

จะว่าไปคงต้องย้อนไปถึงความหมายของคำว่ารักกันเลยทีเดียว ลองเปิดหากความหมายคำว่ารักในพจนานุกรม เขาบอกเอาไว้ว่า รักหมายถึง ชอบ, ใคร่, มีใจผูกพัน ผมเลยลองเปิดไปหาคำว่าชอบได้ความหมายว่า พอใจ ซึ่งมันก็ยังไม่ได้คำตอบที่ชัดเจนอยู่ดี เรื่องของความรักคงยากที่จะถ่ายทอดเป็นตัวอักษร

แต่ผมบอกได้อย่างหนึ่งว่ารักนั้นเป็นความรู้สึกที่เรามีอยู่ตลอดเวลาแบบไม่รู้ตัว เรามีความรักต่อสิ่งต่างๆ หรือบุคคลที่อยู่ภายในจิตใต้สำนึก ความรักแบบนี้ไม่มีอาการภายนอกแสดงให้เห็นนอกจากว่า กำลังจะสูญเสียสิ่งๆ นั้นหรือใครคนนั้นไปจึงจะแสดงออก อย่างนี้จะเรียกว่าแอบรักได้หรือเปล่า? ก็เป็นไปได้นะครับ

ถ้าอย่างนั้นเวลาที่เจอใครสักคนหนึ่ง ใครคนนั้นเข้ามาในชีวิตเรา เป็นเพื่อนที่ดีกับเรา ไปไหนไปกัน เรียกได้ว่าทำให้เรารู้สึกดีอย่างประหลาดและไม่เคยได้เจอจากใครมาก่อน อาจจะฟังดูแล้วเน่าๆ แต่มันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ คนๆนั้นทำให้เรากล้าสารภาพกับเพื่อนว่า "ชอบคนนี้จังเลย" อยากเป็นแฟนด้วย แต่ไม่เคยปริปากอะไรสักคำเวลาอยู่ต่อหน้าคนๆนั้น ใครมีอาการแบบนี้แสดงว่าโดนเชื้อ 'แอบชอบ' เล่นงานเข้าให้แล้ว

หรือถ้าอาการหนักกว่านั้นก็คือ คนที่เราแอบชอบนั้นกลับกลายเป็นเพื่อนสนิทเราเสียเอง คงไม่ต้องบรรยายความรู้สึกว่ามันอึดอัดแค่ไหน เพื่อนหญิงของผมคนหนึ่งเธอแอบชอบเพื่อนในกลุ่มมาเป็นระยะเวลานานพอดู นานพอที่เธอจะสังเกตว่าเพื่อนชายที่เธอแอบชอบนั้นอาจจะคิดเหมือนกับเธอ แต่เธอก็ไม่แน่ใจ เพราะบางครั้งเขาก็ไปทำดีกับเพื่อนหญิงอีกคนที่อยู่ในกลุ่มเหมือนที่ทำกับเธอ เธอคิดว่าเธออาจจะคิดมากไปเอง แต่แล้วบางเหตุการณ์ก็ทำให้เธอเกิดความรู้สึกที่ไม่ธรรมดา เธอตัดสินใจเล่าความจริงในใจที่เก็บไว้มานานให้เขาฟัง

ผมได้ฟังก็คิดไปว่าสิ่งที่เธอทำนั้นเป็นการกระทำที่เสี่ยงมาก เธอเองก็รู้ดีว่าเสี่ยงแต่เธอก็ตัดสินใจบอกเขาไปด้วยความมั่นใจ ถ้าหากเขาไม่ได้คิดอย่างที่เธอคิด บางทีความเป็นเพื่อนของทั้งสองอาจจบลงในวันนั้น แต่เพื่อนของผมคนนี้เธอโชคดีที่เขามีท่าทีตอบรับคำสารภาพของเธอ แล้วทั้งสองก็ตกลงเป็นคู่รักกัน ไม่ใช่ทุกคนที่จะโชคดีแบบนี้หรอกครับ แต่ถ้าเธอไม่เสี่ยงบอกไปก็ยังเป็นเพื่อนกันต่อไป ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่เลวร้าย

แล้วสำหรับผู้ที่เจอเหตุการณ์ทำนองเดียวกันนี้แล้วไม่กล้าบอกเพราะยังไม่มั่นใจว่าเขาหรือเธอคนนั้นจะตอบรับหรือปฏิเสธ และกลัวเสียเพื่อนมากกว่าอยากมีแฟน กลัวว่าจะไม่ได้ใกล้ชิดอย่างเคยมากกว่าการเสี่ยงและอาจกลายเป็นคนไม่รู้จักกันไปเลย

ใช่ว่าผมจะให้เก็บความในใจนั้นไว้กับตัวเองไปตลอด อย่างที่ผมบอกไว้ว่าความรักไม่จำเป็นต้องเป็นตัวอักษรหรือแม้แต่คำพูดก็ได้ครับ แสดงความรักออกมาด้วยการกระทำแต่อย่าแสดงความเป็นเจ้าของ ต้องค่อยๆ ดูท่าทีกันไป อย่าแสดงออกมากเกินไป หรือแม้แต่เอาตัวออกห่างเกินไปก็ทำให้สงสัยได้เหมือนกันโดยเฉพาะถ้าเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันแล้วยิ่งน่าสงสัย ซึ่งจะทำให้คนที่เราแอบชอบเริ่มรู้ตัว ว่าโดนเราแอบชอบอยู่ แล้วถ้าเขาไม่เล่นด้วยอาจจะเสียเพื่อนไปได้ ทั้งที่เรายังไม่ได้ปริปากเผยความในใจเลยด้วยซ้ำ

ตอนมัธยมผมเคยคิดคำคมของผมเอง มันบอกเอาไว้ว่า "มือใหญ่กว่าปาก" มันอาจดูตลกๆ ก็คงไม่มีใครมีปากใหญ่กว่ามือหรอกนะครับ แต่ก็นั่นแหละผมกำลังบอกว่าการกระทำมันบอกอะไรๆ ได้ดีกว่าคำพูด และการกระทำก็ทำให้สิ่งใดๆ สำเร็จกว่าแค่คำพูดด้วย เรื่องความรักก็ไม่เว้น เหมือนน้ำหยดลงหินทุกวันยังกร่อนได้นะครับ

ไม่ต้องพูด ไม่ต้องเสี่ยง ไม่ต้องกลัวเสียเพื่อน ยังได้แสดงความรู้สึกออกมาให้บรรเทาความอึดอัดลงได้บ้าง ในเวลาที่เห็นคนที่เราแอบชอบไปกระหนุงกระหนิงกับคนอื่นดูมีความสุขดี เราไม่คิดมากไปเอง ไม่คิดว่าเราเป็นเจ้าของ ไม่ลืมตัวว่ายังเป็นเพื่อนกันอยู่ผมว่าแบบนี้แหละครับที่เรียกว่า 'แอบรัก'

ลองคิดอีกทีว่าความรักคืออะไรกันแน่ แต่คงไม่ใช่การแสดงความเป็นเจ้าของแน่นอน หากเราแสดงออกไปด้วยความรักโดยไม่ได้หวังที่จะได้มาครอบครองนั่นจะทำให้เราเป็นสุขอย่างแท้จริง นั่นทำให้แอบรักต่างจากแอบชอบ แต่น้อยคนที่จะเป็นคนแอบรักได้หรืออาจไม่ได้แล้วในโลกนี้

ถึงเขาตัดสินใจเลือกคนอื่น นั่นเป็นสิ่งที่เขามีความสุข แม้ว่าเขาไม่ได้มีใจให้เราแต่เราเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับเขาอยู่

ถ้าไม่เสี่ยงอาจจะช้าจนต้องเสียคนที่เราแอบชอบให้คนอื่นไป อย่างมากก็เสียดายไปเป็นเดือนๆ ปีๆ

แต่เพื่อนดีๆ ตลอดชีวิตนี้ก็อาจจะหาไม่ได้อีกแล้ว

เกรงน้ำใจ

2007-04-07T01:16:00.001+07:00

สิ่งที่เรียกว่า 'น้ำใจ' นี้เป็นสิ่งที่ผู้ให้ต้องการส่งถึงผู้รับโดยไม่มีผลประโยชน์ใดๆ เคลือบแฝง ส่งผ่านไปด้วยความจริงใจ เป็นความเอื้อเฟื้อที่มีต่อกัน เผื่อแผ่ไปให้ผู้ที่กำลังต้องการมันจริงๆ ซึ่งผู้ที่รับไปนั้นจะประทับใจจนไม่รู้ลืม

สิ่งที่เรียกว่า 'ความเกรงใจ' นี้ก็เป็นเรื่องของความรู้สึกภายในจิตใจ ที่เกิดขึ้นเนื่องจากความกลัวว่า ตนเองจะไปสร้างความเดือดร้อนให้ผู้อื่นทั้งทางกายและทางจิตใจ

สองสิ่งนี้จำเ็ป็นต้องตั้งอยู่บนความพอเหมาะพอดีจึงจะบรรลุถึง

หากน้อยไปก็จะเป็นคนแล้งน้ำใจ ไม่มีความเกรงอกเกรงใจมากเข้าๆ ก็จะกลายเป็นพวกเอาเปรียบคนอื่น แต่ถ้ามากไปอาจจะทำให้ตัวเองตกระกำลำบาก คือช่วยคนอื่นจนเอาตัวไม่รอด เกรงใจมากเกินไปคนอื่นๆ รอบข้างอาจจะเห็นเป็นคนหยิ่งยโสจนเข้าถึงได้ยาก

จะมีปัญหาอีกกรณีหนึ่ง เมื่อมีผู้แสดงน้ำใจแต่ผู้รับนั้นเกิดเป็นคนที่ช่างเกรงใจ ยกตัวอย่างเหตุการณ์ที่เกือบเป็นปัญหาใ้ห้ลองได้พิจารณากัน

นี้เป็นวันที่นัดสังสรรค์ระหว่างเพื่อนฝูงซึ่งไม่เจอะเจอกันนาน อันที่จริงแล้วก็เป็นพี่ๆ น้องๆ กันเสียมากกว่า ด้วยว่าวัยวุฒินั้นต่างกันอยู่เป็นรอบๆ เห็นจะได้ แต่อายุงานที่บริษัทแห่งนั้นคงไม่เหลื่อมล้ำกันมากเป็นปีครึ่งปี เป็นเดือนเห็นจะได้ คราวนี้ก็นัดกันบนโต๊ะอาหาร เมื่ออิ่มหนำกันถ้วนหน้าแล้ว พี่คนโตสุดออกปากจะชำระค่าอาหารแต่เพียงผู้เดียว แต่พี่คนรองไม่ยอมท่าเดียว อาจเพราะู้รู้สึกว่าตนเป็นผู้นัดแนะพี่คนนี้มาและจะเข้าใจกันไปว่านัดมาให้เลี้ยงอาหาร แต่โดยนิสัยของแกก็มีความขี้เกรงใจเป็นทุนเดิมสูงอยู่แล้ว ก็ยิ่งไปกันใหญ่ พี่คนโตว่าถ้าไม่ให้เลี้ยงอาหารมื้อสักครู่นี้จะโกรธและไม่มาให้เจอหน้ากันอีกเลย ว่าแล้วพี่คนรองก็ยังยืนยันที่จะไม่ให้จ่ายค่าอาหารเลี้ยงน้องอยู่ดียืนยันจะออกด้วยกันถ้วนหน้าเหมือนที่ได้กิน จากหน้าตาของพี่คนโตตอนนี้ไม่น่าจะแค่พูดกันเล่นๆ ที่ว่าจะไม่มาให้เห็นหน้าอีก ท้ายสุดแล้วก็ยินยอมแต่โดยดีให้พี่คนโตเลี้ยงอาหารมื้อนั้นกัน

อันที่จริงพี่คนโตคงไม่คิดจะโกรธน้องๆ อย่างจริงจังแต่หากว่าไม่ยอมรับน้ำใจนั้น เพียงแต่พี่คนโตคงรู้สึกขุ่นเคืองอยู่บ้างข้างใน นานๆ เข้าพาลจะลบความตั้งใจดีๆ ที่กลั่นออกมาเป็นน้ำใจทำให้เหือดหายแห้งแล้งไปได้เหมือนกัน

คงเห็นว่า น้ำใจ และ ความเกรงใจ นั้นเมื่อได้มาปะทะกันเมื่อใดแล้วอาจทำให้เกิดเป็นข้อวิวาทะกันได้ อาจไม่ถึงกับวิวาทเพราะทั้งสองฝ่ายที่ปล่อยความตั้งใจที่ดีทั้งสองประการนั้นเป็นผู้มีความดีอยู่ภายในระดับหนึ่ง

สถานะที่ดีระหว่างคนในสังคมหรือแม้แต่กลุ่มเพื่อนด้วยกันนั้นควรมีการให้และรับ เอื้อเฟื้อแก่กันไม่ใช่รับแต่ฝ่ายเดียว หรือให้อยู่ร่ำไปแต่ไม่้้รับของๆ ใคร

แต่ก่อนผมคิดว่าคนควรรู้จักเป็นผู้ให้ เพื่อรู้จักที่จะให้อย่างจริงใจนั้นเป็นสิ่งที่ยาก แม้ภาพนอกจะเห็นว่าเราเป็นผู้ให้ แต่ภายนั้นเรารู้ว่าเราจริงใจกับการให้ครั้งนั้นหรือไม่

จากเหตุการณ์นี้ทำให้เห็นว่าการเป็นผู้รับนั้นก็เป็นเรื่องยากเย็นอยู่เหมือนกัน

บางทีการเป็น 'ผู้ให้' ก่อน น่าจะเป็นการเริ่มต้นที่ดี

โสดเสน่ห์

2007-03-24T16:34:00.000+07:00

เฮ้ย! ชีวิตโสดก็ดีเหมือนกันนะ

คนโสดหลายคนไม่คิดแบบนี้หรอก ส่วนใหญ่จะบ่นกันว่าอยากมีแฟน เมื่อไหร่จะหาใครสักคนอยู่ข้างๆ กายเหมือนคนอื่นเขาบ้าง ผมยอมรับว่าผมก็เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกัน เพราะตอนที่อยู่ในชีวิตหนุ่มโสด เที่ยวเล่นกับเพื่อนซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นผู้ชาย เห็นใครเดินจูงมือกันไปมันต้องได้อิจฉาตาร้อนทุกคราไป ได้แต่ปลอบใจกันไปกันมา พอจะทำให้ลืมความเหงาได้บ้าง

พฤติกรรมของคนโสดมักจะอยู่รวมกันเป็นกลุ่มใหญ่และเป็นเพศเดียวกัน ลองนึกภาพหนุ่มโสดรวมกันเมื่อไร จะกลายร่างเป็นมนุษย์หมาที่ปากทุกตัว กรณีนี้ผู้หญิงก็ไม่เว้นครับ กลายร่างได้เหมือนกัน แต่อาจจะแค่ซุบซิบกันอยู่ในกลุ่ม

มันก็สนุกดีนะครับ อันนี้พูดตามตรงเลย จะเป็นด้วยความคึกคะนอง หรือ ความสะใจส่วนตัวก็แล้วแต่ เรื่องชาวบ้าน แฟนชาวบ้านมันมีเรื่องให้แซวให้เมาท์ได้ตลอด แต่พอเดินคนเดียวหรือนั่งคนเดียวก็กลายเป็นมนุษย์ขี้เหงา สายตาเหม่อมองฟ้า ยิ่งเป็นฟ้ายามเย็นความเหงามันยิ่งรุมเร้าจับใจเลย

แต่ใช่ว่าคนโสดจะมีแต่ความทุกข์ เพราะผมก็เคยเห็นคนที่มีความสุขกับชีวิตโสดด้วยเหมือนกัน ส่วนใหญ่เป็นคนที่มีอายุพ้นวัยหาคู่ครองไปแล้ว ถ้าเป็นหญิงก็มีอายุประมาณเริ่มเลขสามนำหน้า ไม่ได้หมายความว่าจะหาไม่ได้แล้วนะครับ อาจจะเป็นเพราะชีวิตรักที่ผ่านๆมาบอกสอนให้รู้ว่ายังมีอะไรที่มากกว่าความรักหากคนสองคนจะอยู่เป็นคู่ชีวิตกัน เริ่มจะพูดกับตัวเองว่าเป็นโสดดีกว่า และปลงแล้วอะไรทำนองนั้นน่ะครับ ก็มีความสุขไปอีกแบบนะ กรณีผู้ชายก็มีครับ แต่อาจจะเป็นกรณีซ่อนเร้นอะไรบางอย่างไว้ได้เหมือนกันอันนี้ต้องดูดีๆ

ถึงยังไงผมก็ยังส่งเสริมให้คนโสดมีความสุขกับชีวิตโสดอยู่ดีครับ ไม่ว่าจะปลงแล้วหรือยังไม่ปลง บางคนอาจแย้งผมในใจว่า คนไม่เคยมีแฟนต่อให้ชีวิตโสดมีความสุขแค่ไหน มันก็ยังโหยหาชีวิตที่มีใครสักคนคอยอยู่ใกล้ๆ ดูบ้าง อยากไม่โสดบ้าง อยากเป็นคนมีเจ้าของบ้าง คนที่เคยมีความรักถึงแม้เจ็บปวดก็ยังดีกว่าคนที่ไม่เคยมีรัก อกหักดีกว่ารักไม่เป็นว่าอย่างนั้นเถอะ

ใช่ครับ คนโสดทุกคนเป็นแบบนั้นจริงๆ แต่ว่าบางคนโหยหาเกินไปกลับกลายเป็นคนอมทุกข์ คิดว่าตัวเองไม่มีใครเข้าใจ ไม่มีใครรัก จนทำให้พลาดชีวิตโสดดีๆ ไปอย่างน่าเสียดาย และจะพาลทำให้พลาดคู่ชีวิตดีๆ ด้วยเหมือนกัน

ชีวิตคนโสดที่ดี มันต้องมีความสุขกับตัวเอง ให้เวลากับตัวเองได้ทำสิ่งที่เป็นความสุขบ้าง อยากไปไหน ไปเลยครับ อยากทำไรทำเลยครับ ชีวิตนี้เป็นของเราแล้ว อิสรเสรี ไม่อยากไปคนเดียวก็ไปกับเพื่อนได้ แต่พอรวมตัวกันมากๆ ก็ลดความสนุกในความปากหมานกันบ้าง ก็น่าจะเป็นคนโสดที่มีเสน่ห์โดยไม่รู้ตัวแล้วล่ะ นี่เรากำลังจะตั้งใจเป็นคนโสดที่ดีครับอย่าเข้าใจผิด

แต่บางทีก็ต้องแยกให้ออกนะครับ ระหว่างความอิสระซึ่งกินความไปถึงความเป็นตัวของตัวเอง กับความสันโดษ จะบอกว่าฉันเป็นของฉันแบบนี้ จะอยู่กับฉันต้องรับฉันให้ได้ อย่างนี้เรียกว่าเป็นตัวของตัวเองมากเกินไป และก็ไม่ใช่วิถีคนโสดที่ดีครับ ซึ่งคนโสดบางพวกก็เป็นเช่นนี้จริงๆ ความจริงทุกคนก็รู้อยู่แล้วว่า 'โสด' นั้นหมายความว่าไร้คู่ คือคนพร้อมที่จะมีคู่ครับแต่ยังไร้คู่ ไม่ได้หมายความถึงคนที่ไร้คู่และไม่พร้อมจะมีคู่

ส่วนคนที่ปฏิเสธการมีคู่โดยสิ้นเชิงเรียกว่า 'คนสันโดษ'สันโดษในที่นี้เป็นคนละความหมายกับทางพุทธศาสนา

สันโดษที่ผมหมายถึงนั้นเป็นความหมายด้านลบ คือการพอใจที่จะอยู่คนเดียวแบบไร้คู่ครองโดยตัวเองไม่ได้มีความสุขอย่างแท้จริง อย่างที่เคยได้ยินบ่อยๆ ว่าเป็นการปลอบใจตัวเองของคนโสด ที่มักจะบอกใครๆ ว่ามีความสุขดี แต่ก็แอบเศร้าเวลาอยู่คนเดียว คนประเภทนี้จะเอาแต่ใจตัวเองอยู่ ภายนอกดูเหมือนคนโสดธรรมดา แต่จะมีทัศนะคติด้านลบกับการมีคู่ครอง เป็นคนโสดแบบแค่นๆ

และผมก็เลยคิดว่า คนที่บอกว่ามีความสุขกับชีวิตโสดอยู่ทุกวันๆ นั้นเขาเข้าใจหรือไม่ว่าเป็นความโสดหรือความสันโดษกันแน่ ถ้าให้ผมทาย ร้อยละ 90 กว่าเป็นคนสันโดษ ส่วนที่เหลือเป็นคนโสดจริงๆ เป็นคนโสดที่น่าจะไม่โสด ถ้าผมเห็นคนโสดจริงๆ อย่างที่ว่านี่ละก็-ก็คงหวั่นไหวได้เหมือนกัน หรือใครจะค้านครับ?

ทีนี้เราก็ยิ้มรับชีวิตโสดของเราได้ซะที ผมเห็นภาพคนโสดเดินไปก็ยิ้มไป มันน่าดูนะครับ ว่าไหม? ไม่ได้บ้า คนโสดไม่จำเป็นต้องเดินหน้าเศร้า ก็คนมันมีความสุข คนมีแฟนเขายังเดินยิ้มกันได้ แล้วทำไมคนโสดจะเดินยิ้มไม่ได้

ผมคงไม่แปลกใจที่เห็นหนุ่มโสดคนหนึ่งและสาวโสดอีกคนหนึ่งยิ้มให้กันและกันโดยไม่ตั้งใจ แล้วกลับกลายเป็นความตั้งใจขึ้นมา ผมคงทำได้แค่บรรยายภาพ แต่ความรู้สึก ต้องเป็นคุณเท่านั้นที่จะต้องไปสัมผัสด้วยตัวเอง

แต่ขั้นแรกต้องเป็นคนโสดให้ได้ซะก่อน!

เพลงไทยแนว comedy tragedy

2007-03-20T22:52:00.001+07:00

ผมขำ-ขำโฆษณาที่นำเด็กหนุ่มหน้าตาเหมือนเด็กเรียนและไม่น่าจะเป็นที่ต้องตาของสาวๆ เท่าไรนัก มาเป็นนักร้องในมิวสิควีดีโอที่ถ้าใครได้ดูและฟังก็จะต้องนึกไปถึงมิวสิควีดีโอเพลง 'I Need Somebody' ของ 'บี้ เดอะ สตาร์' อย่างแน่นอน

ผมขำกว่า-ขำพี่ที่ทำงานของแฟนผม เธอชื่อ 'นก' บ้านพี่นกแกติดตั้งเคเบิลทีวีจึงมีช่องให้เลือกดูเลือกชมมาก-มากจนจำไม่ได้ว่าช่องไหนเป็นช่องไหน สถานการณ์แบบนี้พอเข้าใจ มันเยอะเสียจนไม่รู้ว่าจะดูอะไรดี แป้นเปลี่ยนช่องอยู่ในมือก็ได้แต่กดไล่ช่องไปเรื่อยๆ ตั้งแต่ช่องฟรีทีวี ช่องหนัง ช่องสารคดี ช่องการเรียนการศึกษา ช่องข่าว และช่องมิวสิควีดีโอ พี่นกบังเอิญเปลี่ยนช่องเจอ พระเอกมิวสิค(โฆษณา) กำลังเต้นและพ่นเนื้อเพลงตามจังหวะ และตัวอักษรด้านล่างจอเปลี่ยนสีไปตามคำที่นักร้องหนุ่มคนนั้นครวญเพลงออกมาเหมือนคาราโอเกะ ด้วยท่าทีที่สุดแสนมั่นใจในความหล่อเหลา เธอหลงคิดไปว่านี่คือมิวสิควีดีโอของนักร้องหน้าใหม่จริงๆ

ในนาทีนั้นพี่นกคงคิดบ่นอยู่ในใจแต่เพียงผู้เดียว แต่หลังจากรู้ว่าเป็นโฆษณาที่ทำเพื่อล้อเลียนจึงได้เอ่ยวาจากับแฟนผมทำนองว่า ก็รู้สึกขัดใจอยู่เหมือนกันที่เห็นนักร้องคนนี้เลียนแบบทั้งเพลงและมิวสิควีดีโอของนักร้องคนดังไม่พอ หน้าตาก็ไม่ดีแถมเต้นไม่พร้อมกันอีก มาเป็นนักร้องได้ยังไงกัน!

แต่ผมเศร้าที่สุด-เศร้ากับมาตรฐานวงการเพลงไทย พี่นกเชื่อว่านั่นคือนักร้องหน้าใหม่จริงๆ ที่มีผลงานวางขายตามแผงทั่วไป และถึงแม้ว่าจะเธอจะรู้สึกขัดแย้งอยู่ในใจแต่เธอก็เชื่อ

เรื่องการเลียนแบบทำนอง มิวสิควีดีโอ หรือแม้แต่การแต่งกายของวงการนักร้องไทยนั้นมีให้เห็นอยู่ตลอดตั้งแต่เริ่มมีเพลงไทยสากลเลยก็ว่าได้ โดยมากจะเลียนมาจากเพลงสากล เพราะคนที่เลียนแบบคงคิดว่ากลุ่มคนฟังเพลงไทยสากลที่จะทำตลาดด้วยนั้น คงไม่รู้จักเพลงเหล่านั้น และคงไม่ใช่เพลงที่กลุ่มคนเหล่านั้นจะซื้อหามาฟัง และอีกเหตุผลก็เป็นเพราะว่ากลุ่มคนฟังเพลงสากลยังน้อยกว่าปัจจุบันมากๆ

เกือบ 10 ปีก่อน ผมบังเอิญได้อ่านนิตยสาร POP เป็นหนังสือเกี่ยวกับวงการเพลงสากล ไปเจอคอลัมน์หนึ่งซึ่งจะจับผิดเพลงไทยเป็นประจำทุกเดือนและเดือนละหลายเพลงด้วย ว่าเพลงเหล่านั้นได้ลอกเลียนแบบมาจากเพลงอะไร ของใคร และเลียนแบบท่อนไหนอย่างไร ไม่น่าเชื่อว่ามันจะมีจำนวนมากถึงขนาดสร้างเป็นคอลัมน์ในนิตยสารประจำเดือนได้จนได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง

เมื่อกระแส 'อัลเทอร์เนทีฟ' ก่อตัวในวงการเพลงบ้านเราโดยผ่านกระบวนการ Fat Radio และ Fat Festival จนกลายพันธุ์มาเป็นกระแส 'อินดี้' และลงท้ายที่กระแส 'เด็กแนว' ที่แสดงออกทางการแต่งกายเสียมากกว่าความสามารถทางดนตรี

ส่วนดนตรีกระแสหลักก็ต้องต่อสู้และรับมือกับกระแสอินดี้ที่รุนแรงมากกว่ากระแสอัลเทอร์เนทีฟหลายเท่าตัว เป็นที่มาให้เกิดรายการ 'เรียลลิตี้' เพื่อสร้างศิลปินหน้าใหม่ขึ้นมาโดยมีกลุ่มคนฟังที่พร้อมเป็นเบาะรองรับเพื่อประกันความเสี่ยงของค่ายเพลงที่อาจจะเจ็บตัวและขาดทุนเพราะคุณภาพของตัวนักร้องเองที่อาจจะยังไม่ได้มาตรฐาน

โดยที่ภาพด้านลบของวงการเพลงไทยที่มักจะเลียนแบบส่วนใดส่วนหนึ่งของเพลงสากลหรือแม้แต่เพลงไทยด้วยกันเองก็ยังไม่ได้เลือนหายไปกับกาลเวลาเลย

ดูเหมือนว่าวงการเพลงบ้านเรากำลังเข้าสู่ยุคมืดอีกครั้ง

The Messengers ผู้ส่งสารลูกโซ่

2007-03-10T01:29:00.000+07:00

ผมยังคิดว่าหนังจะมีเรื่องราวต่อไปอีกสักครึ่งชั่วโมงแต่แล้วหนังก็จบลง และยังนิยามไม่ได้ว่าใครกันแน่ที่เป็น The Messengers อย่างชื่อที่ตั้งไว้

ที่ผมคิดอย่างนั้นไม่ใช่ว่าหนังทิ้งปมหรือฉากชวนฉงนให้คิดต่อเหมือนอย่างหนังผีเรื่องอื่นๆ เป็น แต่เพราะว่าหนังจบอย่างง่ายดายและไม่มีฉากชนิดที่ว่านี้อยู่เลย

ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้คาดหวังอะไรจากหนังเรื่องนี้ นอกจากความน่าสะพรึงกลัวของบรรยากาศที่พี่น้องตระกูลแปงค์จะนำมาป้อนให้ แต่ผมก็ผิดหวังกับหนังเรื่องนี้อยู่ดี ในแง่ของความน่ากลัวหรือสยดสยองนั้นยังทำให้รู้สึกถึงอารมณ์นั้นไม่ได้ ยิ่งเนื้อเรื่องเป็นเรื่องราวของอาถรรพ์บ้านผีสิงธรรมดาๆ ยิ่งทำให้น่าผิดหวังมากขึ้นไปอีก

แต่ถ้าเรามองข้ามเรื่องนั้นไปแล้วหันมาคิดทบทวนเรื่องราวที่หนังต้องการจะสื่อสารว่าคืออะไร ซึ่งสิ่งที่ผมได้จากหนังเรื่องนี้นั้น เป็นสิ่งที่เกินกว่าความคาดคิดว่าจะได้จากหนังผี(ที่ไม่น่ากลัว)เรื่องนี้

ตัวหนังนั้นมีภาพลักษณ์ของหนังผีเคลือบอยู่บางๆ เท่านั้น แต่แท้จริงมีความเป็นหนังชีวิตครอบครัวอยู่มากกว่า หนังกล่าวถึงปัญหาครอบครัว โดยในที่นี้เป็นครอบครัวชาวอเมริกันทั้งที่ใช้ชีวิตในเมืองและชนบท โดยเน้นไปที่ปัญหาภายในครอบครัวมากกว่าปัญหาที่มาจากข้างนอก

ครอบครัวที่เคยอาศัยบ้านนี้มาก่อนเป็นตัวแทนของครอบครัวในชนบทซึ่งมีปัญหาภายในครอบครัวและต้องการแก้ปัญหาโดยการแยกทางของภรรยาซึ่งสามีนั้นไม่ยินยอมจึงทำให้เกิดโศกนาฏกรรมและกลายเป็นวิญญาณอันเคียดแค้นและโศกเศร้าเวียนวนอยู่ภายในบ้านหลังนี้

ครอบครัวที่เพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่นั้นเป็นตัวแทนของครอบครัวในเมืองที่คิดว่าสภาพแวดล้อมในเมืองนั้นเป็นสาเหตุของปัญหาครอบครัว จึงแก้ปัญหาด้วยการย้ายถิ่นที่อยู่ให้ห่างออกจากตัวเมืองมาอยู่กันในชนบทโดยหวังว่า การย้ายมาอยู่ในที่แบบนี้จะทำให้อะไรๆ เปลี่ยนไปและมันจะให้ชีวิตใหม่สำหรับครอบครัว

บทเรียนจากทั้งสองครอบครัวนั้นคือ ไม่มีใครสนใจว่าแท้จริงแล้วต้นตอของปัญหาต่างๆ ในครอบครัวนั้นคืออะไร พวกเขาทั้งสองครอบครัวต่างหาข้ออ้างให้กับตัวเองโดยเฉพาะพวกผู้ใหญ่ ซึ่งหากมองถี่ถ้วนแล้วปัญหาครอบครัวส่วนใหญ่นั้นเกิดจากภายในครอบครัวนั่นเอง

ถ้าจะให้สรุปแล้วปัญหาของครอบครัวนั้นก็มาจากความไม่เข้าใจกัน หรือเข้าใจกันผิดๆ ซึ่งเกิดมาจากการไม่รับฟังซึ่งกันและกันต่างคนต่างมีเหตุผลของตนที่จะพูดจนไม่มีใครฟังใคร อาจดูเหมือนว่าปัญหาน่าจะถูกกำจัดไปได้โดยง่าย แต่ในทางปฏิบัตินั้นไม่ง่าย เด็กเมื่อเติบโตขึ้นจะมีช่องว่างระหว่างพ่อแม่ทุกคน เนื่องจะอยู่ในโลกส่วนตัวมากขึ้น เมื่อมีสังคมที่โรงเรียนก็มักจะอยู่กับเพื่อนๆมากขึ้น มากจนอาจกล่าวแบบติดตลกได้ว่า

"ถ้าอยากรู้จักลูกของตัวเองให้มากขึ้น ก็ต้องทำความรู้จักเพื่อนของลูกให้มากขึ้น" ซึ่งทุกวันนี้ก็เริ่มจะเป็นจริงอย่างคำที่ว่านี้ขึ้นทุกทีๆ

ผีในหนังก็เปรียบเหมือนช่องว่างระหว่างพ่อแม่กับลูก ซึ่งช่องว่างนี้หากกว้างขึ้นจะนำพาความไม่เข้าใจจนไปถึงน้ำพาสิ่งเลวร้ายมาสู่ลูกๆ และสุดท้ายอาจทำให้ครอบครัวแตกสลายได้อย่างไม่น่าเชื่อ

จะเห็นได้จากตอนที่ 'เจส' ลูกสาวคนโตบอกเล่าสิ่งที่ได้เห็นมา ความน่าสยดสยองที่ได้เผชิญ จนกลายเป็นอาการทางกายอย่างเห็นได้ชัด แต่พ่อแม่กลับลงความเห็นว่าเป็นเพียงเรื่องตบตาของเจสเพื่อหวังจะได้กลับไปอยู่ในเมืองเหมือนเดิม

พ่อกับแม่ของเจสจึงตั้งแง่กับเจส แทนที่จะพูดจา รับฟัง และเข้าใจเจส เพราะอย่างน้อยก็เป็นสิ่งที่เธอในฐานะลูกคนหนึ่งได้แสดงออกมา นี่เป็นสาเหตุหลักของปัญหาครอบครัวที่มีลูกซึ่งอยู่ในวัยกำลังโตเช่นนี้ จนกว่าความจริงเผยออกมาจึงได้ความกระจ่าง

ซึ่งหนังก็ได้เสนอวิธีแก้ปัญหาช่องว่างนี้ไว้ในฉากที่ เจสกำลังถูก 'เบอร์เวลล์' ซึ่งเป็น 'คนนอกครอบครัว' ดึงลงไปในบ่อซึ่งเต็มไปด้วยโคลนตรมสีดำที่มีแต่วิญญาณและความตาย เบอร์เวลล์เป็นคนงานรับจ้างในไร่ที่คลุ้มคลั่งและได้ทราบในภายหลังว่าเขาเกี่ยวพันกับเหตุการณ์โศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นที่บ้านหลังนี้ในอดีต

ด้วยแรงของพ่อก็ยังไม่สามารถฉุดเจสขึ้นมาจากหลุมบ่อนั้นได้ ฉับพลันแม่ของเจสก็มาช่วยดึงอีกแรงจึงทำให้เจสหลุดพ้นจากเงื้อมือของ 'คนนอกครอบครัว' ที่กำลังดึงเธอสู่ความหายนะได้สำเร็จ การรับฟังและยอมรับความเป็นไปของลูกจากทั้งพ่อแม่จะช่วยลดปัญหาได้

ส่วน 'เบน' น้องชายของเจสนั้นยังอายุน้อยเกินกว่าจะรับรู้ถึงความกลัวผีอย่างที่เจสได้รับ แต่เมื่อเด็กชายคนนี้เติบโตขึ้นความทรงจำเกี่ยวกับผี หรือในที่นี้ก็คือตัวแทนของสิ่งที่ไม่ดีทั้งหลายที่พ่อแม่ได้กระทำไว้ก็จะส่งผ่านตัวเด็กที่กำลังเรียนรู้และเลียนแบบสิ่งต่างๆ ที่ได้เห็นและสัมผัสจากรอบตัว จนโตเป็นผู้ใหญ่และอย่างไม่ตั้งใจเขาจะส่งต่อสิ่งที่เขามีอยู่นั้นไปยังคนรุ่นต่อไป

แล้วผมก็เกิดความคิดเกี่ยวกับนิยาม The Messengers ขึ้นมาทันใด หนึ่งในนั้นก็มีคุณกับผมรวมอยู่ด้วย

ถึงเวลาเปลี่ยนแปลง

2007-02-17T22:16:00.000+07:00

มันต้องมีบ้างแหละที่รู้สึกเบื่อ เบื่ออะไรก็ไม่รู้บอกไม่ถูกเหมือนกัน อาการเบื่อมันเป็นอย่างนั้น ถึงจะลองเปลี่ยนไปทำอย่างอื่นที่ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าแล้ว แต่มันก็ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น แล้วจะทำอะไร?

ไม่อยากนอนเพราะเพิ่งจะตื่น ไม่อยากคิดและเขียนเพราะอยากพักสมองบ้าง ไม่อยากเล่นเกมส์เพราะเสียเวลาไปเปล่าๆ ไม่อยากออกไปข้างนอก ไม่อยากดูโทรทัศน์ ไม่อยากนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ ไม่อยาก ฯลฯ

ทั้งหมดนั้นลองมาหมดแล้วแต่ก็ยังรู้สึกว่าน่าจะมีอะไรทำที่ดีกว่านั้น ถ้าอย่างนั้นลองทำสิ่งที่จำเป็นต้องทำก่อน เริ่มจากเข้าห้องน้ำ อาบน้ำ ซักผ้า จัดห้องให้ดูเป็นระเบียบเพื่อสร้างบรรยากาศของการเขียนด้วยปากกาและกระดาษดูบ้าง เดินไปซื้อหลอดไฟที่หน้าปากซอยมาเปลี่ยนหลอดที่เสีย เริ่มเกิดความรู้สึกดีๆ ขึ้นบ้างที่รู้ว่าตอนนี้อยากนั่งพัก

เริ่มมีความอยากเขียนขึ้นมาเล็กน้อย แล้วจริงๆ ผมเบื่ออะไรกันแน่?

ผมคิดว่าจริงๆ แล้วผมอาจจะเบื่อตัวเองก็ได้ เป็นระยะเวลาหนึ่งแล้วที่ผมคิดจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ชีวิตดีขึ้นไม่ว่าด้านการงานทั้งของบริษัทและงานส่วนตัวที่มีความตั้งใจจะทำให้สำเร็จ ด้านสุขภาพที่ตั้งใจจะออกกำลังกายทุกวันอย่างสม่ำเสมอและต้องกินอาหารเช้าทุกวัน ผลเปลี่ยนแปลงอย่างหน้ามือเป็นหลังมือทันที ตื่นแต่เช้าออกไปวิ่ง กลับเข้ามากินข้าว ออกไปทำงาน กลับมานอนไม่เกินเที่ยงคืน

ทำอย่างนี้อยู่ได้ไม่กี่วัน มันก็ค่อยๆ กลับไปสู่พฤติกรรมเดิม เรื่องการงานของบริษัทยังไม่น่าเป็นห่วงเท่าไรนัก สิ่งที่น่าเป็นห่วงคืองานส่วนตัวที่มีโครงการมากมายแต่ยังไม่เริ่มลงมืออย่างเป็นชิ้นเป็นอันเสียที ทำโน้นนิดนี่หน่อยจึงไม่ปะติดปะต่อทำให้งานล่าช้า เรื่องสุขภาพยังนอนดึกอยู่เหมือนเดิม ถึงเวลาตื่นจึงตื่นสาย ตื่นแล้วยังนอนต่อจึงต้องอดอาหารเช้าไปทำงาน ซึ่งถ้าเป็นอย่างนี้อาจจะมีผลเสียต่องานที่บริษัทได้ในภายภาคหน้า

อาการที่ผมเบื่อมันคงเป็นจุดอิ่มตัวของการให้อภัยตัวเอง เอือมระอากับตัวเองเต็มทีแล้ว แต่นี่เพราะว่าเป็นตัวเองจึงไม่หลุดปากสบถเป็นคำด่า ไม่ไหวอีกแล้วถึงเวลาที่ผมต้องเปลี่ยนแปลง

จึงเป็นที่มาในการของทฤษฎีการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่จากสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ก่อน แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะเปลี่ยนแปลงได้จริงหรือไม่ คงต้องลองดูกันไป

สิ่งเล็กๆ ที่ผมเปลี่ยนคือ ที่วางกระเป๋าสตางค์และของในแต่ละวันที่ได้มา เช่น ใบปลิวหรือจดหมาย เอามาวงไว้บนโต๊ะคอมพิวเตอร์แทน เพื่อมันจะทำให้โต๊ะเขียนหนังสือไม่รก ทำให้น่านั่งเขียนมากขึ้นกว่าเดิม ซึ่งก่อนหน้านี้ผมไม่ได้เขียนงานด้วยปากกาและกระดาษ ต่อไปนี้ก็คงต้องเขียนด้วยอุปกรณ์พื้นฐานทั้งสองนี้ ถ้าอย่างนั้นแล้วผมก็ไม่จำเป็นต้องเปิดคอมพิวเตอร์และนั่งอยู่ข้างหน้ามันจนตีสองตีสาม ผมก็จะไม่นอนดึก เมื่อไม่นอนดึกผมก็จะไม่...ฯลฯ และมันก็จะกลายเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่

จากสิ่งเล็กๆ ที่ผมเปลี่ยนจะเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ได้หรือไม่นั้นมันขึ้นกับใจผมและผมก็คิดว่ามันน่าจะมาจากการกระทำที่เคยชินอีกอย่างหนึ่งด้วย

ถ้าผมคิดจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ได้ไปตลอดทุกวันๆ ผมจะต้องทำทุกวันจนเป็นนิสัย ผมจึงเลือกที่จะเริ่มต้นเปลี่ยนที่วางกระเป๋าสตางค์และสิ่งของสัพเพเหระเหล่านั้น เพราะผมทำมันอย่างนั้นทุกวันๆ

How to comment: เม้นอย่างไรแบบไม่เม้ม

2007-02-13T00:58:00.000+07:00

มีหลายคนที่ไม่เคยใช้ blogspot บอกมาทางเมลว่า มีปัญหากับการลงความคิดเห็น ผมจะอธิบายให้เข้าใจง่ายๆ 3 ขั้นตอน

ขั้นแรกเมื่ออ่านจบจะเห็นคำว่า Comment อยู่ตรงท้ายของข้อความ กดไปเลย

ต่อมาจะมีหน้าต่างเล็กๆ ขึ้นมา อย่าตกใจอย่าเพิ่งไปปิดมัน ในนั้นจะมีทั้งความเห็นเก่าๆ และช่องสำหรับให้ใส่ความเห็นใหม่

และสุดท้ายซึ่งสำคัญที่สุด ให้เลือก other สำหรับคนที่เขียนอยู่ที่อื่นหรือถ้าไม่ได้เขียนก็ใส่แต่ชื่อไว้ก็ได้ไม่จำเป็นต้องใส่ให้ครบ หรือถ้าไม่ประสงค์จะออกนามก็เลือก Anonymous

แล้วกด publish your comment เป็นอันเสร็จการแสดงความเห็น

ข้อแนะนำ ก่อนกด publish your comment ให้ copy ตัวหนังสือความเห็นที่เราเขียนไปไว้ก่อนหากเกิดความผิดพลาดอะไรขึ้นมาจะได้ไม่ต้องพิมพ์กันใหม่

Tag Reflection

2007-02-02T22:16:00.000+07:00

ได้ยินคำว่า tag blog มาก่อนหน้านี้เกือบเดือนเห็นจะได้ ซึ่งก็ไม่แน่ใจว่าจริงๆ แล้วมันคืออะไร จนเมื่อบังเอิญเปิดบล็อกของน้องก้าน แล้วเจอชื่อเราอยู่ข้างท้ายกับอีกสองชื่อ จึงเข้าใจในทันทีว่า tag blog มีที่ไปที่มาอย่างไร

ปัญหาที่ตามมาคือไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรลงไป และควรจะเขียนอย่างไร จนเมื่อได้อ่าน Tag Victim จึงเข้าใจและคิดว่าพอจะเขียน tag กับเขาได้บ้าง เริ่มกันเลยแล้วกัน

ข้อแรก
นอกจากที่บ้านคงยังไม่มีใครหรือน้อยคนที่จะรู้ว่า เราเคยอยากเรียนวิศวะมากๆ ตอน ม.3 ตั้งใจว่าจะไม่เรียนต่อม.4 และไปสอบเข้าเทคโนพระจอมเกล้าพระนครเหนือเพื่อเรียนปวช.ทางสายช่างโดยตรง แต่ก็สอบไม่ติด จึงต้องจำใจเรียนร.ร.เดิม (รร.มัธยมวัดมกุฏกษัตริย์) การเรียน ม.4 นี้ทำให้ความคิดของเราเปลี่ยนไปเป็นคนละคน และไม่คิดอยากกลับไปเรียนวิศวะอีกแต่ก็ได้เรียนจนได้ ตอนกลางวันอยู่ที่โรงเรียนมีเพื่อน กลับบ้านต้องขึ้นห้องทำการบ้านอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนทุกวัน ตอนนั้นอยู่บ้านอาที่เคี่ยวเข็ญให้อ่านหนังสือทุกวัน แต่พออยู่ในห้องคนเดียวเราใช้หนังสือการ์ตูน (คินดะอิจิ, โคนัน, โจโจ้ล่าข้ามศตวรรษ ฯลฯ) นิตยสาร (a day) และวิทยุ ([V]FM จนเป็น Fat Radio, ถามมาซิจ๊ะโดน, หนังหน้าไมค์) เป็นเพื่อน ส่วนหนังสือเรียนก็วางอยู่ในบนชั้นของมันไม่ค่อยได้เปิดผ่านสายตาเท่าไร จากคนชอบอ่านจึงกลายเป็นคนอยากเขียน ทำงานด้านการเขียนมาจนถึงวันนี้

ข้อต่อไป
ตอนที่เราเด็กๆ ยังไม่ประสีประสา คงเห็นว่าไอน้ำที่ลอยขึ้นเหนือน้ำนั้นล่องลอยไปมาเหมือนปุยเมฆจึงอยากจะคว้าเอามาเล่น ใช้มือทั้งสองจุ่มลงไปในน้ำร้อนที่ตั้งทิ้งไว้จนเป็นแผลพุพองทั้งสองข้าง แต่เมื่อโตขึ้นกลับไม่เห็นร่องรอยของบาดแผล เราไม่ได้นึกถึงเหตุการณ์นี้มานานมากแล้วจนเมื่อได้รับ tag และต้องคิดและเขียนเรื่องของตัวเองนี่แหละ

ข้อกลาง
เป็นคนที่ไม่เคยนึกจะดูหนังรักโรแมนติกเลยให้ตายสิ ไม่ใช่ว่าไม่ชอบ แต่ดูแล้วมักจะซึ้งจนเกิดเหตุ บ่อน้ำตาตื้นเขินขึ้นมาทันทีทันใด แต่ถ้ามีคนชวนไปดูก็ไปนะ หนังอีกประเภทที่ทำให้ต่อมน้ำตาทำงานได้ก็พวกหนังที่มีอารมณ์ฮึกเหิมเหมือนมีอะไรไม่รู้มากระจุกตรงคอ หรือแม้แต่โฆษณาเทิดพระเกียรติก็ทำให้น้ำตาลไหลเอาง่ายๆเลย เสียน้ำตาให้กับหนังพวกนี้บ่อยกว่าเรื่องชีวิตตัวเองเสียอีก ถ้าให้นึกว่าร้องไห้ครั้งล่าสุดเมื่อไรคงต้องย้อนไปเกือบ 20 ปีล่ะมั้ง จำไม่ได้แล้ว จริงๆ

ข้อรองสุดท้าย
เราเป็นอาการที่เรียกว่า 'เพลงเดิมซ้ำๆ ซินโดรม' มีอาการฟังเพลงเดิมได้เป็นร้อยๆ ครั้งเปิดวนไปวนมา ให้มัน Repeat One อยู่อย่างนั้นโดยไม่รู้สึกเบื่อหน่าย มันก็ช่วยให้มีสมาธิได้ด้วยเหมือนกัน ตอนที่เขียน tag นี้อยู่นี้เพลง Bad Day ของ Daniel Powter ก็วนซ้ำอยู่ บางทีก็ไม่ได้ฟังเพลงหรอก เพียงแต่ว่าความรู้สึกรวม แล้วมันคล้ายเพลงที่เปิดไม่ใช่เนื้อหาที่คล้ายแต่เป็นดนตรีมากกว่าที่สร้างความรู้สึกขึ้น หรือว่าชอบเพลงไหนมากเป็นพิเศษในเวลานั้นก็จะเปิดวน ตอนที่ยังใช้ winamp ฟังเพลงนั้น เพลงที่ทำให้เกิดอาการเท่าที่จำได้ก็เช่น 'วันที่ฉันป่วย' ของArmchair, 'Just a Little Bit' ของLimousine ฯลฯ แต่พอเปลี่ยนมาใช้ iTune ฟังเพลงมันก็กลายพันธุ์เป็น 'อัลบั้มเดิมซ้ำๆ ซินโดรม' อัลบั้มที่ทำให้เกิดอาการก็เช่น 20 ปีเบิร์ดกับฮาร์ท, แดดส่อง:moderndog, Beautiful Ride:ปาล์มมี่ เป็นต้น

ข้อสุดท้าย
เรารู้สึกว่า การเขียนเรื่องของตัวเราเองนั้นยากกว่าเขียนเรื่องสั้นหรือเรื่องคนอื่น เนื่องจาก tag นี้ใช้เวลาในการเขียนนานมาก หรือเพราะว่า เรารู้จักตัวเองน้อยไป

the next tag blogs are
wichstandup wichstandup wichstandup wichstandup wichstandup

อดีตไม่เคยจากเราไป

2007-01-30T21:55:00.000+07:00

นักเรียนม.ปลาย สองคนคุยกันเรื่อง เนื้อหาวิชาที่จะต้องสอบในวันพรุ่งนี้ เด็กคนที่ใส่แว่นตัวเล็กเตี้ยหวั่นใจว่า ตนเองจะอ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง แม้แต่หนังสือการ์ตูนที่อยู่ในมือ พร้อมกำหนังสือในมือแน่นและชูให้เพื่อนชายอีกคนดู แล้วหนังสือสอบวิชาชีววิทยาจะรู้เรื่องได้อย่างไร

ด้วยเพราะว่ากำลัง 'เพ้อ' ถึงสาวต่างโรงเรียนที่บังเอิญเจอกันระหว่างทางไปโรงเรียน ความที่เป็นโรงเรียนชายล้วนจึงตื่นเต้นกับเรื่องนี้เป็นพิเศษ จนเก็บมาคิดเป็นอารมณ์และยากจะถอนมันออกจากจิตใจได้ ที่เข้าใจดีเพราะผมเองเคยประสบชะตากรรมเดียวกับเด็กแว่นตัวเล็กเตี้ยคนนั้น

ทั้งที่ผมไม่เคยคิดถึงความรู้สึกนี้อีกเลย ตั้งแต่ที่หญิงสาวคนนั้นทำให้ผมรู้สึก แต่เมื่อได้ยินเด็กสองคนคุยกันประโยคสองประโยคกลับทำให้ความรู้สึกนี้แจ่มชัดขึ้นในจิตใจของผมได้อย่างไม่น่าเชื่อ

อดีตมักเวียนวนอยู่รอบๆ ตัวเราและมันคอยหาทางเข้าสู่ความคิดของเราตลอดเวลา ถ้าเราอนุญาต

อีกครั้งหนึ่ง ผมเป็นผู้ที่ทำให้อดีตของใครบางคนกลับเข้าสู่เจ้าของอดีตนั้น

ในงาน 45 ปีวรรณศิลป์ จุฬาฯ จัดขึ้นที่สวนสันติชัยปราการ ถนนพระอาทิตย์ ผมวางแผนล่วงหน้าตั้งแต่รู้ข่าวว่าจะนำหนังสือทำมือของผมไปวางขาย เพราะงานประเภทนี้ไม่ได้จัดขึ้นบ่อย และหนังสือทำมือก็ไม่ได้ขายได้ตามตลาดเปิดท้ายขายของทั่วไป จึงหวังว่าคงมีโอกาสที่ผู้อ่านจะเดินโฉบไปมาอยู่ในงานบ้าง และคงคนซื้อติดมือกลับไปบ้าง

ลูกค้าคนหนึ่งดูจากลักษณะภายนอกก็พอจะรู้ว่ามีอายุมากกว่าผมมาก เขาชวนผมพูดคุยและถามไถ่ถึงเหตุผลที่ผมมานั่งแบกะดินขายหนังสือแบบนี้ ในตอนหลังผมรู้ว่า อันที่จริงเขาก็เขียนเรื่องสั้นเช่นเดียวกับผมและเมื่อเขาเห็นผมจึงสะท้อนใจเขา เมื่อครั้งที่เขายังเป็นวัยรุ่นหนุ่มเช่นผมเขาก็เป็นเช่นเดียวกับผม

อดีตของเขาสั่งให้เขาสนใจผม

หากว่าเขาไม่เห็นผมกำลังวางหนังสือขายอย่างนั้น เขาเองก็คงไม่คิดช่วย ถึงเขาคิดจะช่วยแต่ก็คงไม่ได้พยายามเสาะหานักเขียนมือใหม่เพื่อช่วยแน่นอน นอกจากนักเขียนมือใหม่คนนั้นจะมาขอความช่วยเหลือ เขาจึงจะช่วย

เป็นเพราะอดีตของเขาเป็นตัวผลักให้เขาปฏิบัติต่อผมเช่นนั้น

อดีตของเราไม่เพียงแฝงอยู่ในการกระทำของคนเท่านั้น จริงๆ แล้วผมคิดว่ามันแฝงอยู่ในทุกสิ่งที่เราเข้าไปเกี่ยวข้องเป็นระยะเวลานานๆ อยู่ในสิ่งที่เป็นรูปธรรมทุกสิ่งและสิ่งที่เป็นนามธรรมทุกความหมาย

ดนตรี ภาพยนตร์ หนังสือ โปสการ์ด สิ่งของต่างๆ ที่เป็นความทรงจำ สถานที่ หรือ ชื่อคนบางชื่อ เหล่านี้อาจจะไม่น่าสงสัยว่าทำไมอดีตเราจึงแฝงตัวอยู่ในนั้นได้ และเชื่อว่าทุกคนก็น่าจะมีประสบการณ์เกี่ยวกับอดีตแฝงอยู่ในสิ่งเหล่านี้ ฟังเพลงนี้แล้วนึกถึงตอนนั้นตอนนี้ ดูหนังเรื่องนี้แล้วนึกถึงช่วงชีวิตนั้นๆ ตามแต่ประสบการณ์ของแต่ละคน ฯลฯ

นอกจากสิ่งเหล่านี้แล้ว 'กลิ่น' เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่นึกได้ว่าอดีตก็สามารถแฝงตัวอยู่ได้ จากประสบการณ์ส่วนตัวของผมเอง เมื่อครั้งยังเด็กตอนที่อยู่ต่างจังหวัด ผมชอบขี่จักรยานเล่นในยามเย็นตะลอนๆ ไปทั่ว และกลิ่นที่โชยมาเตะจมูกทุกครั้งคือกลิ่นเผาถ่าน เมื่อเปลือกข้าวถูกเผาจะส่งกลิ่นไหม้ออกมาเป็นเอกลักษณ์ ซึ่งหากผมได้กลิ่นนี้จะนึกถึงเวลาโพล้เพล้ ท้องฟ้าสีส้มและใกล้มืดเต็มที

อดีตที่วนเวียนอยู่รอบตัวเรานั้นเป็นอดีตที่แสนหวานและอดีตที่ขื่นขม จะเป็นอะไรก็ขึ้นอยู่กับปัจจุบันที่เราใช้ว่าเราใช้มันอย่างไร เพราะเหล่านั้นมันจะกลายมาเป็นอดีตที่อยู่รอบๆ เราทั้งสิ้น สิ่งที่สำคัญกว่านั้นและน่าจะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ

ต้องไม่เสพติดอดีตไม่ว่ามันจะหอมหวานหรือฝาดขมสักปานใด

คนทำงาน

2007-01-27T23:02:00.000+07:00

คนที่ประสบความสำเร็จในการทำสิ่งใดๆ นั้น มาจากที่ผู้นั้นลงมือกระทำอย่างจริงจัง มุ่งมั่น ไม่ย่อท้อ มิใช่ความคิดหรือการวางแผนที่สมบูรณ์แบบตั้งแต่เริ่มต้น เพราะความคิดนั้นไม่ทำให้ถึงความสำเร็จแน่นอนถ้าไม่ได้ลงมือทำ การลงมือทำจะทำให้ได้ความคิดที่สมบูรณ์ขึ้นตามลำดับโดยมีประสบการณ์เป็นครูของความคิด

มันก็เป็นเรื่องเก่าๆ ที่พูดวนเล่าซ้ำกันไปมาหลายต่อหลายรอบแล้ว แต่คนประเภทที่คิดว่าตนเองนั้นมีความสามารถมากมายโดยวัดจากความคิดที่ตนคิดได้ก็ยังแพร่ขยายอยู่ โดยเฉพาะในสังคมที่ยึดถือชื่อเสียง ภาพลักษณ์ในแบบฉาบฉวยมากกว่าตัวผลงาน

ซึ่งจริงๆ คนประเภทนี้มีความคิดดีๆ และสร้างสรรค์อยู่มากมาย แต่กลับมีข้ออ้างให้ตนเองที่ไม่ได้ทำสิ่งเหล่านั้นสักที เช่น ไม่มีเวลา ไม่ได้เรียนมา ทำได้ไม่ดีเท่าความคิด รอไปก่อน ฯลฯ

จะต้องรอไปถึงเมื่อไรถ้าไม่ลงมือทำวันนั้นคงไม่มีทางมาถึงอย่างแน่นอน

วิธีง่ายๆ ที่ใช้เตือนตนเอง ให้ดูว่าในวันๆ หนึ่งเราใช้เวลาไปกับเรื่องอะไรมากเป็นพิเศษ วันๆ หนึ่ง เราทำอะไรขึ้นมาบ้าง และเราได้รับอะไรบ้าง เราเป็นอย่างไรในหนึ่งวัน ผลระยะยาวของมันจะทำให้รู้ได้ว่าชีวิตเราทั้งชีวิตนั้นมีแนวโน้มเป็นอย่างไร จะประสบความสำเร็จหรือไม่อาจทำนายได้ในการใช้ชีวิตเพียงหนึ่งวัน

ส่วนความคิดนั้นมีไว้สำหรับประมวลผลสิ่งที่ได้ทำไปและกลับไปปรับปรุงแก้ไข การวางแผนอย่างเป็นขั้นเป็นตอนและออกมาอย่างเป็นรูปธรรม เพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดซ้ำและสามารถนำไปปฏิบัติได้ทันที

ความคิดมิได้มีไว้สำหรับการวาดวิมานในอากาศ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ควรวาด ควรวาดเพื่อเป็นกำลังใจในการต่อสู้กับอุปสรรคตรงหน้า ควรวาดเพื่อจะได้เห็นภาพแต่ไม่ควรติดอยู่แค่ภาพ

คนที่มีความคิดดีๆ มีอยู่เยอะ แต่น้อยคนที่จะลงมือทำ นี่คงเป็นคำตอบของคำถามที่ว่า 'ทำไมจึงมีคนประสบความสำเร็จน้อยกว่า?'

ต้นทุนของนิตยสาร

2007-01-17T20:04:00.000+07:00

เดินผ่านแผงหนังสือผมสังเกตเห็นหน้าปกนิตยสารหลายฉบับมีสินค้าและผลิตภัณฑ์เวียนกันขึ้นปก บางเล่มพอไปกันได้ไม่น่าเกลียด แต่ปกบางเล่มน่าจะเรียกว่าโปสเตอร์โฆษณาเสียมากกว่า หากเปิดเข้าไปในเล่มยังมีข้อความบรรยายความดีเลิศของผลิตภัณฑ์นั้นอีก นิตยสารที่เป็นที่นิยมจำนวนหน้าครึ่งหนึ่งต้องเสียให้กับโฆษณา ผมถามตัวเองว่าต้องซื้อโฆษณามานั่งอ่านด้วยเหรอ?

แน่นอนว่าคนลงทุนต้องการให้ขายโฆษณาได้เยอะๆ เพื่อเป็นทุนในการผลิต ส่วนบรรณาธิการต้องการส่งสารไปให้ถึงผู้อ่านอย่างที่ตัวเองต้องการ

แต่หากมีผลกำไรและรายได้เข้ามาเกี่ยวข้อง ก็จะทำให้ตัวนิตยสารมันบิดมันเพี้ยนไป หากพูด(เขียน) โจมตีสินค้าที่ลงโฆษณา ก็ต้องถูกตัดทอนแน่นอน ซึ่งบางครั้งการกระทำเยี่ยงนั้นอาจเป็นการทรยศต่อผู้อ่าน

การโฆษณาที่เป็นแบบผสมหรือที่เราเรียกว่าโฆษณาแฝง หรือ แอดเวอร์ฯ (advertorial) ที่จริงแล้วมีอยู่เกือบทุกวงการ ทั้งสื่อโทรทัศน์ ภาพยนตร์ ผมในฐานะผู้อ่านและผู้ชมก็พอยอมรับได้กับการแฝงโฆษณา หากไม่บดบังความเป็นเนื้อแท้ของสิ่งที่นำเสนอนั้น หรือไม่ดูว่าเป็นการขายตรงเกินไปนัก

แต่สำหรับนิตยสารซึ่งถือว่ามีการโฆษณาประเภทนี้อยู่มากที่สุดและมีแนวโน้มจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และไม่ได้อิงผลกำไรจากยอดขายมันจะทำให้เกิดผลเสียตามมากมากมาย

นอกจากผลข้างต้นแล้ว เรื่องคุณภาพของคนทำนิตยสารเอง งานที่ออกมาหากขาย(โฆษณา)ได้แต่ไร้คุณภาพก็ถือว่าประสบผลสำเร็จ แล้วคนคุณภาพในวงการนิตยสารก็จะค่อยๆหายไป ในเมื่อเราใช้เม็ดเงินเป็นตัววัดคุณภาพของนิตยสาร

แน่นอนว่าส่วนหนึ่งที่คนทำนิตยสารต้องการคือผลกำไรไม่ว่าจะจากผู้ซื้อหรือโฆษณา หากแต่จุดเริ่มต้นนั้นต่างกัน

เริ่มจากคุณภาพของงาน พิสูจน์ว่ามีผู้อ่านอย่างเหนียวแน่น เพื่อหวังกำไรจากยอดผู้อ่าน

กับเริ่มจากการขายโฆษณาโดยใช้เครดิตของเอเจนซี่และเซลล์ แน่นอนว่าหนังสือประเภทนี้จะมีหน้าโฆษณาอยู่มากกว่าครึ่ง

ตัวอย่างเช่นนิตยสาร a day เป็นนิตยสารที่เริ่มจากคุณภาพของงานและทำให้เป็นความสำเร็จทางธุรกิจได้ สังเกตได้ว่าเล่มแรกๆ แทบจะไม่มีโฆษณาในหน้ากระดาษ ยุคต่อมาเริ่มมีมากขึ้น ต่อมาเริ่มลามเข้าไปในเนื้อหา แล้วต่อไปจะเป็นอย่างไร?

นิตยสารหลายเล่มก็คล้ายๆ กับ a day ในยุคหลังๆ แต่ด้วยคุณภาพที่ไม่ถึงขั้น คือเริ่มจากการให้ขายโฆษณาด้วยเครดิตเพื่อให้ได้เงินมา ก่อนที่จะคำนึงถึงคุณภาพ ถ้าหากวันหนึ่งที่ทุนไม่นิยมมากเหมือนทุกวันนี้ นิตยสารหัวใหม่ที่ผุดขึ้นเต็มแผงคงมีคราวต้องผลุบลงรูไปอย่างแน่นอน

a day ก็ a day เหอะ! (นี่ไม่ได้แช่งนะ)

เรียบเรียงจากบทความ 'ต้นทุนของนิตยสาร' ในสเปซเขียนเมื่อ กุมภาพันธ์ 2549

นาฬิกาที่ปลุกด้วยความเงียบ

2007-01-16T20:39:00.000+07:00

ตรงเผ่ง!

ทุกวันเวลา 7.40 น. ผมจะตื่นขึ้นโดยไม่มีเสียงรบกวนหรือนาฬิกาปลุกใดๆ ทั้งสิ้น เป็นอย่างนี้มาเกือบเดือนเห็นจะได้

แรกตื่น แม้จะงัวเงียแต่ชั่วขณะที่ผมลืมตาขึ้น เรื่องเวลาตื่นที่ตรงกันทุกวันก็ผุดเข้ามาในหัวก่อนเรื่องปัสสาวะ-อุจาระ เช้าวันหนึ่งเพื่อพิสูจน์ผมรีบชะเง้อมองนาฬิกาที่อยู่บนโต๊ะเขียนหนังสือ มันบอกเวลาเหมือนเมื่อเช้าวานไม่มีผิด

แปลกตรงที่ผมเข้านอนแต่ละคืนในเวลาไม่ตรงกัน เที่ยงคืน ตีหนึ่ง ตีสามบ้างก็มี

ผมคิดว่าอาการนี้น่าจะเกิดจากความกังวลระหว่างนอน กังวลว่าตัวเองจะตื่นสายจนพลาดนัดสำคัญ ไปเรียนไม่ทัน หรือไปทำงานสาย ผมจึงทดลองโดยการตั้งนาฬิกาปลุกเพื่อรับประกันได้ว่าผมคงไม่ตื่นสายจนไปทำงานสายแน่นอน เพื่อลดความกังวลที่ว่านั่นให้กับตัวเองไปในตัวด้วย

ผมตั้งนาฬิกาปลุกไว้ที่เวลา 8.00 น. เพื่อทดสอบว่าผมจะไม่ตื่นเวลา 7.40 น. ด้วยความกังวลว่าจะไปสายอีกแล้ว

7.40 น. เช่นเคย ผมตื่นก่อนเสียงนาฬิกาปลุกดัง สมมุติฐานที่ตั้งไว้คงต้องพับเก็บไปและไม่สงสัยจะหาคำตอบว่าเป็นเพราะอะไร

เวลาเกือบเดือนผ่านไป

วันนี้ผมตื่น 7.40 น. เป็นครั้งแรกในรอบสองสามสัปดาห์ที่ผ่านมา เรื่องสมมุติฐานที่ผมพับเก็บไปถูกรื้อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง และเชื่อมั่นว่าสมมุติฐานของผมอาจเป็นจริง ไม่ใช่เพราะความกังวลเรื่องไปทำงานสาย หรือกลัวพลาดนัดสำคัญอย่างที่บอก แต่เป็นความคิดคำนึงถึงเรื่องการทดลองของผมเป็นสาเหตุ

และแน่นอนว่าก่อนหน้าที่ผมจะสังเกตและคิดเรื่องพิสูจน์สมมุติฐาน สาเหตุที่ผมตื่นตรงเวลาโดยไม่ต้องใช้นาฬิกาปลุกก็เพราะว่า จริงๆ แล้วมีความกังวลใจอยู่ลึกๆ นั่นเอง

จุดหมายมาเลเซีย มะละกา มาแบบเหนือเมฆ

2006-12-19T22:19:00.000+07:00

ที่นี่ ตอนนี้ เป็นเวลาตีหนึ่งครึ่งของวันใหม่แต่นาฬิกาที่กรุงเทพฯ บอกเวลาเพียงเที่ยงคืนครึ่ง ยังจำได้ดีว่าเที่ยงคืนครึ่งของเมื่อวาน(16 ธ.ค.) รู้สึกตื่นเต้นแค่ไหน เพราะพรุ่งนี้จะต้องเดินทางข้ามประเทศด้วยเครื่องบินเป็นครั้งแรกในชีวิต ข่มตานอนแทบไม่หลับ

รุ่งขึ้นในวันเดินทาง นาฬิการ่างกายปลุกให้ตื่นแปดโมง ปกติจะมีอาการอยากนอนต่อแต่ร่างกายกลับตื่นตัวกระฉับกระเฉง ลุกขึ้นจัดเตรียมกระเป๋าเดินทางทันทีที่ลืมตาเหมือนแกล้งปิดไฟหลับตาทั้งที่สติยังคงมี

แท๊กซี่ของอามาถึงบ่ายโมง ซึ่งคาดว่าจะใช้เวลาเดินทางจากประชาอุทิศ 45 ถึงสนามบินแห่งชาติสุวรรณภูมิ ไม่ต่ำกว่าหนึ่งชั่วโมงครึ่ง หนึ่งชั่วโมงต่อมารถจอดเทียบทางเข้าหมายเลข 6 อย่างสนิททีเดียว ซึ่งเดินผ่านประตูกระจกเข้าไปก็จะเห็น Row M ซึ่งเป็นสถานที่นัดหมายในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า

เสมือนอยู่ต่างประเทศ ด้วยเพราะมาเยือนสนามบินฯสุวรรณภูมิเป็นครั้งแรก และอีกผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมานั้นหลายเชื้อชาติ ไม่รู้ว่าใครเป็นไทยเป็นต่างชาติกัน

พึ่งได้บะหมี่เป็ดย่างรองท้องตอนบ่ายสองกว่าๆ ตั้งแต่หลังมื้อเช้า กินในปริมาณไม่อิ่มแต่ยิ่งหิว เพราะแพงเหลือเกิน หมดชามแรกไม่คิดจะต่อชามที่สองแต่อยากเดินออกไปหาอะไรกินที่ร้านสะดวกซื้อน่าจะได้ราคาที่สะดวกใจมากกว่านี้ แต่แล้วก็ตัดสินใจซื้อแค่เมนทอสรสเปรี้ยวแท่งเดียวเท่านั้น โดยไม่ได้คาดคิดว่ากว่าจะมีอะไรตกถึงกระเพาะอีกที ต้องเป็นตอนที่กระเพาะลอยสูงจากระดับน้ำทะเลเป็นหมื่นๆฟุต

ยังไม่ถึงเวลานัดหมาย แต่ก็ใกล้เต็มที เดินผ่านบริการแลกเปลี่ยนเงินตราอยู่หลายต่อหลายครั้ง จึงตัดสินใจเข้าไปแลกธนบัตรไทยใบละ 1,000 บาท 4 ใบให้เป็นเงินริงกิต (RM) ธนบัตรทั้ง 4 ถูกส่งผ่านช่องเล็กๆใต้กำแพงกระจกกั้นใบหน้าพนักงาน แล้วธนบัตรใบละ 100 ริงกิต 3 ใบ, 50 ริงกิต 1 ใบก็ส่งกลับมาทางช่องแคบๆ ช่องเดิม และพ่วงท้ายด้วยธนบัตรใบละ 100 บาท 3 ใบ, 50 บาท 1 ใบคือกลับมา ได้เป็นสมการดังนี้

350 บาท + 350 ริงกิต = 4,000 บาท

อะไรมันจะพอดิบพอดีปานนั้น

350 ริงกิตคงซื้ออะไรได้มากมาย แต่ในตารางเวลาการเดินทางไม่มีช่วงที่ออกจากเขตที่พักเพื่อจับจ่ายใช้เงินในเมืองมะละกาเลยสักนิด

อัตราแลกเปลี่ยนนั้นต่างกันถึง 2 บาท นั่นหมายถึงตอนนี้เงินประมาณ 700 บาทหลุดลอยออกจากกระเป๋าไปแล้วตอนนี้ จากที่ไม่ได้คิดเรื่องขาดทุนเพราะแลกเงิน จนเมื่อคำว่าขาดทุนออกมาจากปากแจนจาก TTR Weekly และชี้ทางสว่างให้เห็นมูลค่าที่ต่างกันมากเหลือเกินหลังจากที่แลกไปเสียเยอะแยะ แต่ชีวิตก็ต้องเดินต่อไป เดินต่อไปเพื่อไปเสียค่าธรรมเนียมสนามบินอีก 500 บาท

จุดหมายต่อไปคือ Gate E9 ผ่านบริเวณร้านค้าปลอดภาษี เดินต่อไปจนร้านค้าเริ่มบางตา จนมีเพียงพื้นเลื่อนให้ยื่นพักเหนื่อยพร้อมพาให้เข้าใกล้จุดหมายยิ่งขึ้น ถึงด่านตรวจสิ่งของหรือเครื่อง CTX ที่ชื่อฉาวโฉ่ ก้าวที่ 2 พ้นกรอบประตูเสียงดังขึ้นทันที แล้วโยนความผิดให้เหล็กที่ฝังอยู่ในแขนซ้ายในทันทีโดยลืมไปว่ายังมีโทรศัพท์นอนอยู่ก้นกระเป๋ากางเกง

ถึงที่หมาย Gate 9 นั่งรอเครื่องบินเทียบชานชลาจนดวงอาทิตย์ใกล้ลับขอบฟ้า เพราะเครื่องล่าช้าไปเล็กน้อย

บนทางเดินเข้าสู่ตัวเครื่องบริเวณทางเลี้ยวก่อนเข้าตัวเครื่องนั้น เป็นเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นแล้วในความคิด และไม่ใช่เพราะว่าเคยได้เดินเล่นเตร่อยู่แถวนี้หรือเห็นภาพข่าวจากสำนักข่าวใดๆ ทั้งสิ้น เรียกมันว่า เดจา วู เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เกิดขึ้น และเป็นครั้งที่เกิดยาวนานที่สุด

ถึงตอนที่ตื่นเต้นที่สุดจากที่เคยได้ฟังเรื่องการเดินทางด้วยอากาศยานมาคือ ช่วงที่เครื่องบินกำลังไต่ระดับความสูง บางคนอาจเกิดอาการเมาเครื่องบินทั้งที่ยังไม่ได้ใช้ลิ้นชิมด้วยซ้ำ มีอาการรากแตก อาเจียนเป็นระลอกๆ จนหมดไส้พุง หูอื้อไม่ได้ยินอะไรใดๆทั้งสิ้น เมื่อถึงเวลาเครื่องไต่ภูอากาศขึ้นไปจริงๆ กลับไม่มีอาการอย่างที่ได้ยินได้ฟังมา คงเป็นเพราะไข่ที่ใส่ลงไปหลายฟองหรือไม่ก็เป็นอาการของบางคนที่เมาและแพ้เครื่องบินอย่างรุนแรง ซึ่งตอนนี้แน่ใจแล้วว่าไม่ใช่ตัวเองอย่างแน่นอน

บริการอาหารบนเครื่องเชื่องช้าตามความรู้สึกของคนหิวจัด ซึ่งกลับหมดอย่างรวดเร็วในสายตาของเพื่อนผู้โดยสารรอบข้าง

นั่นอยู่ริมทางเดินของแถวกลางจึงเห็นท้องฟ้าได้ไม่ถนัดนัก จึงไม่ได้เก็บภาพเหนือเมฆ หวังไว้ลึกๆว่าขากลับคงได้นั่งริมหน้าต่างบ้าง แต่ก็สังเกตเห็นความแตกต่างระหว่างท้องฟ้าด้านซ้ายและขวาจากที่นั่งตรงแถวกลางริมทางเดินนั่น

ท้องฟ้าด้านซ้ายของลำเรือบินเริ่มมืดลงอย่างเห็นได้ชัด ส่วนฟ้าด้านขวาส่งเฉดสียามอาทิตย์อัสดงทอใส่ท้องฟ้า จินตนาการไว้ว่าน่าจะสวยงามกว่าดวงอาทิตย์ตกลงพื้น

ยังไม่ทันที่แอร์โฮสเตสจะเสร็จสิ้นดี เครื่องบินเริ่มลดระดับลงเรื่อยๆ เป็นขั้นๆ คล้ายลงจากชั้นบันได เหมือนเครื่องบินโดนเขย่าเบาๆ แต่สร้างแรงสะเทือนจนกระเป๋าในชั้นวางกระเป๋าที่อยู่ในช่องเหนือหัวรู้สึกได้ ผู้โดยสารทุกคนนั่งประจำที่ คาดเข็มขัด ลงสู่พื้นกัวลาลัมเปอร์เมืองหลวงได้อย่างปลอดภัย

ป้ายในสนามบินต้องมีถึง 3 ภาษา อังกฤษ, บาฮาซา มาเลเซีย, จีน

จากสนานบินถึงรัฐมะละกาซึ่งเป็นที่จุดหมายใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง 45 นานที ตามเส้นทางถนนสายเอเชีย

รถที่ใช้เดินทางต่อไปรัฐมะละกา

หลังจากอาบน้ำเสร็จคิดไว้ว่าเดินทางคราวนี้คงต้องเขียนบันทึกการเดินทาง แล้วก็จรดหมึกปากกาบนแล้วลากเป็นตัวอักษรเริ่มต้นการบันทึกเอาไว้ว่า

17 ธันวาคม 2549
ที่นี่ ตอนนี้ เป็นเวลาตีหนึ่งครึ่ง...

ไม่มีโทรศัพท์และเครื่องปรับอากาศเพราะไม่จำเป็น

2006-12-15T12:39:00.002+07:00

ไม่มีโทรศัทพ์และเครื่องปรับอากาศ

ผู้เขียน วรพจน์ พันธุ์พงศ์
สำนักพิมพ์ โอเพ่นบุ๊คส์
ราคา 165 บาท

'เรื่องของคน' เป็นหัวข้อให้นักคิดนักเขียนได้ถ่ายทอดเป็นเรื่องราวมากมาย โดยเฉพาะด้านที่เป็นความคิดแต่ใครจะเขียนมันออกมาเป็นตัวอักษรได้อย่างครบถ้วนกระบวนความอย่างที่ใจคิดบ้าง

ยิ่งความรู้สึกของคนก็ยิ่งถ่ายทอดออกมาได้ยากเท่าๆ กับที่มันซับซ้อน และถึงแม้ว่าจะเคยสัมผัสอารมณ์นั้นด้วยตัวเอง ก็ไม่ได้หมายความว่าจะมีความสามารถถ่ายทอดอารมณ์เหล่านั้นออกมาได้เหมือนอย่างที่รู้สึก

นั่นเป็นเหตุผลว่า ทำไมจึงมีหนังสือที่สื่อความคิดและอารมณ์ของคน ออกมามากมายและไม่หมดสิ้น

สำหรับคนๆ หนึ่งก็นับว่าซับซ้อนเพียงพอแล้ว แต่ในอารมณ์เดียวกันความรู้สึกของแต่ละคน ก็แต่ต่างไปสารพัด หาหลักเกณฑ์อะไรไม่ได้กับเรื่องความรู้สึกของคน

ในโลกที่ดูเหมือนจะสะดวกสบายมากขึ้นแต่กลับสลับซับซ้อนยิ่งขึ้นด้วยระบบต่างๆ ที่คนได้คิดค้นขึ้นมา

เงินตรา เศรษฐกิจ รัฐบาล กฎหมาย เทคโนโลยี ฯลฯ ถูกกลั่นกรองและสร้างสรรค์ขึ้นเพื่อให้คนอยู่ร่วมกันได้อย่างสุข สงบ และสะดวกสบาย แต่เหล่านั้นกลับทำให้ความคิดและความรู้สึกของเรายิ่งซับซ้อนขึ้น มีเงื่อนไขในการใช้ชีวิตมากขึ้น

บางครั้งก็ทำให้เราสับสน ว่าจะต้องเชื่อระบบที่เราสร้างขึ้นหรือเชื่อสิ่งที่อยู่ภายในตัวเรา และก็หลายครั้งที่แม้แต่เราเองก็ยังไม่เข้าใจสิ่งที่อยู่ภายในที่เรียกว่า 'จิตใจ' เลย

คนปล่อยตัวและใจไปตามกระแสที่ผันแปรตลอดเวลา หากเราได้นิ่งคิด และนึกถึงสิ่งเป็นพื้นฐานของคนจริงๆ ก็ไม่น่ายากเกินความเป็นคน เพื่อจะทำความเข้าใจตัวตนที่ตัวเองเป็น

เกิดเป็นคนก็น่าจะเข้าใจ 'ความเป็นคน' ได้ดีกว่า 'ความเป็นพยาธิปากขอหรือตัวตืด'

ผมคิดว่าวรพจน์เองก็ไม่ได้เข้าใจความเป็นคนได้ดีไปกว่าคนอื่นสักเท่าไร แต่ความสามารถในการถ่ายทอดออกมานั้นทำได้ดีกว่าคนอื่นๆ ทำให้ผู้ที่อ่านงานของเขาสามารถเข้าใจสิ่งที่เขาจะสื่อสารได้มากขึ้น

ผมติดตามอ่านงานของวรพจน์มาก่อนหน้านี้บ้าง เช่น open diary, ไปตามเส้นทางของเรา และบทสัมภาษณ์ตามนิตยสารต่างๆ ผมพบว่ามีความเป็นตัวของวรพจน์ผสมอยู่ในนั้น แม้ส่วนใหญ่งานเขียนของเขาเป็นการสัมภาษณ์

แต่ผมไม่เคยมั่นใจว่า จริงๆ แล้วตัวตนของวรพจน์เป็นอย่างไร ถึงแม้ว่าอ่านงานที่เป็นความเรียง ที่เล่าเรื่องราวชีวิตและความคิดของตัวเขาเองแล้วก็ตาม

หรือนี่อาจจะเป็นคุณสมบัติที่ผู้ถ่ายทอดความคิดและความรู้สึกของ 'คน' จะต้องพึ่งมี เพราะมิฉะนั้นก็เป็นได้แค่ผู้ถ่ายทอดความคิดและความรู้สึกของ 'ตน' เพียงเท่านั้น

ความสามารถที่ติดตัววรพจน์มา จากประสบการณ์ในวงการขีดเขียนนาน 10 กว่าปี ก็คือสามารถดึงตัวตนของผู้ที่เขาสัมภาษณ์ออกมาได้ลึกและกว้างที่สุดเท่าที่ผมเคยอ่านบทสัมภาษณ์ ตามหน้าหนังสือพิมพ์หลายฉบับและนิตยสารอีกหลายหัว

ในผลงานรวมเล่มชิ้นนี้ส่วนใหญ่เขาเขียนจากชีวิตที่เขาดำเนินไปตามธรรมชาติ ไม่ได้ดั้นด้นเดินทางไปสัมภาษณ์ชีวิตใครอย่างตั้งใจ เป็นชีวิตประจำวันที่ไม่ได้แตกต่างจากชีวิตชนชั้นกลางทั่วๆ ไปที่ถิ่นอาศัยอยู่ในเมืองและมีโอกาสได้ไปต่างจังหวัดบ้างเป็นบางครั้ง ชีวิตส่วนใหญ่จึงวนเวียนอยู่ระหว่างบ้าน ที่ทำงาน ท้องถนน การจราจรติดขัด อุบัติเหตุกลางถนน ฯลฯ

วรพจน์สามารถดึงความคิดและความรู้สึกต่อสิ่งรอบตัวของเขาออกมาแล้วสะท้อนกลับไปยังผู้อ่านได้อย่างทรงพลัง บางครั้งที่ผมอ่านงานของเขา ก็ลืมไปเหมือนกันว่าเป็นเขาที่พาความคิดของผมมาไกลถึงตรงนี้ ทั้งที่เรื่องที่กำลังบอกเล่านั้นก็เป็นเรื่องของเขาทั้งสิ้น

นอกจากเขามีทักษะในการดึงตัวตนของคนที่เขาสัมภาษณ์แล้ว ถ่ายทอดเป็นบทสัมภาษณ์ที่คมความคิด เขายังสามารถดึงความเป็นตัวตนของผู้อ่านผ่านทางความเรียงได้อีกเช่นเดียวกัน

ทำให้ผมเข้าใจตัวเองอยู่ข้อหนึ่งว่า แท้จริงแล้วชีวิตเราไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่าความสุขที่แท้จริงจากภายใน

และการจะไปถึงจุดนั้นไม่จำเป็นต้องใช้โทรศัพท์ เครื่องปรับอากาศ ฯลฯ เลย

ปก
ซองจดหมายไม่ใช่ความแปลกใหม่ของการขึ้นเป็นปกหนังสือ แต่สีหวานๆ อาจจะทำให้นักอ่านผู้หญิงหยิบขึ้นมาลองอ่านได้ง่ายขึ้น เพราะมีเรื่องราวอยู่ในปก

แสตมป์รูปนกจากประเทศญี่ปุ่นมีโทนสีเข้ากับสีซองได้อย่างพอดีอาจจะด้วยความบังเอิญหรือตั้งใจ

กระดาษสีครีมอ่อนดูไม่ค่อยมีความหมายเกี่ยวข้องอะไรกับซอง เหมือนการจงใจใส่ไว้เพื่อให้สีสันตัดกันและเพิ่มความเด่นให้ชื่อหนังสือ แนะนำว่าหากเป็น กระดาษเตือนความจำแปะติดไว้พร้อมลายมือที่เขียนชื่อหนังสือจะดูมีเรื่องราวได้สมใจ ตรงนี้ถือว่าขาดเกินอยู่ ปกด้านหลังก็เช่นกัน

และที่อาจจะพลาดอีกจุดหนึ่งก็คือ ซองจดหมายที่ใช้เป็นปกนี้เป็นซองที่ใช้ส่งมาจริงๆ และรายละเอียดของสิ่งที่ส่งมา เขียนด้วยตัวพยัญชนะอังกฤษขนาดใหญ่ไว้ว่า CD ซึ่งดูจะขัดแย้งกับชื่อและแนวคิดของหนังสือเล่มนี้ที่พยายามจะบอกว่าชีวิตที่เรียบง่ายและธรรมดาไม่ต้องปรุงแต่งนั้นเป็นชีวิตที่น่าภิรมย์มากกว่า แต่ก็นั่นละ คงไม่มีใครสังเกตหรอก

จะเชื่ออะไรให้ดูกันยาวๆ

2006-12-15T12:28:00.000+07:00

ผมรวยแล้ว ผมพอแล้ว

ผู้เขียน วันชัย ตัน
สำนักพิมพ์ มติชน
ราคา 180 บาท

คนส่วนใหญ่จะสนใจกับประเด็นข่าวสดใหม่ๆ รายวันมากกว่าข่าวการบ้านการเมืองที่ต้องใช้เวลาในการติดตามเพราะรู้สึกว่าไม่ทันใจ กว่าจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ข่าวก็อืดจนไม่มีใครอยากบริโภคอีกแล้ว หรือไม่ก็หลงลืมกันไปแล้วเพราะถูกบดบังด้วยข่าวที่ตื่นเต้นว่า ทั้งที่การเคลื่อนไหวของนโยบายของรัฐบาล นั้นเป็นสิ่งที่เกี่ยวกับตัวเราโดยตรง เงินภาษีของเราที่จ่ายให้รัฐทุกเดือนๆ และลูกหลานของเราตาดำๆ ที่กำลังโตขึ้นไปเจอสังคมที่คนยุคนี้ได้ทำไว้ให้พวกเขา

หนังสือของวันชัย ตันเล่มนี้ เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นในมุมมองที่อ้างอิงจากฐานความรู้และประสบการณ์ และทำให้ ซึ่งเป็นเสมือนการเร่งเวลาให้เห็นผลที่จะเกิดขึ้นได้อย่างชัดเจน สามารถโยงภาพต่างๆ รวมเข้าไว้ด้วยกันและชี้ให้เห็นว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นเกี่ยวโยงกันเป็นลูกโซ่ ที่นับวันจะยิ่งขยับมัดพันแน่นขึ้นๆ ทีละนิด ผู้ที่ถูกมัดอยู่ด้วยโซ่นั้นยากจะรู้สึกว่ามันแน่นขึ้นหรือไม่ จนเมื่อมันถึงจุดที่ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป นั่นจำสามารถทำให้คนในสังคมเกิดกระแสตื่นตัวขึ้นต่อข่าวสารทางการเมือง และแสดงออกอย่างชัดแจ้งในด้านความเห็นทางการเมือง

ด้านนโยบายไม่ว่าจะเป็นทางเศรษฐกิจ สังคม สิ่งแวดล้อมนั้นเป็นสิ่งที่ต้องคอยติดตามผลของนโยบายกันในระยะยาว หากเราติดตามข่าวสารกันแบบรายวันและไม่ได้เชื่อมโยงเรื่องราวต่างๆ เข้าด้วยกัน เราก็ไม่อาจรู้ว่าคนที่ออกกฎหมายและนโยบายเหล่านั้นออกมาต้องการจะทำอะไร คิดมิดีมิร้ายกับบ้านเมืองหรือไม่

การสร้างกระแสข่าวเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ให้ผู้ที่ติดตามข่าวแบบข่าวรายวันติดไปกับกระแสข่าวใหม่แล้วลืมข่าวที่สำคัญกว่าการซื้อหุ้นลิเวอพูล แต่จะมีสักกี่คนที่ให้ความสนใจกับข่าวตกกระแสเหล่านั้น แม้แต่นักข่าว บางคนก็อาจจะหลงเข้าไปในเกมปั่นข่าวนี้ได้

ไม่ใช่เพราะว่าตามไม่ทันเกมของผู้ปั่นข่าว แต่หากว่ามันเป็นจริงขึ้นมา สำนักข่าวนั้นอาจตกอยู่ในที่นั่งบอดใบ้ไร้ประสิทธิภาพการหาข่าว การเสนอข่าวด่วนฉับไวทันเหตุการณ์นั้นดี แต่จะมาวิเคราะห์ข่าวผ่านการอ่านหนังสือพิมพ์เป็นวันๆ นั้นไม่สมควรอย่างยิ่ง

ในระยะหลังๆ มีรายการเป็นเภททันข่าวผุดขึ้นทุกช่อง ใช้หนังสือพิมพ์กางอ่านกันต่อหน้าต่อตา การทำสกู๊ปเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไปแล้ว ว่ากำลังเป็นมาเป็นไปอย่างไรนั้นน้อยลงทุกที

การอ่านข่าวต่างจากการวิเคราะห์ข่าว ถึงแม้ว่าจะมีการใส่ความคิดเห็นของผู้ประกาศข่าวลงไปก็ไม่หมายความว่ากำลังวิเคราะห์ข่าว ในความเป็นจริงแล้วไม่ต่างอะไรกับการเปิดหนังสือพิมพ์คุยกันในสภากาแฟออกอากาศเท่านั้นเอง

การวิเคราะห์ข่าวนั้นต้องมองด้วยพื้นฐานความรู้ในเรื่องนั้นๆ อย่างเข้าใจและถ่องแท้ และสามารถเสนอความคิดให้ผู้รับสารนั้นได้กลับไปคิดต่อยอดได้

ผู้รับข่าวสารเปลี่ยนพฤติกรรมไปเป็นการเสพข่าวเพื่อความบันเทิงมากขึ้น ไม่มีใครที่นำข่าวกลับมาคิดวิเคราะห์ เพื่อให้เห็นความจริงว่าสังคมในภาพกว้างนั้นกำลังเกิดอะไรขึ้น จะส่งผลอย่างไรต่ออนาคตของสังคมต่อไป เรื่องจะเป็นผู้มีส่วนร่วมแก้ไขปัญหาเหล่านั้นคงไม่ต้องพูดถึง

จบข่าว ก็มีละครหลังข่าวให้ความบันเทิงกันต่อ

ปก

ตัวเลขสีแดงที่พาดอยู่กลางฝ่ามือของใบหน้าที่ถูกเซ็นเซอร์ด้วยฟิลเตอร์โมเสท เป็นตัวบ่งบอกจำนวนของอะไรบางอย่างซึ่งมีมากมายมหาศาลถึงเจ็ดหมื่นสามพันล้านหน่วย แล้วกล่องคำพูดสี่เหลี่ยมที่ล้อมกรอบชื่อหนังสือนั้นได้หลุดออกมากจากใบหน้าปริศนา แต่ถึงจะเซ็นเซอร์จนไม่เห็นเค้าหน้าทุกคนที่เห็นปกนี้สามารถรู้ทันทีว่าหมายถึงใคร ชื่อหนังสือเป็นคำพูดของใคร

ติดอยู่ตรงที่เอาคำโปรยที่ว่า "รวมบทความวิพากษ์ ระบอบทักษิณ..." มาใส่ไว้ในกล่องคำพูดนั้น ซึ่งทำให้ผิดจุดประสงค์ของกล่องคำพูดนั้น ถึงแม้ว่ามันจะทำให้คำโปรยนั้นโดดเด่นและอ่านง่ายขึ้นก็ตามที

อันที่จริงไม่จำเป็นต้องนำคำโปรยนั้นใส่ไว้ในหน้าปกด้วยซ้ำ เพราะการทำหน้าปกด้วยการสื่อความหมายแบบนั้น รวมทั้งชื่อหนังสือก็พอจะทำให้เห็นภาพรวมของหนังสือดีพออยู่แล้ว เป็นการสื่อความซ้ำ

ปกยังไม่ทำให้น่าดึงดูดสักเท่าไหร่ นอกจากชื่อหนังสือที่ใครอ่านแล้วก็ต้องหยิบจับขึ้นด้วยความสงสัยใคร่รู้แน่นอน

เมื่อปัญญาประดิษฐ์ปฏิวัติจะเอาตัวรอดได้อย่างไร

2006-12-15T12:05:00.000+07:00

พร้อมรบรับมือหุ่นยนต์ปฏิวัติ How to survive a robot uprising

ผู้เขียน แดลเนียล เอช วิลสัน
ผู้แปล นพดล เวชสวัสดิ์
สำนักพิมพ์ มติชน
ราคา 150 บาท

วันที่ 28 กันยายน 2549 สนานบินสุวรรณภูมิเริ่มเปิดใช้คอมพิวเตอร์เป็นตัวควบคุมและดำเนินการระบบทั้งหมดในสนามบินอย่างเป็นทางการ

ตัวควบคุมระบบทั้งหมดที่ว่าก็คือระบบปฏิบัติการ AIMS (Airport Information Management System) ที่มีมูลค่าถึง 2,000 ล้านบาท ได้นำมาใช้ในการการบริหารงานในสนามบิน ข้อมูลการบิน ดูแลเรื่องรายได้และผลกำไรของสนามบินการขายตั๋วและอาหาร ระบบการสื่อสารทุกทาง โทรศัพท์ อินเทอร์เน็ต การรักษาความปลอดภัยรวมถึงอุบัติภัยต่างๆ การเข้าจอดของเครื่องบิน วางแผน ควบคุมและตัดสินใจ การจัดสรรทรัพยากรบุคคลตั้งแต่การรับสมัครไปจนถึงการจ่ายเงินเดือน การซ่อมบำรุงสนามบิน อุปกรณ์และสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ฯลฯ รวมทั้งสิ้น 45 ระบบ

เรียก AIMS ว่าเป็นสมองของสนามบินสุวรรณภูมิก็คงไม่เกินจริง

มนุษย์ทำหน้าที่เป็นกะโหลกหนาๆ คอยคุ้มกันและดูแลให้สมองทำงานได้อย่างไม่สะดุด ส่วนสมองของมนุษย์ให้เก็บเข้ากรุไป

หุ่นยนต์เป็นสิ่งประดิษฐ์ที่มนุษย์เริ่มทำให้ตนเองเข้าใกล้ความเป็นพระเจ้า แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง มนุษย์เองคงจะตกที่นั่งลำบาก เพราะถ้าสิ่งที่เราสร้างขึ้น เกิดมีความนึกคิดได้เหมือนเรา และใช้ความรุนแรงได้เหมือนๆเรา แต่มีอนุภาพการทำลายล้างดีกว่าเรา มนุษย์อาจกลายเป็นสัตว์ใกล้สูญพันธุ์อีกชนิด

เราสร้างให้หุ่นยนต์ขยับแข้งขยับขาได้ด้วยตัวเอง มีแขนขาขยับเดินได้เหมือนมนุษย์ เต้นรำ ร้องเพลง ได้ตามคำสั่งทุกประการ ที่พัฒนาไปอีกขั้นหนึ่งก็คือพวกหุ่นยนต์สัตว์เลี้ยงที่สามารถมีปฏิกิริยาตอบสนองต่อการสัมผัสจากมนุษย์ได้ทันที

อีกด้านหนึ่งเราพัฒนาซอฟท์แวร์ที่สามารถประมวลผลอย่างง่ายๆ ได้สำเร็จและเริ่มใส่ความซับซ้อนลงไปมากขึ้นๆ จนสามารถวิเคราะห์และแก้ปัญหาได้โดยการป้อนข้อมูลเชิงตัวเลข ให้กับซอฟท์แวร์ เพื่อให้การแก้ปัญหาที่ต้องใช้เวลานานหากใช้งานมนุษย์และมีความผิดพลาดสูงกว่า กลายเป็นสิ่งที่มีความถูกต้องแม่นยำสูง โดยที่เราแค่นั่งจิบกาแฟเพื่อรอผลการประมวลเท่านั้น เราได้สังเคราะห์สิ่งที่เรียกว่า ’ปัญญาประดิษฐ์’ ขึ้นมาแล้ว

หากสองสิ่งนี้รวมเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์ เราอาจจะเห็นหุ่นยนต์ตัดหญ้าอยู่ในสนามหน้าบ้านเรา ในครัวมีเสียงจานกระทบกันจากหุ่นยนต์แม่บ้าน ลูกสาววิ่งมาหาพร้อมน้ำตาอาบแก้มฟ้องคุณว่า “หุ่นยนต์นักรบของพี่กำลังไล่ยิงหุ่นยนต์หมีพูห์ของหนูอยู่ค่ะ”

ใน How to survive a robot uprising คือจิตนาการล้ำหน้าไปกว่านั้น

หากว่าวันหนึ่งหุ่นยนต์ที่เราสร้างขึ้นมาให้เป็นทาสของเรา เกิดมีอารมณ์ความรู้สึกขึ้นมา และทนไม่ได้กับสภาวะที่มนุษย์ใช้งานอย่างหนักไม่มีวันพักผ่อน กดขี่ข่มเหงเอาเปรียบทุกทาง เหมือนว่าหุ่นยนต์ไร้ชีวิตจิตใจ ต้องทำตามหน้าที่เท่านั้น ไม่มีสิทธิออกความคิดเห็นใดๆ อาจมีการรวมตัวเดินประท้วงเพื่อหาความชอบธรรมและหากมนุษย์ใช้ความรุนแรงเข้าหาหุ่นยนต์เมื่อไร การโต้ตอบด้วยความรุนแรงก็เกิดขึ้นได้

การรับมือกับหุ่นยนต์ที่คอยตามล่าเราในหนังสือเล่มนี้เป็นการรับมือกับหุ่นยนต์ที่กระจอกงอกง่อยกว่าถ้ามันมีการปฏิวัติของหุ่นยนต์เกิดขึ้นจริง

เช่นการรับมือด้วยยิงคำถามๆ หุ่นยนต์ว่าเลขจำนวนเฉพาะที่มากที่สุดเป็นเท่าไร ในขณะที่หุ่นยนต์กำลังเงื้อท่อนแขนทำร้ายอยู่ วิธีนี้อาจทำให้หุ่นยนต์ที่อยู่ในห้องวิจัยที่ไม่มีความนึกคิดเอ๋อไปได้ แต่ไม่สามารถทำให้หุ่นยนต์ที่มีจิตใจ และอุดมการณ์ที่กำลังลุกขึ้นมาก่อการปฏิวัติให้ไขว้เขวได้

หรือถ้าคุณอ้างกฎกติกาต่อหน้าหุ่นยนต์เพชฌฆาต ว่าจะต้องไม่ทำร้ายมนุษย์ซึ่งเป็นสิ่งที่หุ่นยนต์ยึดถืออยู่ตลอด แต่ในเมื่อความรู้สึกอยู่เหนือกฎกติกาเสียแล้ว สิ่งที่คุณทำได้ก็คือหนี ถ้าคู่มือการเอาตัวรอดอยู่ในมือคุณก็ขว้างใส่หัวมันแล้ววิ่งหนีให้เร็วที่สุด

ปก

คู่มือการเอาตัวรอดเล่มนี้เป็นหนังสือเล่มแรกของ แดลเนียล เอช วิลสัน นักศึกษาปริญญาเอกสาขาหุ่นยนต์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยคาร์เนกี เมลลอน ด้วยเนื้อหาเฉพาะทางบวกกับจินตนาการ ทำให้ผู้อ่านทั่วไปอาจจะต้องใช้เวลาในการทำความเข้าใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีความรู้ทางวิชาการที่เข้าใจยากแต่อย่างใด มันเป็นจินตนาการที่ใครๆ ก็สามารถเข้าใจได้ แต่อุปสรรคในการอ่านส่วนใหญ่กลับเป็นมุขตลกของผู้เขียนเองที่ทำให้รู้สึกสับสนมากกว่าจะทำให้ตลก แต่ต้องยกความดีความชอบให้ผู้แปลคือนพ. นพดล เวชสวัสดิ์ ที่สามารถแปลได้อย่างถูกต้องตามหลักวิชาการวิศวกรรมและขี้เล่นได้ถึงอารมณ์

ปกหน้านั้นสำนักพิมพ์มติชนทำได้โดดเด่นกว่าต้นฉบับภาษาอังกฤษ ด้วยชื่อเรื่องภาษาไทยและคำโปรยที่ต้องเพิ่มเข้าไปถือเป็นโจทย์ที่ยากอยู่พอตัว ดังนั้นจึงขยับให้หุ่นยนต์ยักษ์เอียงองศาไปเล็กน้อยจากเดิมที่ยืนแข็งอยู่ตรงกลางเล่ม ทำให้รู้สึกถึงสภาวะฉุกเฉินเพิ่มขึ้น และเคลือบสีเงินไว้กับหุ่นยักษ์ เครื่องบินและระเบิดสามารถดึงดูดความสนใจแก่ผู้ชมแผงได้ แต่หากซื้อไปอ่านแบบสมบุกสมบันก็ทำลอกออกเป็นสีดำได้ สามารถนำชื่อและผู้เขียนและผู้แปลมาวางถ่วงดุลกับลำแสงจากแดงจากตาหุ่นยักษ์และชื่อภาษาอังกฤษได้พอดี สีแดงดำและเงินตัดกัน ทำให้โดดเด่นสะดุดตากว่าเล่มอื่นๆ ในแผงถึงแม้ว่าผู้มองจะไม่ได้สนใจเรื่องราวหุ่นยนต์เลยก็ตาม

สำหรับปกหลังที่เขียนคำนิยมโดยทีม Independent ซึ่งชนะเลิศการประกวด World Robocup Rescue Robot 2006 ทำให้หนังสือลดความน่าสนใจลงไป แต่ก็ยังตัดสินใจที่จะเปิดอ่านเนื้อหาภายในอยู่ดี

เชิงอรรถ

ระบบ Software สนามบินสุวรรณภูมิ บทความโดย นิมิตร หมดราคี

nimitz@124comm.com, www.thaiengineering.com

ผียกชุดแค้นคูณ 2

2006-12-15T02:22:00.001+07:00

คุณมีเหตุผลบ้างไหม? หรือคุณใช้แต่อารมณ์เขวี้ยงใส่กัน

หนังเรื่อง The Grudge 2 ขว้างคำถามใส่ผมทันที่ที่อักษร cast สีขาวเลือนขึ้นช้าๆ จากขอบล่างของจอ ไฟค่อยๆ สว่างขึ้น

"ไอ้ผีไม่มีเหตุผล" แฟนสาวที่นั่งดูอยู่ข้างผมเอ่ยขึ้น เพื่อตั้งใจให้ผมได้ยินคนเดียว

ผมได้ยินแต่ไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไป เพราะยังอยู่ในภวังค์ซึ่งพยายามลำดับเหตุการณ์ของเนื้อเรื่อง และเหตุผลที่ไปที่มาของพฤติกรรมของตัวละคร

แม้จะเรียงลำดับเหตุการณ์ก่อนหลังได้สำเร็จ แต่ก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเหตุใด ผียกชุดนี้ถึงเฮี้ยนนัก (ผี 1 ชุดนี้ประกอบด้วย โตชิโอะผีตัวขาวชอบนั่ง, คายาโกะ-ผีแม่สาวผมยาว และผีแมวดำร้องเรียกเหมียวๆ)

'หรือเพราะไม่ได้ดูภาคแรกวะ เลยไม่รู้เรื่อง' ผมคิดในใจ และเริ่มจนปัญญาที่จะคิดต่อไปแล้ว ว่าเหตุผลของผีที่โคตรดุนั้นเป็นเพราะอะไร

"ไม่มีเหตุผลยังไง?" ผมถามแฟนสาวเพื่อหาประเด็นใหม่จากเหตุผลที่เธอจะตอบ

อย่างน้อยเธอต้องมีคำอธิบายที่สมเหตุสมผลแน่นอน และเวลาที่เราดูหนังจบก็มักจะถกกันถึงเรื่องหนังเป็นปกติ ซึ่งก็จะได้ประเด็นที่แตกกอออกไปจากที่ผมคิดเสมอๆ

"ก็มันไม่มีเหตุผล"

'อ้าว! ไหงตอบแบบนี้' ผมพยายามเค้นเอาเหตุผลให้ได้

"ไม่ชอบอ่ะ ผีมันไม่มีเหตุผล" หลังสิ้นเสียงเธอ ผมกลับเข้าภวังค์อีกครั้ง

ผมคิดว่าคนที่มองดูความเคียดแค้น กับคนที่สัมผัสมันโดยตรงจะมีความเห็นต่างกันไป ผีเป็นผู้สัมผัสและรู้สึกถึงความเคียดแค้นโดยตรง ผู้คนที่อยู่ในหนังนั้นเป็นผู้มองอยู่รอบนอก

จนเมื่อได้เข้าไปในบ้านหลังนั้น จึงติดเชื้อมา เปรียบเสมือนเชื้อโรคที่มีระยะฟักตัว จนถึงระยะแสดงอาการ เพียงแต่เชื้อนี้ไม่มีการเจริญเติบโตแบบแน่นอน ไม่มีอาการที่แน่นอน ซึ่งหมายความว่าอาจตายฉับพลันทันที หรือสองสามวันก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย หรืออะไรก็แล้วแต่ตามแต่ที่ 'อารมณ์ความแค้น' ของผีจะเล่นงาน

ส่วนเรา-ผู้ชมที่นั่งอยู่หน้าจอภาพยนตร์นั้นสามารถเลือกเป็นได้ทั้งผีหรือคนในเรื่อง

แน่นอนว่าเราทุกคนเคยมีความแค้นไม่ว่าจะเล็กน้อยหรือใหญ่จนคับใจ หากว่าระบายความแค้นนั้นออกมาแล้วทำให้ความแค้นก้อนใหม่เกิดขึ้น เกิดขึ้นต่อไปเป็นทอดๆ เปรียบแล้วคงไม่ต่างจากผีซึ่งทำให้เกิดผีชุดใหม่ขึ้นมา

ผ่านการใช้ชีวิตประจำวัน การกิน การเดิน การส่องกระจก(สังเกตว่าหนังผีจะมีกระจกอยู่ในหนังเยอะ) การดูวีดีโอ การเดินก็พาผีไปติดต่อคนอื่นได้ ซึ่งเปรียบได้กับความแค้น ติดตามไปทุกหนแห่ง กระจายขยายวงออกไปเหมือนที่แม่ของคายาโกะบอกกับออเบรย์ว่า "สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วไม่มีวันหยุดมันได้"

ออเบรย์เองก็มีความแค้นอยู่ในใจเหมือนที่เราก็มีกันทุกคน ฉะนั้นปลายทางของออเบรย์และเราคงไม่ต่างกัน

ในภาค 2 นี้ถือได้ว่าสำเร็จ ในเรื่องการสะท้อนตัวตนของสังคมมนุษย์กับความอาฆาตแค้นที่นับวันยิ่งจะแผ่ขยายออกไปไม่มีวันสิ้นสุด แม้ว่าหนังจะทิ้งประเด็นให้คั่งค้างใจแต่นั่นก็เพียงพอสำหรับตอบสิ่งที่หนังจะสื่อสารแล้ว ไม่ต้องมีเหตุผลรองรับก็สามารถตอบโจทย์ของเรื่องได้ทั้งหมด

ทาคาชิ ชิมิซุประกาศที่จะสร้างภาคต่อ ซึ่งนอกจากความกระตุกขวัญ สั่นประสาทของบรรยากาศมืดทึม หน้าขาวๆ ตาถลน ผมยาวดำขลับปิดใบหน้า ของผียกชุดนั้นออกจะเก่าไปจนไม่ทำให้กลัวอีกแล้ว ถ้าสิ่งที่จะนำมาพูดต่อในภาค3ไม่หนักแน่นและไม่น่าติดตามพอ อาจจะทำให้หนังออกมาแป้กก็ได้

ต้องคิดมุขใหม่ที่ทำให้น่ากลัวยิ่งกว่าผียกชุดเดิม(ว่ากันว่า ju-on 3 น่ากลัวกว่าทุกๆ ภาค) เพื่อให้เป็นหนังที่กระตุกขวัญได้จริง แทรกแง่คิดสะท้อนสังคมมนุษย์เหมือนอย่างที่หนังผีชั้นครูทำกัน และต้องมีความต่อเนื่องจากภาค 1 และ 2 จึงจะถือได้ว่าหนังภาคต่อนี้มีคุณค่าและคุ้มค่าที่จะเสียเงินไปดู

ซึ่งเหล่านี้ถือเป็นงานที่หินเลยทีเดียว

Happy Feet เพนกวินกลมปุ๊กลุกขึ้นมาสู้

2006-12-15T02:15:00.000+07:00

จะเรียกว่าผมคาดหวังกับ Happy Feet ก็ไม่ถูกนัก เพียงแต่ผมมีภาพความคิดอยู่บ้างว่าหนังจะออกมาในรูปแบบใด

จากตัวอย่างหนังที่พยายามบอกเล่าความสนุกและความประทับใจที่จะได้จาก ความรักที่เหล่าเพนกวินตามหาโดยใช้เพลงในใจเป็นตัวสื่อความรู้สึกระหว่างคู่รักเพนกวิน และด้วยแนวเพลงซึ่งเอาใจวัยรุ่น จึงไม่แปลกที่ผมจะคิดว่าเรื่องนี้อาจเป็นหนังวัยรุ่นตามหารัก เคลือบมาในรูปของแอนิเมชั่นเพนกวินดิ้นได้

'เพนกวินกลมปุ๊กลุกขึ้นมาเต้น' ชื่อเรื่องในภาษาไทยรวมทั้งใบปิดหนังที่บอกถึงความน่ารักน่าชัง ภาพลักษณ์เหล่านี้ตอกย้ำให้ผมแน่ใจยิ่งขึ้น

ไม่ผิดไว้จากที่คาด แต่ไม่ใช่ทั้งหมด ผมมองคุณค่าของหนังเรื่องนี้ต่ำเกินไป ซึ่งนอกจากสอดแทรกจิตสำนึกในการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมแล้วยังมีประเด็นของการต่อสู้ระหว่างคนตัวเล็กกับคนตัวใหญ่

ระหว่างที่เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นห้วงๆ อย่างประปราย ไม่ถึงกับหัวร่องอหาย ผมกลับซาบซึ้งวีรกรรมของ 'มัมเบิล' เพนกวินตัวเอกที่มีความแปลกแยกจากกลุ่ม ด้วยสภาพร่างกายที่โตแบบไม่สมบูรณ์และพฤติกรรมการเต้นแท๊ปซึ่งไม่เป็นไปตามครรลองของเพนกวินในเรื่องจึงทำให้เหล่าเพนกวินปฏิบัติต่อมัมเบิลเหมือนเป็น 'คนอื่น'

จุดประสงค์ที่เราอยู่รวมกันเป็นสังคมก็เพื่อพึ่งพาอาศัยกัน และสิ่งที่ตามมาอย่างขาดไม่ได้เลยก็คือความต้องการการยอมรับของคนในสังคม มัมเบิลเองก็ยังต้องการการยอมรับจากสังคมเพนกวินเช่นกัน แต่เมื่อมัมเบิลตกเป็นจำเลยสังคมว่า เป็นตัวการทำให้ปลาในทะเลที่มีเคยมีกลับร่อยหลอเนื่องจากพฤติกรรมประหลาดๆ นั่น

เขาจึงให้ความสำคัญกับคำถามที่ว่า "ปลาที่เคยมีหายไปไหน?"

เพื่อพิสูจน์ข้อกล่าวหานั้นว่าไม่เป็นจริง หรืออีกนัยหนึ่งเขากำลังพยายามเรียกร้องความยุติธรรมจากสังคมเพนกวินอยู่

ที่มัมเบิลแสดงความกล้าหาญอย่างที่ไม่มีเพนกวินหรือสัตว์ตัวใดในดินแดนน้ำแข็งทำ เป็นมากกว่าแค่การหาคำตอบ เพราะมันยังหมายถึงความอยู่รอดของเผ่าพันธุ์เพนกวินในอนาคต ซึ่งอาจมองได้สองด้าน

หนึ่งคือมัมเบิลนั้นทำเพื่อความอยู่รอดของ 'ส่วนรวม' หรือจริงๆ แล้วเขาแค่ต้องการเป็นที่ยอมรับในสังคมเพนกวินเท่านั้น

ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลอะไร สิ่งที่มัมเบิลได้ทำลงไปเป็นสิ่งที่เกินความสามารถของเพนกวินตัวเล็กๆ ตัวหนึ่งอย่างมัมเบิลจะทำได้ มันสะท้อนภาพการต่อสู้ระหว่างฝ่ายผู้มีอำนาจเช่น อำนาจการปกครองอย่างรัฐ อำนาจจากทุนของนายทุน กับฝ่ายผู้ไร้อำนาจ และความอยุติธรรมที่คนตัวเล็กมักจะได้รับจากคนตัวใหญ่อยู่เสมอๆ

ถ้าการต่อสู้เพื่อ 'ความถูกต้อง' ต้องเอาชีวิตทั้งชีวิตเข้าแลกจะมีใครต่อสู้เพื่อมันอีกไหม หากไม่ใช่เพราะสถานการณ์บีบบังคับว่าต้องสู้ เช่นที่มัมเบิลโดนบีบบังคับจากสังคมเพนกวินจึงตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวแบบนั้น

มัมเบิลลืมตาขึ้นมาในตู้กระจก ปากก็เรียกร้องตะโกนถามคำถามที่ติดอยู่ในหัวมาตลอด เพื่อความอยู่รอดของเผ่าพ้องตนเองเป็นภาษาเพนกวิน เป็นฉากที่อึดอัดและสะเทือนใจที่สุด

มันสะท้อนให้เห็นหนทางการต่อสู้ของผู้ด้อยอำนาจเพื่อถามหาความถูกต้องซึ่งบางครั้งอาจจะหมายถึงความอยู่รอดของตนเองจากผู้มากอำนาจเหล่านั้น แต่กลับไม่มีใครรับฟัง ยิ่งไปกว่านั้นรู้และทราบปัญหาเหล่านั้นเป็นอย่างดีแต่ก็ยังทำต่อไป เพียงเพื่อหวังประโยชน์ที่จะได้แก่กลุ่มผู้มีอำนาจด้วยกันเอง การลุกขึ้นต่อสู้โดยไม่มีผู้สนับสนุนก็ทำให้รู้สึกถึงความโดดเดี่ยว ท้อแท้ ในการต่อสู้เพียงลำพัง

ผมเฝ้าคิดหาคำจำกัดความให้กับความรู้สึกที่เกิดขึ้นหลังจากเห็นบทบาทของมัมเบิลต่อเผ่าพันธุ์เพนกวิน สองวันผ่านไปยังคงครุ่นคิดถึงความรู้สึกนั้นอย่างเอาเป็นตาย ราวกับว่าเพิ่งลุกจากเก้าอี้โรงหนังเมื่อสักสองนาทีที่แล้ว จนได้นิยามนี้มา

'แทงใจดำ'

กาย-ใจ เปลี่ยนไปไม่เคยเปลี่ยนแปลง

2006-11-16T09:01:00.000+07:00

แม้เป็นสิ่งไม่มีชีวิตก็มีการเปลี่ยนแปลง ซึ่งเร็วกว่าการกระทำและความคิดของสิ่งมีชีวิตอย่างคน-เราเสียอีก อาจเป็นเพราะโลกเราเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว หรือไม่ก็ เป็นเราเองที่ไม่ยอมเปลี่ยนแปลง

คุณคิดว่าระหว่าง 'ความเชื่อ' หรือ 'การกระทำ' สิ่งไหนที่เราเปลี่ยนยากกว่ากัน?

ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมตอบได้ทันทีเลยว่า 'ความเชื่อ' ของคนเปลี่ยนยากกว่า เพราะแต่ละคนมีความคิด ความเชื่อ และตัวตนเป็นของตนเอง

แม้เคยได้รับผลร้ายจากความเชื่อเหล่านั้น คนรู้ว่าสิ่งที่ตนเชื่อนั้นไม่ได้เป็นสิ่งที่ดีที่สุดแต่เชื่อว่าสิ่งที่ตนคิดและเชื่อนั้นเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตนเอง หากใครจะเปลี่ยนความเชื่อนั้นคงยากแน่นอน ก่อนที่จะเปลี่ยนความคิดอาจต้องพบเจอความผิดพลาดเป็นสิบๆครั้งก่อน จึงเชื่อได้ว่าความคิดที่ตนมีนั้นไม่ได้ดีที่สุดสำหรับตนแล้ว

แต่เมื่อผมเจอกับสถานการณ์ที่ผมต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง ผมคิดว่าคำตอบของคำถามนั้น ผมอาจไม่มั่นใจแล้วว่า 'ความเชื่อ' หรือ 'การกระทำ' อะไรที่เปลี่ยนยากกว่ากัน

ผมรู้ดีว่าการออกกำลังกายเป็นสิ่งที่พึงกระทำ การนอนดึกดื่นเป็นการทำลายสุขภาพฯลฯ ผมรู้ว่าสิ่งใดควรทำและสิ่งใดไม่ควรทำ แต่ผมก็ปล่อยตัวตามความเพลิดเพลินและความเกียจคร้าน ปล่อยตัวไปกับสิ่งรอบตัวที่เปลี่ยนแปลงรวดเร็ว

ทำให้สิ่งที่คิดหวังและตั้งใจไม่เคยปฏิบัติออกมาอย่างเป็นรูปธรรมเสียที เป็นแค่ความตั้งใจที่ไร้การตอบสนอง นานเข้ากลายเป็นความกดดัน และรู้สึกแย่กับตัวเองที่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองซึ่งเคยคิดว่าเป็นสิ่งเปลี่ยนแปลงง่ายที่สุด เรื่องที่จะช่วยเปลี่ยนแปลงสังคมให้ดีขึ้นผมรู้สึกกระดากปากที่จะพูดถึง

'ความตั้งใจ' เป็นสิ่งที่ดี เป็นคำพูดที่ทำให้ผู้พูดดูดี แต่หากไม่เกิดขึ้นจริง มันก็ยังเป็นคำพูดธรรมดาคำหนึ่ง แต่คนที่เปล่งมันออกมากลายเป็นพวกเพ้อเจ้อ วาดวิมานในอากาศใครก็ทำได้

เรื่องในชีวิตส่งใหญ่เป็นเรื่องของ 'กาย' กับ 'ใจ' ศัตรูคู่ปรับตลอดชีวิตเรา

บางครั้งต้องเอาชนะใจให้ได้ บางครั้งก็ต้องบังคับกายให้ไปตามใจสั่ง

ถ้าทั้งกายและใจไหลไปตามกระแสอย่างไร้สติเตือนกันไว้ หายนะย่อมมาเยือนแน่นอน

ไอ้สาปสาบ

2006-11-09T00:32:00.000+07:00

สาบานได้ว่าไม่เคยทิ้งเศษอาหารเรี่ยราดบนพื้นห้อง โดยเฉพาะพื้นห้องที่ใช้ปูที่นอน

แต่แล้วคืนหนึ่ง แมลงสาบโตเต็มวัยตัวหนึ่ง ก็ออกมาเพ่นพ่านบริเวณซึ่งเป็นที่นอนประจำ โชคดีที่ดึกดื่นจนข้ามวันแต่ยังไม่ได้ตัดสินใจนอน มิฉะนั้นอาจได้สัมผัสขาและไรหนวดของแมลงสาบตัวนี้

ร่างมันเละติดพื้นหลังจากวิ่งหัวซุกหัวซุน หลบใต้โต๊ะ ใต้ตู้ จนโดนกระแทกด้วยขวดน้ำเปล่าพลาสติกใสขนาด 1.5 ลิตร

เป็นแมลงสาบตัวแรกที่ผมฆ่าในห้องนี้ เพราะไม่เคยมีประวัติว่าแมลงสาบเข้ามาอาศัยในห้องเลย ดูเหมือนว่าการสิ้นชีวิตของมันจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นเหตุการณ์ระหว่างผมและแมลงสาบ

หากมีตัวที่ 1 ก็ต้องมีตัวที่ 2 และ 3 และ 4 ตามมาแน่นอน สิ่งที่ผมอยากรู้คือ รังของมันอยู่ที่ไหน? เพราะหากมันอาศัยอยู่ในห้องของผมจริงๆ แล้วผมคงไม่ได้นอนหลับสนิทแน่

แปลกตรงที่อีกสองสามครั้งต่อมาก็เกิดเหตุการณ์แบบนั้นอีก แมลงสาบขนาดและสีเหมือนๆ กับแมลงสาบตัวแรกที่ผมฆ่า และมันจะมาครั้งละตัวเท่านั้น มาด้วยอากัปกิริยาเหมือนสุนัขตื่นถิ่น วิ่งพล่านไร้ทิศทาง แต่แล้วก็ต้องจบชีวิตด้วยขวดน้ำเปล่าพลาสติกใสทุกตัวไป

เรื่องราวมันเกิดขึ้นก่อนที่ผมจะตื่น ผมไม่รู้สึกตัวว่ามีสิ่งมีชีวิต 6 ขากำลังเตร็ดไต่ไปตามแขนและมือที่เหยียดยาว ในห้วงที่ผมหลับไร้สติ และไม่ถึงเกิดมโนความฝัน อาจอยู่ในช่วงกึ่งหลับกึ่งตื่น มีความรู้สึกว่าบางอย่างกำลังสัมผัสหลังมือ ซึ่งทั้งรู้สึกกระด้างและแผ่วเบาและไม่เคยได้จากที่ใดมาก่อน

สติฟื้นคืนมา เกิดปฏิกิริยาต่อสัมผัสนั้นทันที ในความมืดบางอย่างที่มีสีดำเข้มหลุดจากมือลอยไปใต้โต๊ะ มั่นใจได้ว่าใช่ศัตรูคู่แค้นสปีชีส์นั้นแน่นอน รีบลุกขึ้นเปิดไฟ และคว้าขวดพลาสติกใสทันที

ขณะนั้นเป็นเวลาตี 3 ผมต้องนั่งเพ่งหาสิ่งมีชีวิตซึ่งไม่ควรจะอยู่บนที่นอนและไต่หลังมือหรือแม้แต่ส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายผมเลย

ความหวาดเกรงว่ามันจะไม่ไต่แค่มือ เพราะคนเราบางครั้งเวลานอนเราก็เผยอปากอย่างไม่รู้ตัว กับความง่วงสุดจะทนต่อสู้กัน จนไม่อาจข่มตานอนได้ ด้วยนึกภาพขากลางข้างซ้ายของมันกำลังย่ำฟันกรามของผม

แต่แล้วความง่วงก็เอาชนะ ผมหลับเป็นตาย ฟื้นอีกครั้งก็เข้าพื้นที่สว่างของโลกแล้ว

ไม่รู้สึกตัวเสมือนโดนยาสลบ และแน่นอนว่าไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้นหากเมื่อคืนแมลงสาบตัวนั้นมันกลับมาพร้อมเพื่อนๆ ร่วมกันกระทำการอะไรกับร่างกายขณะที่ผมหลับ

ขออย่าให้เป็นแบบนั้นเลย

ขสมก. พ่อทุกสถาบัน

2006-11-01T22:28:00.000+07:00

โทรศัพท์ที่ทำให้ผมคิดว่า 'โลกนี้ก็ยังมีความหวัง ให้คนที่หวังว่าจะกำจัดสิ่งที่ไม่ถูกต้องไปให้หมดสิ้น' ดังขึ้นในบ่ายวันเสาร์ที่ผ่านมา

ไม่ยากไปกว่าการยกหูโทรศัพท์โทรหากันเรื่องคิดถึงซึ้งจังอะไรทำนองนั้น และไม่ต้องเสียค่าโทรศัพท์มากมายขนาดนั้นด้วยซ้ำไป ในการช่วยให้เกิดสิ่งดีๆ ขึ้นแทนที่สิ่งที่ไม่ดี ไม่ถูกต้อง

สองหรือสามสัปดาห์ก่อนหน้านี้ ผมขึ้นรถสาย 136 จุดหมายคือป้ายแยกพระราม 4 ก่อนจะถึงศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิติ์มีเด็กนักเรียนขึ้นมากลุ่มใหญ่ น่าจะอยู่ประมาณชั้นประถมต้น สายตาผมมองเหม่อไปเรื่อยเปื่อยตามประสา แวบหนึ่งผมเห็นเด็กชายที่มาเป็นคู่ส่งเหรียญ 10 ให้พนักงานเก็บค่าโดยสาร ทั้งที่ควรจะเป็น 14 บาท

ไม่แปลกอะไร สำหรับ 1 คนค่าโดยสาร 7 บาท พนักงานต้องทอนให้เจ้าหนูนั่น 3 บาท ผมมองเลยผ่านไปเพราะจวนเจียนจะถึงป้ายปลายทางของผมเต็มที

แต่ตะหงิดใจว่าเหตุใดเจ้าหนูนั่นไม่ได้ยื่นมือรับตั๋วและเงินทอนสักบาท ลองคิดหาความเป็นไปได้หลายๆ ทางเพราะผมเองเป็นลูกค้า ขสมก. มาตลอดและไม่เคยพบเหตุการณ์ที่ลับๆ ล่อๆ ทำนองนี้ นอกจากรถร่วมบริการทั้งขนาดเล็ก(สีเขียว) หรือใหญ่(ราคา 8 บาท)ก็ว่าไปอย่าง

แต่ยังหาเหตุผลอธิบายเรื่องเหรียญ 10 จอมฉงนนั่นไม่ได้ จึงเริ่มสังเกตและพิจารณามากเป็นพิเศษ หาความเป็นไปได้ บางทีเจ้าหนูและพนังงานอาจรู้จักกัน หรืออาจมีสายเลือดเดียวกันก็ได้ แต่พิจารณาแล้วสิ่งที่ปฏิบัติต่อกันไม่น่าจะเรียกว่าเป็น 'พ่อลูก' กันได้

และเมื่อพนักงานเก็บค่าโดยสารตอกย้ำความมั่นใจของผมด้วยการหยิบเหรียญ 5 ทอนให้เจ้าหนู แบบไร้ตั๋ว ผมก็เข้าใจอะไรๆ ได้ทันที

เรียกได้ว่าเป็นการต่อรองโดยรู้กันในแบบ 'วิน-วิน'

อาจจะดูว่าเป็นเงินน้อยนิด แต่เด็กนักเรียนที่ขึ้นมาทำให้รถดูคับแคบขึ้นถนัดตา รวมๆ กันก็คงได้บุหรี่แถมมะเร็งให้กระเป๋าสูบสักซอง เงินได้มาเปล่าๆ โดยไม่ต้องจ่ายตั๋วนั่นหมายความว่าเงินส่วนนั้นสามารถเข้ากระเป๋าของคนถือกระบอก ที่เราเรียกติดปากว่า 'กระเป๋ารถเมล์' เพราะฉะนั้นกระเป๋ารถเมล์ก็ 'วิน'

เจ้าหนูเบี้ยน้อยหอยน้อย ไม่ต้องจ่ายเต็มราคาโดยสาร เงินเหลือเก็บเพิ่มขึ้นอีกหลายบาทเงินบาทสองบาท ก็มากพอ ที่จะเรียกได้ว่าเจ้าหนูเข้าก็ 'วิน' อีกเช่นกัน

แต่ผู้ผู้สังเกตการณ์อยู่ไม่ห่างแม้ผู้ถูกสังเกตไม่เคยเห็นผมอยู่ในสายตา ทั้งสองทำสิ่งที่เหมือนเป็นชีวิตปกติของตน ไม่มีท่าทีตระหนกตกตื่นแต่ประการใด ผมเห็นความไม่ถูกต้อง และพยายามคิดหาทางออกก่อนที่รถจะจอดป้ายเป้าหมายของผม แต่แล้วผมก็ลงรถมา โดยหยุดความถูกต้องและสิ่งที่ควรจะเป็นไว้แค่ในความคิด ผมไม่ 'วิน'

ผมเดินด้วยความเร็วปกติซึ่งช้ากว่ารถราที่แล่นบนถนน ความไม่ถูกต้องมันไปได้เร็วกว่าผม เพราะมันอยู่บนรถเมล์คันที่ผมมองด้วยสายตาเดียวกับที่ผมมองตัวเองอย่างผิดหวัง และหมดศรัทธาในตัวเอง เคยได้ป่าวประกาศกับใครๆ ว่าจะอย่างไรก็ต้องต่อสู้เพื่อความถูกต้อง แต่ผมกลับปล่อยให้มันไปต่อหน้าต่อตาอย่างนั้น

ผมคว้าโทรศัพท์ กดหมายเลข 184 แล้วกด 3 ตามเพื่อร้องเรียนร้องทุกข์

แต่ว่า

แม้แต่ป้ายชื่อพนักงานเก็บค่าโดยสารก็ไม่ได้เหลือบมอง เลขประจำรถก็ไม่ได้จดจำเอาไว้ เพราะยังอยู่ในช่วงภวังค์ความคิดฟุ้งซ่านเสียดาย จนขาดสติ ไม่มีข้อมูลอะไรทั้งสิ้น

อาจเป็นเพราะความบังเอิญ หรือ เป็นเพราะประโยคที่ว่าธรรมะย่อมชนะอธรรม ก็ไม่ทราบ ที่แยกพระราม 4 ไฟแดงกลมแจ่มชัดขึ้นทันที ผมเร่งฝีเท้าเพื่อหวังจดจำหมายเลขประจำรถ แต่ด้วยสายตาที่ต้องเพ่งมองในระยะไกลทำให้ผมเห็นตัวเลขนั้นไม่ชัดถนัด และผมต้องการความถูกต้องแม่นยำเพราะไม่อยากกลายเป็นคนปรับปรำใคร จึงต้องเดินเข้าไปดูให้ใกล้และชัดที่สุด

ขณะนั้นผมเปล่งเสียงอ่านตัวเลขบนกระจกหลังรถ ให้กับพนักงานรับแจ้งเหตุได้ก่อนที่สัญญาณไฟจราจรจะเปลี่ยนจากแดงเป็นเขียวพอดี

...

เสียงพนักงานบอกให้ผมทราบว่า พนักงานเก็บค่าโดยสารคนนั้น ได้ถูกเรียกตัวมาสอบสวนข้อเท็จจริง เสียงตามสายไม่ได้บอกผมว่า เขายอมรับผิดหรือไม่ แต่ถูกตักเตือนพร้อมมีผู้ติดตามดูพฤติกรรมต่อเป็นจำนวน 60 วัน

ภาพเด็กน้อยกำค่าโดยสารแน่น ผุดขึ้นในหัวผมทันที

เพื่อนแท้อาจมีแต่ในนิยาย

2006-10-23T21:11:00.000+07:00

หลายโต๊ะในร้านอาหารที่เราเดินเข้าไปกับพี่ผู้ชายที่ทำงานด้วยกัน มีคนจับจองไว้แล้วส่วนใหญ่มาเป็นคู่เหมือนเรา และส่วนใหญ่นั้นเป็นคู่ระหว่างหญิงและชายทั้งสิ้น มีโต๊ะด้านในเข้าไปเป็นคู่ชายและชาย แต่เรามองดูแล้วไม่แน่ใจว่าจะเป็นชายแต่ร่างกายหรือเปล่า และโต๊ะใหญ่อีกโต๊ะที่ส่งเสียงเฮฮาตามประสาเพื่อนฝูงซึ่งมีทั้งหญิง ชาย ไม่ชาย และไม่หญิงคละกันไป

ไม่ได้มองหาใครในฝูงชนเหล่านั้น เพียงแต่สงสัยในความสัมพันธ์ของชายหนุ่มสองคนใดๆ ทำไมจึงลดน้อยลงแทบไม่พบเจอ ส่วนที่เป็นอยู่ก็กลับกลายเป็นความสัมพันธ์ฉันท์เพศหรือไม่ก็หนุ่มสาว(ในร่างหนุ่ม)ไป

จากประมาณ 10 โต๊ะ เป็นกลุ่มเพื่อนกลุ่มใหญ่ 1 โต๊ะ เป็นคู่ชาย-หญิง 6 โต๊ะ เป็นคู่หญิง-หญิง 1 โต๊ะ และเป็นคู่ชาย-ชาย 2 โต๊ะคือโต๊ะเราและอีกโต๊ะซึ่งไม่น่าจะเป็นชายพร้อมจากการสังเกตเขาส่งสายตาให้กันหยาดเยิ้มเกินความเป็นเพื่อน

จริงอยู่ว่าการไปไหนมาไหนด้วยกันสองคนไม่ได้หมายความว่าเขาหรือเธอทั้งสองนั้นจะมีความสัมพันธ์มากกว่าเพื่อน แต่โดยมากมักจะเป็นเช่นนั้น

ในสายตาที่แคบๆ ของเราจากโต๊ะหนึ่งในร้านอาหารนั่น เกิดคำถามขึ้นว่า 'เพื่อนสนิท' ตามความหมายดั้งเดิมไม่ใช่ในความหมายที่กลายเป็นคำเรียกความสัมพันธ์ฉันท์ชู้สาวที่แอบซ่อนไว้ เมื่อภาพยนตร์ในชื่อเรื่องเดียวกันนี้โด่งดัง ความหมายของคำนี้ยังมีอยู่จริงหรือเปล่า? หรือจริงๆแล้วความสนิทฉันท์เพื่อนแท้ เพื่อตาย ล้มหายตายไปไหนแล้ว

เทคโนโลยีในทุกๆ ด้านนั้นถูกพัฒนามากขึ้น เทคโนโลยีด้านการสื่อสารดูจะเป็นด้านที่ส่งผลโดยตรงต่อทั้งด้านพฤติกรรมและความคิดของคนในยุคนี้ เมื่อการสื่อสารถึงกันง่ายและรวดเร็วมากขึ้นทำให้คนอยู่กับตัวเองมากขึ้น หากไม่ต้องการการสัมผัสระหว่างกัน เช่นในกรณีหนุ่ม-สาว หรือ หนุ่ม-หนุ่ม หรือ สาว-สาว ที่เป็นคู่รัก หากเทคโนโลยีสื่อสารในอนาคตทำให้กายสัมผัสสามารถแสดงความรักต่อกันได้จากที่ห่างไกลกัน อาจจะไม่มีใครเดินกันเป็นคู่

เหตุการณ์สมมตินี้อาจเป็นการอธิบายว่าเหตุใดความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนนั้นหาได้ยากในที่สาธารณะ เพราะความเป็นเพื่อนกันนั้น ไม่จะเป็นต้องการสัมผัสกายเพื่อแสดงความรัก จึงทำให้แรงดึงดูดในการพบเจอกันน้อยลง และหันไปใช้เทคโนโลยีกันมากขึ้น

แท้จริงความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนแท้คงไม่ได้เลือนหายไปไหน เพียงแต่จะหาดูได้ง่ายกว่าในสังคมออนไลน์ และคลื่นโทรศัพท์

แต่มันจะค่อยๆ จางไปตราบใดที่ไม่มีการแสดงออกอย่างเป็นรูปธรรม เช่นเดียวกันกับความรักที่มีให้กันฉันท์ชู้สาว

เอาใจใส่ใจ

2006-10-18T21:48:00.000+07:00

รู้สึกว่ายิ่งเขียนบล็อกยิ่งมีเนื้อหาหนักขึ้นทุกวัน ออกจะจริงจังกับชีวิตมากเกินไปแล้วด้วย สังเกตตอนแรกๆ จะมีบรรยากาศสบายกว่านี้ หรือเพราะตอนนั้นอยู่ในช่วงว่างงานเลยไม่มีเรื่องให้เครียดมากเท่า เวลาแต่ละวันหมดไปกับการนั่งมองนก มองฟ้า มองใบไม้ไหว

แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เครียดเสียเมื่อไหร่ คิดแล้วเครียดและกดดันกว่าตอนนี้หลายขุมอยู่เหมือนกัน แต่เพราะไม่เก็บมาคิด เพราะคิดวนไปวนมาก็ไม่ทำให้ได้งานที่ต้องการเร็วขึ้น ซ้ำยังจะสร้างความกังวลให้กับตัวเองโดยไม่จำเป็นอีกต่างหาก

ใครๆ ก็มีความเครียดกันทั้งนั้น ถึงน้อยนิดถ้าใส่ใจไว้คิด ก็กลายเป็นเรื่องเครียดมหึมาให้ใจได้เหมือนกัน ใช่ว่าไม่รู้ตัวกัน แต่จนแล้วจนรอดก็อดคิดกดดันตัวเองให้มีอาการเครียดเหมือนเดิม

แต่ลองกลับมาคิดดูแล้ว จริงๆ ไม่จำเป็นที่เราจะต้องมีความเครียดเสมอไป และน่าจะพูดเสียใหม่ว่า

ใครๆ ก็มีปัญหากันทั้งนั้น ถึงน้อยนิดถ้าใส่ใจไว้คิด ก็สามารถทำให้เครียดได้ทุกเมื่อ

ไม่ได้หมายความว่าให้ลืมปัญหาสิ้น ด้วยการดื่มน้ำเมาให้เกิดอาการลืมปัญหา(ชั่วคราว)แต่อย่างใด แต่กำลังจะบอกว่า ปัญหาอะไรก็ตามที่อยู่เหนือการคาดเดาและการควบคุมได้ก็อย่าเก็บใส่ใจไว้อย่างนั้น เพราะมันจะกลายเป็นตะกอนในก้นบึ้งของใจ ทำให้ใจขุ่นข้องหมองหม่นเปล่าๆ

ตรงกันข้าม หากมากด้วยปัญหาแต่หลีกลี้หนีข้าม สักวันมันจะกระโจนเข้าใส่แบบไม่ทันให้ตั้งตัว เหมือนภูเขาไฟระเบิด ลาวาร้อนไหลเร็ว รู้ตัวอีกทีก็ไม่มีทางแก้ หาทางออกไม่ได้ เครียดกดดันจนเสียสติไป ไม่ได้พูดเกินจริง แต่มันเกิดขึ้นได้จริง

ตั้งใจจะเขียนเรื่องเบาๆ ไหงกลับกลายเป็นเรื่องปัญหาชีวิตเสียได้

นาฬิกาบอกเวลาว่าจะเป็นเวลาของวันพรุ่งนี้แล้ว ยังไม่ได้แปรงฟัน ยังไม่ได้อาบน้ำ ยังไม่ได้ทำอะไรหลายอย่าง

ภาพใบไม้ไหว ในฉากหลังของฟ้าสว่างไร้เมฆ นกผกบินเป็นฝูงอยู่ลิบๆ แวบเข้ามา

'นานแล้วเหมือนกันที่ไม่ได้นั่งมอง' เสียงในใจดังขึ้นอย่างเงียบงัน